Буд бурҷӣ ба боғи шоҳзода

بود برجی به باغ شاهزاده

Ки бо қрдш буд гардуни пиёда

که با قردش بود گردون پیاده

На бурҷаст ин ба гардун саркашеда

نه برج است این به گردون سرکشیده

Арӯси малик , гардан баркашида

عروس ملک، گردن برکشیده

Фазои олами қудс аз ҳавояш

فضای عالم قدس از هوایش

Қарори рубъи маскӯн аз баннояш

قرار ربع مسکون از بنایش

Фалак дар сояаш то орамида

فلک در سایه‌اش تا آرمیده

Дигар рӯй ҳаводисро надида

دگر روی حوادث را ندیده

Набошад аршро афзӯни зи як соқ

نباشد عرش را افزون ز یک ساق

Ба яктое азон ин бурҷ шуд тоқ

به یکتایی ازان این برج شد طاق

Гулаш чун аз таҷаллии брФрўзд

گلش چون از تجلی برفروزد

Сапанди оради чароғи тавру сӯзад

سپند آرد چراغ طور و سوزد

Баҳори сад чаманро даршикастанад

بهار صد چمن را درشکستند

Ки як шохи гули ин ҷои нақши бастанд

که یک شاخ گل این جا نقش بستند

Чанор аз ҳасани болодасти худ шод

چنار از حسن بالادست خود شاد

Ки бошад зери дасташи сарву шамшод

که باشد زیر دستش سرو و شمشاد

Насимаш дар бағалгирӣ чу кӯшад

نسیمش در بغل گیری چو کوشد

Гулоб аз ғунча чун фаввора ҷӯшад

گلاب از غنچه چون فواره جوشد

Ирам дорад дарин гулшани таманно

ارم دارد درین گلشن تمنا

Ки дар чашм тамошое кунад ҷо

که در چشم تماشایی کند جا

Дил маҷнӯн шуд аз бедаши тасаллӣ

دل مجنون شد از بیدش تسلی

Ки дорад беди маҷнӯн , ҳасани Лайлӣ

که دارد بید مجنون، حسن لیلی

Кабӯдии ёсуманро ме фишорад

کبودی یاسمن را می‌فشارد

Хаёлашро ки дар бар танг дорад ?

خیالش را که در بر تنگ دارد؟

Баланди ахтари зи сурӯш , сарфарозӣ

بلند اختر ز سروش، سرفرازی

Мадори сунбулаш бар нофа созӣ

مدار سنبلش بر نافه‌سازی

Фароғатро дарин гулшан камӣ нест

فراغت را درین گلشن کمی نیست

Ғамии дигар ба ғайр аз беғамӣ нест

غمی دیگر به غیر از بی‌غمی نیست

Тариқи мадҳи ин гулшан надонам

طریق مدح این گلشن ندانم

Ки дар васфаш буд оҷизи забонам

که در وصفش بود عاجز زبانم

Баҳории ин чунин , ҷой дигар кӯ ?

بهاری این چنین، جای دگر کو؟

Ба қадари сайри ин гулшан , назари кӯ ?

به قدر سیر این گلشن، نظر کو؟