Шаби дили ношукри ман ором бо ханҷар надошт

شب دل ناشکر من آرام با خنجر نداشت

Синаи сад пайкон чашиду даст аз афғон барнадошт

سینه صد پیکان چشید و دست از افغان برنداشت

Тӯҳматӣ буд ин ки гуфтам оташи дил мурда аст

تهمتی بود این که گفتم آتش دل مرده است

Каз дилам бархест оҳу ранг хокистар надошт

کز دلم برخاست آه و رنگ خاکستر نداشت

Бар сари назора рӯй ту бар ман ноз кард

بر سر نظّاره روی تو بر من ناز کرد

Вар на бар ман чашми равшани миннатӣ дигар надошт

ور نه بر من چشم روشن منتی دیگر نداشت

То бар зулфи ту имрӯзи омадами мардум ки дӯш

تا بر زلف تو امروز آمدم مردم که دوش

Хоб дидам нотавониро ки дил дар бар надошт

خواب دیدم ناتوانی را که دل در بر نداشت

Гарчи маҳрӯм аз ҷавобами ҳеҷ гуҳ дар кӯии ту

گرچه محروم از جوابم هیچ‌گه در کوی تو

Пар назд мурғӣ ки аз ман номае бар пар надошт

پر نزد مرغی که از من نامه‌ای بر پر نداشت

бадгумонам бо вуҷӯд онкӣ дидам офтоб

بدگمانم با وجود آنکه دیدم آفتاب

Бар сари кӯии ту ҷайби чоку чашм тар надошт

بر سر کوی تو جیب چاک و چشم تر نداشت

Нола ам мекард асар аммо барои дигарон

ناله‌ام می‌کرد اثر اما برای دیگران

Тири оҳами дӯш каҷ мерафт гуё пар надошт

تیر آهم دوش کج می‌رفت گویا پر نداشت

Ҳайратӣ дорам ки шаб бо лаъли ҷон бахшат ғунуд

حیرتی دارم که شب با لعل جان‌بخشت غنود

Нақши дебо бо ту аз болин чаро сар бар надошт

نقش دیبا با تو از بالین چرا سر بر نداشت

Масти ғайрат буд қудсии дӯшу зарфи шикваи пар

مست غیرت بود قدسی دوش و ظرف شکوه پر

Вокшид аз лаби ҳадисиро ки дил бовар надошт

واکشید از لب حدیثی را که دل باور نداشت