Хушо Кашмӣру хоки поки Кашмӣр
خوشا کشمیر و خاک پاک کشمیر
Ки сар бар зад биҳишт аз хоки Кашмӣр
که سر بر زد بهشت از خاک کشمیر
Чаҳ Кашмӣр , обрӯии ҳафт кишвар
چه کشمیر، آبروی هفت کشور
Нигоҳ аз дидан ӯ тоза ва тар
نگاه از دیدن او تازه و تر
Чаҳ Кашмӣр , обу ранги боғу бустон
چه کشمیر، آب و رنگ باغ و بستان
Асир ҳар ниҳолаши сад гулистон
اسیر هر نهالش صد گلستان
Саводаши серума чашм баҳораст
سوادش سرمه چشم بهارست
Биҳишту ҷӯии ширӣ об лораст
بهشت و جوی شیری آب لارست
Саводи хиттааш расм ниҳодаст
سواد خطهاش رسم نهادست
Ки сабзӣ аз саводи ӣнҷо мурод аст
که سبزی از سواد اینجا مراد است
Буд нашаву намои ӣнҷои равон ро
بود نشو و نما اینجا روان را
Баҳор дигараст ин бӯстон ро
بهار دیگرست این بوستان را
зи сабзӣ ҳар ниҳолаши рашки тӯбо
ز سبزی هر نهالش رشک طوبی
Ҷаҳон гиранд сабзонаш ба хӯбӣ
جهانگیرند سبزانش به خوبی
зи ҷӯши сабза дар кӯҳу биёбон
ز جوش سبزه در کوه و بیابان
Замини куштау нокушта , яксон
زمین کشته و ناکشته، یکسان
Ҷузи он гулҳо ки машҳур ҷаҳон аст
جز آن گلها که مشهور جهان است
Гули ӣнҷои бӯстон дар бӯстон аст
گل اینجا بوستان در بوستان است
Назари чандон ки бар дашташи гуморӣ
نظر چندان که بر دشتش گماری
Ба ҷузи об зумуррад нест ҷорӣ
به جز آب زمرد نیست جاری
Ба васфи сабзааш аз маънии бикр
به وصف سبزهاش از معنی بکر
Зумуррад май кашам дар риштаи фикр
زمرد میکشم در رشته فکر
Куҷои Хизру куҷои ин сабзи раъно ?
کجا خضر و کجا این سبز رعنا؟
Ки он аз чашма хӯрд оби ин зи дарё
که آن از چشمه خورد آب این ز دریا
зи чашми бад , каси ӣнҷо чун гурезад ?
ز چشم بد، کس اینجا چون گریزد؟
Ки аз оташи сапандаши сабзаи хезад
که از آتش سپندش سبزه خیزد
Саросари сабзау об равон аст
سراسر سبزه و آب روان است
Ки гӯйии хиттааш як бӯстон аст
که گویی خطهاش یک بوستان است
Кунад дар базли умри ҷовдонӣ
کند در بذل عمر جاودانی
Ҳавояши кори оби зиндагонӣ
هوایش کار آب زندگانی
Ба раҳ натавон қадам бар хоки афшурд
به ره نتوان قدم بر خاک افشرد
Заминро сабзаи гӯйӣ аз миёни барад
زمین را سبزه گویی از میان برد
Ба зери сабза , раҳ дар кӯҳу саҳро
به زیر سبزه، ره در کوه و صحرا
Чу аз ақди зумуррад , риштаи пайдо
چو از عقد زمرد، رشته پیدا
зи тӯфони рутӯбат дар фазояш
ز طوفان رطوبت در فضایش
Кунад нами орият , об аз ҳавояш
کند نم عاریت، آب از هوایش
зи таъсии ҳавои ин гулистон
ز تاثیر هوای این گلستان
Шавад фӯлоди ҳиндии сабз дар кон
شود فولاد هندی سبز در کان
Нишоед рафт бекиштӣ ба гулгашт
نشاید رفت بی کشتی به گلگشت
зи шабнам , кор дарё мекунад дашт
ز شبنم، کار دریا میکند دشت
Ҳамаи хору хасаш , райҳону сунбул
همه خار و خسش، ریحان و سنبل
Ҷаҳонии кӯҳи кӯҳ аз сабзау гул
جهانی کوه کوه از سبزه و گل
Занад аз сабза ӯгар қалам , дам
زند از سبزه او گر قلم، دم
Ба сарсабзӣ шавад машҳури олам
به سرسبزی شود مشهور عالم
Дарин гулшан , зи ҷӯши хандаи гул
درین گلشن، ز جوش خنده گل
намеояд ба гӯши овози булбул
نمیآید به گوش آواز بلبل
зи акси лолаи ин сабзи гулшан
ز عکس لاله این سبز گلشن
Чароғи ҳафт иқлӣмаст равшан
چراغ هفت اقلیم است روشن
Шавад авқоти сарфи ӣнҷои сабо ро
شود اوقات صرف اینجا صبا را
Ватани Кашмӣр дон нашаву намо ро
وطن کشمیر دان نشو و نما را
Гулаш дар шаҳр ва саҳро зад чунон ҷӯш
گلش در شهر و صحرا زد چنان جوش
Ки гулшани гашти булбулро фаромӯш
که گلشن گشت بلبل را فراموش
Дамади гул аз дару девор , ӣнҷо
دمد گل از در و دیوار، اینجا
Чаҳ фарқ аз хона то гулзор , ӣнҷо ?
