Чу омад сӯии боғи бегами обод

چو آمد سوی باغ بیگم‌آباد

Сабо дар раъша ҷовид афтод

صبا در رعشه جاوید افتاد

зи баси даҳшат , дарин покизаи гулшан

ز بس دهشت، درین پاکیزه گلشن

Нагирад ёсуманро хор , доман

نگیرد یاسمن را خار، دامن

Гули он боғро аз баси ҳаё буд

گل آن باغ را از بس حیا بود

Нигоҳи наргисаш бар пушти по буд

نگاه نرگسش بر پشت پا بود

Бурун ноед зи кох аз шармсорӣ

برون ناید ز کاخ از شرمساری

Насозад ғунчаро то гули иморӣ

نسازد غنچه را تا گل عماری

Нчинди боғбони ӣнҷои гул аз бор

نچیند باغبان اینجا گل از بار

Ки ёд чидани гул , барадаш аз кор

که یاد چیدن گل، بردش از کار

Набошад ҷузи гули шаби бӯи дарин боғ

نباشد جز گل شب‌بو درین باغ

Насими субҳдами гӯи доғи шӯ , доғ

نسیم صبحدم گو داغ شو، داغ

Чаҳ рангаст арғавони ин чаман ро

چه رنگ است ارغوان این چمن را

Ки рангин мекунад ҳарфаши сухан ро

که رنگین می‌کند حرفش سخن را

Саборо сунбулаш кӣ медиҳад боҷ

صبا را سنبلش کی می‌دهد باج

Парешонеи зи дил ҳо карда тороҷ

پریشانی ز دل‌ها کرده تاراج

Ба домани сояи худ чида аз хок

به دامن سایه خود چیده از خاک

Ҳалоли лолаи бодои домани пок

حلال لاله بادا دامن پاک

Изори сабзаи ин боғи хуррам

عذار سبزه این باغ خرم

Арақ нокаст рӯзу шаби зи шабнам

عرق‌ناک است روز و شب ز شبنم

зи баси дарс адаб гуяд адибаш

ز بس درس ادب گوید ادیبش

Буд дар пардаи савти андалебаш

بود در پرده صوت عندلیبش

Чаҳ ҳарф ғунча мекардам забонзад

چه حرف غنچه می‌کردم زبانزد

Забонами домани дил бар миён зад

زبانم دامن دل بر میان زد

Ба гирди ин чаман , бе миннати хор

به گرد این چمن، بی منت خار

Тамошоеи з мижгон карда девор

تماشایی ز مژگان کرده دیوار

Дарин бустони саро аз сарву шамшод

درین بستان‌سرا از سرو و شمشاد

з ҳар ҷониби аёни сад мҳшробод

ز هر جانب عیان صد محشرآباد

зи баси гесуии сурӯш буд партоб

ز بس گیسوی سروش بود پرتاب

Ба гардани қамарёнро тавқ шуд об

به گردن قمریان را طوق شد آب

зи сурӯши соя кӣ май рехт бар хок ?

ز سروش سایه کی می‌ریخت بر خاک؟

Қиёмати қоматаш май бехат бар хок

قیامت قامتش می‌بیخت بر خاک