Дилатрогар ҳавоӣ инбисот аст

دلت را گر هوای انبساط است

Нишоти умр дар боғ нишот аст

نشاط عمر در باغ نشاط است

Ба паҳлуяши змрдФоми кӯҳӣ

به پهلویش زمردفام کوهی

Чаҳ кӯҳӣ , балки Хизри бошукӯҳӣ

چه کوهی، بلکه خضر باشکوهی

Парасти ин кӯҳро аз сабзаи домон

پرست این کوه را از سبزه دامان

Ба кӯҳ омад магари Хизр аз биёбон ?

به کوه آمد مگر خضر از بیابان؟

Ба покии доманаш чун домани гул

به پاکی دامنش چون دامن گل

Насимаши хӯшаи чини хирмани гул

نسیمش خوشه‌چین خرمن گل

Азон наргиси назари дузад бар ин хок

ازان نرگس نظر دوزد بر این خاک

Ки чашм пок хоҳад , домани пок

که چشم پاک خواهد، دامن پاک

Ба мавзунӣ , чанор аз норван ба

به موزونی، چنار از نارون به

Хазонаш аз баҳори сад чаман ба

خزانش از بهار صد چمن به

Чаманро гарчи ҳаст аз гули сипоҳӣ

چمن را گرچه هست از گل سپاهی

Надорад ҳамчуи хайрӣ , хайрхоҳӣ

ندارد همچو خیری، خیرخواهی

Набошадгарнигор ӣнҷо , чаҳ парвост ?

نباشد گر نگار اینجا، چه پرواست؟

Нгорстонӣ аз ҳар барг , пайдост

نگارستانی از هر برگ، پیداست

намеёбад ба қадари ранги гул , ном

نمی‌یابد به قدر رنگ گل، نام

Забонам ғунча шуд зини шарм , дар ком

زبانم غنچه شد زین شرم، در کام

з бас гуфтам сухани зини сабзи гулшан

ز بس گفتم سخن زین سبز گلشن

Забон шуд дар даҳонами барги сӯсан

زبان شد در دهانم برگ سوسن