Бе ту шаб то рӯз чун шамъам ба чашмтар гузашт

بی تو شب تا روز چون شمعم به چشم تر گذشت

Ашк домонам гирифту оташам аз сари гузашт

اشک دامانم گرفت و آتشم از سر گذشت

Бар сар роҳаш надорам лиззатӣ аз интизор

بر سر راهش ندارم لذتی از انتظار

Ёри пиндорӣ ки имрӯз аз раҳи дигари гузашт

یار پنداری که امروز از ره دیگر گذشت

Онкии мушкил буд умрии ҳолам аз нодиднш

آنکه مشکل بود عمری حالم از نادیدنش

Дӯш бо ман буд ва бар ман ҳоли мушкилтар гузашт

دوش با من بود و بر من حال مشکل‌تر گذشت

Шавқ чун зӯр оварад андешаи тоқат чаҳ суд

شوق چون زور آورد اندیشه طاقت چه سود

Даст ва по натавон задан ҷое ки об аз сари гузашт

دست و پا نتوان زدن جایی که آب از سر گذشت

Бас ки аз чашмам гурезонаст он оби ҳаёт

بس که از چشمم گریزان است آن آب حیات

Чун з ман бигузашт пиндории зи оташи бргзшт

چون ز من بگذشت پنداری ز آتش برگذشت

Алҳзр аз оҳи қудсии комшб аз дарди фироқ

الحذر از آه قدسی کامشب از درد فراق

То ба лаб аз синаи оҳаш бар сар нашутур гузашт

تا به لب از سینه آهش بر سر نشتر گذشت