То буд гиря кӣ обод шавад хонаи мо ?

تا بود گریه کی آباد شود خانه ما؟

Ҷғдро пой ба гули рафта ба вайронаи мо

جغد را پای به گل رفته به ویرانه ما

Мо аз он сӯхтагонем ки меъмори азал

ما از آن سوختگانیم که معمار ازل

Тарҳи оташкадаи бардошти зи кошонаи мо

طرح آتشکده برداشت ز کاشانه ما

Ишқи пайваста ба дунбол дилам ме гардад

عشق پیوسته به دنبال دلم می‌گردد

Шуъла ояд ба талабкории парвонаи мо

شعله آید به طلبکاری پروانه ما

Ҷурм май хӯрдан мо нест кам аз тоъати кас

جرم می خوردن ما نیست کم از طاعت کس

Кори сад тавба кунад гиряи мастонаи мо

کار صد توبه کند گریه مستانه ما

Чун тиҳии дида ки орад ба касе рӯй ниёз

چون تهی دیده که آرد به کسی روی نیاز

Чашм бар чашм суроҳе зада паймонаи мо

چشم بر چشم صراحی زده پیمانه ما

Ҳарфи девонаи шунидани з хирадмандӣ нест

حرف دیوانه شنیدن ز خردمندی نیست

Оқилон гӯш накарданд бар афсонаи мо

عاقلان گوش نکردند بر افسانه ما

Чун сапандӣ ки буд бар сари оташи қудсӣ

چون سپندی که بود بر سر آتش قدسی

Ҳаргиз ором нагирад дили девонаи мо

هرگز آرام نگیرد دل دیوانه ما