چه فرق از خانه تا گلزار، اینجا؟
Ба шаҳраши хонаҳо рангини зи лола
به شهرش خانهها رنگین ز لاله
Чу аз май , хонаи чашми пиёла
چو از می، خانه چشم پیاله
Ба навъе бомҳоро лола орост
به نوعی بامها را لاله آراست
Ки гӯйии хаймаҳои ол барпост
که گویی خیمههای آل برپاست
зи лола , хонаҳоро боми гулгун
ز لاله، خانهها را بام گلگون
Қадаҳҳои мурассаъи чидаи ворун
قدحهای مرصع چیده وارون
Зада гул бар сари деворҳо саф
زده گل بر سر دیوارها صف
зи сунбул , рӯй девораши мзлФ
ز سنبل، روی دیوارش مزلّف
Чу осоед касе дар хоки покаш
چو آساید کسی در خاک پاکش
Нагашта хок , гули раведи зи хокаш
نگشته خاک، گل روید ز خاکش
Ба минокории як қабзаи хок
به میناکاری یک قبضه خاک
Чаҳ санъат ҳо намӯд устоди афлок
چه صنعتها نمود استاد افلاک
Камоли ӣнҷо буд обу ҳаво ро
کمال اینجا بود آب و هوا را
Диҳад нашаву намо , нашаву намо ро
دهد نشو و نما، نشو و نما را
зи файзи абр , май равед дар ин кох
ز فیض ابر، میروید در این کاخ
зи тори шамъ , гул беш аз раги шох
ز تار شمع، گل بیش از رگ شاخ
Набӯд аҳли ҷинонро сиргоҳӣ
نبود اهل جنان را سیرگاهی
Ба Кашмӣр аз ҷинон карданд роҳӣ
به کشمیر از جنان کردند راهی
Ба хӯбии ончунон Кашмӣр тоқ аст
به خوبی آنچنان کشمیر طاق است
Ки маъшӯқи хуросон ва Ироқ аст
که معشوق خراسان و عراق است
з ҳар сӯ чун хуросони сад надимаш
ز هر سو چون خراسان صد ندیمش
Ироқ аз хоксорони қадимаш
عراق از خاکساران قدیمش
Мушаррафи ҳинд дар ҷанби ҳаримаш
مشرف هند در جنب حریمش
Муаттари хоки таббат аз насимаш
معطر خاک تبت از نسیمش
Хурушон зинда равад аз орзӯяш
خروشان زندهرود از آرزویش
Арақи резони Ироқ аз ҷустуҷӯяш
عرقریزان عراق از جستجویش
Сафоҳони рости санги серумаи тадбир
صفاهان راست سنگ سرمه تدبیر
Чу бесалавот гуяд номи Кашмӣр
چو بی صلوات گوید نام کشمیر
зи шавқаши малики доролҳрз , як сар
ز شوقش ملک دارالهرز، یک سر
Чу Озарбойҷони доим дар озар
چو آذربایجان دایم در آذر
Сазад кашгирро дар ҷилваи ноз
سزد کشگیر را در جلوه ناز
Ҳазор аллоҳи Акбари гӯ чу Широз
هزار الله اکبر گو چو شیراز
Сафои шомро ӣнҷо мабар ном
صفای شام را اینجا مبر نام
Чаҳ нисбати субҳи содиқи рост бо шом ?
