Садафи вори ин ҷилди гўҳрнгор
صدفوار این جلد گوهرنگار
Лаболаб буд аз дар шоҳи вор
لبالب بود از در شاهوار
Ба ҳасану сафо май баради дили зи чанг
به حسن و صفا میبرد دل ز چنگ
Куҷои нақши Аржанг ва ин обу ранг
کجا نقش ارژنگ و این آب و رنگ
Чунин санъатӣ кас набарда ба кор
چنین صنعتی کس نبرده به کار
Ба ҷузи сонеъи дасти санъат нигор
به جز صانع دست صنعتنگار
Касе кин чунин лъбтӣ соз кард
کسی کاین چنین لعبتی ساز کرد
магӯӣед найранг , эъҷоз кард
مگویید نیرنگ، اعجاز کرد
Дар ӯ дарҷи авроқи ҳафт осмон
در او درج اوراق هفت آسمان
Ки гунҷад дар он зикри шоҳи ҷаҳон
که گنجد در آن ذکر شاه جهان
Сазад лофи мӯъҷизи зи сӯрат нигор
سزد لاف معجز ز صورت نگار
Ки кард ин чунин сӯратии ошкор
که کرد این چنین صورتی آشکار
Ба санъат , надонам ки ин нақши баст ?
به صنعت، ندانم که این نقش بست؟
Ки беҳзодро баст бар таҳта , даст
که بهزاد را بست بر تخته، دست
Ки дидаи ҷузи ин ҷилди гўҳрнгор ?
که دیده جز این جلد گوهرنگار؟
Ки гирад садафи баҳрро дар канор
که گیرد صدف بحر را در کنار
Баҳор Ирам карда ӣнҷои баҳор
بهار ارم کرده اینجا بهار
Шукуфтаи гул аз пӯсташи ғунчаи вор
شکفته گل از پوستش غنچهوار
зи шарм муқаввоаш дорад ҳиҷоб
ز شرم مقواش دارد حجاب
Ки номи варақ май баради офтоб
که نام ورق میبرد آفتاب
Аз он ҷои гирифтаи сет дар тоқи дил
از آن جا گرفتهست در طاق دل
Ки бошад муқаввоаши зи авроқи дил
که باشد مقواش ز اوراق دل
Гарави бардаи ин лаъибати дили фиреб
گرو برده این لعبت دلفریب
зи рухсори хўршидрўён ба зеб
ز رخسار خورشیدرویان به زیب
Чаҳ чустаст ва дар дилрабоеи далер
چه چست است و در دلربایی دلیر
намегардад аз диданаши дидаи сайр
نمیگردد از دیدنش دیده سیر
Ба ҳасанаст афзӯни зи хуршеду моҳ
به حسن است افزون ز خورشید و ماه
Ба андоза диданаши кӯи нигоҳ ?
به اندازه دیدنش کو نگاه؟
зи рухи ранги хуршед рӯзӣ парид
ز رخ رنگ خورشید روزی پرید
Ки шакли туранҷаш қазо ме бурид
که شکل ترنجش قضا میبرید
Шабиҳи туранҷаш чу ме сохтанд
شبیه ترنجش چو میساختند
Ба таркиб хуршед пардохтанд
به ترکیب خورشید پرداختند
Марезод дастӣ ки ин гул бурид
مریزاد دستی که این گل برید
Ки аз ғайраташи гул гиребон дарид
که از غیرتش گل گریبان درید
Буд сарнавишташи зи рӯзи нахуст
بود سرنوشتش ز روز نخست
Ки рабташ кунад рабти аҷзои дуруст
که ربطش کند ربط اجزا درست
Наёбӣ ба ҷамъияташи дайгарӣ
نیابی به جمعیتش دیگری
Ки дар ҷамъ афрод дорад сиррӣ
که در جمع افراد دارد سری
Касе шукр чун гуяд он дӯст ро
کسی شکر چون گوید آن دوست را
Ки дод ӣнқадари мағзи як пӯст ро
که داد اینقدر مغز یک پوست را
Ба нақш ва нигораст зебоу нағз
به نقش و نگارست زیبا و نغز
Надидаи чунин пӯстии ҳеҷ мағз
ندیده چنین پوستی هیچ مغز
Туранҷаш буд офтобӣ дигар
ترنجش بود آفتابی دگر
Хутути шуъоъяши таҳрири зар
خطوط شعاعیش تحریر زر
Ҳадисаш ба ҳар садри маҷлиси баланд
حدیثش به هر صدر مجلس بلند
Мураббаъ нишину мураббаъи писанд
مربعنشین و مربعپسند
Ба гетӣ гирифт он қадри эътибор
به گیتی گرفت آنقدر اعتبار
Ки шуд зикри шоҳи ҷаҳонро ҳисор
که شد ذکر شاه جهان را حصار
Фалаки рӯзӣ аз қадараш огоҳ шуд
فلک روزی از قدرش آگاه شد
Ки ҷилди китоб шаҳаншоҳ шуд
که جلد کتاب شهنشاه شد
Ба ғайр аз туранҷи зари ин китоб
به غیر از ترنج زر این کتاب
Надидаи сети собит касе офтоб
ندیدهست ثابت کسی آفتاب
Китобӣ ки бошад чунин ҷилди он
کتابی که باشد چنین جلد آن
Буд дархури зикри шоҳи ҷаҳон
بود درخور ذکر شاه جهان