چه نسبت صبح صادق راست با شام؟
Чу Кашмӣри офтобӣ дар баробар
چو کشمیر آفتابی در برابر
Мабар гӯи номи хӯбӣ , малики дигар
مبر گو نام خوبی، ملک دیگر
Абаси Мисри ин дукон бар хеши чида
عبث مصر این دکان بر خویش چیده
Чаҳ хоҳад буд ҳасан зар харида ?
چه خواهد بود حسن زر خریده؟
Набошад шарми бтъогар Аннани гир
نباشد شرم بطعا گر عنانگیر
Ҳиҷоз ояд ба тўФи кӯҳи Кашмӣр
حجاز آید به طوف کوه کشمیر
Хушо мулкӣ ки аз файзи ҳавояш
خوشا ملکی که از فیض هوایش
Буд гулдаста , ҷоруби сароиш
بود گلدسته، جاروب سرایش
зи баси сабза ба кор хок пардохт
ز بس سبزه به کار خاک پرداخت
Зумуррад аз гули ӣнҷо ме тавон сохт
زمرد از گِل اینجا میتوان ساخت
Заминро ончунон кам шуд қибола
زمین را آنچنان کم شد قباله
Ки аз гул , гул дамид аз лола , лола
که از گل، گل دمید از لاله، لاله
зи рашки сабзаи зори кӯҳи Кашмӣр
ز رشک سبزهزار کوه کشمیر
зи ғами фирӯза дар маъдан шавад пер
ز غم فیروزه در معدن شود پیر
Хазонро дар гулистонаш чаҳ кораст ?
خزان را در گلستانش چه کارست؟
Ки сайд ҳар ниҳолаши сад баҳор аст
که صید هر نهالش صد بهار است
з ҳар ҷониби дарин фирдавси аъло
ز هر جانب درین فردوس اعلا
Ҷавонони змрдпўш , барпо
جوانان زمردپوش، برپا
зи саҳари бобулӣ , хокаш сиришта
ز سحر بابلی، خاکش سرشته
Ҳавояши тозау ҳасанаши биришта
هوایش تازه و حسنش برشته
з ҳақ натавон гузашт , ин сабзи раъно
ز حق نتوان گذشت، این سبز رعنا
Намакдонӣ буд бар хон дунё
نمکدانی بود بر خوان دنیا
Дарин гулшан намеёбад хазони бор
درین گلشن نمییابد خزان بار
Баҳори ин чаман бошад вафодор
بهار این چمن باشد وفادار
зи дарё кӣ кашад миннати саҳобаш ?
ز دریا کی کشد منت سحابش؟
Ки беминнат , ҳаво мебахшад обаш
که بیمنت، هوا میبخشد آبش
Шабиҳашро сазадгар ҳафт кишвар
شبیهش را سزد گر هفت کشور
Паии қадар ва шараф банданд бар сар
پی قدر و شرف بندند بر سر
Валикин ҳар мусаввир кӣ тавонад
ولیکن هر مصور کی تواند
Қалам бар сӯрати ин хитта ронад
قلم بر صورت این خطه راند
Касеро бар шабиҳаш дастрас нест
کسی را بر شبیهش دسترس نیست
Ки наққоши қазои муздур кас нест
که نقاش قضا مزدور کس نیست
зи ҳайрат андалебонаш хамӯшанд
ز حیرت عندلیبانش خموشند
зи савдояши ҷаҳонӣ шол пӯшанд
ز سودایش جهانی شالپوشند
Фақираш аз баландиҳои иқбол
فقیرش از بلندیهای اقبال
Ба шоҳон мефиристад хирқаи шол
به شاهان میفرستد خرقه شال
Ҷавононаш чу май равшани замирон
جوانانش چو می روشن ضمیران
Чу наргис аз қадаҳи пар , чашми перон
چو نرگس از قدح پر، چشم پیران
Агар ҳиммат ба сайраш баргуморад
اگر همت به سیرش برگمارد
Биҳишт аз барги тӯбои пари برارد
بهشت از برگ طوبی پر برآرد
Буд моил ба сабзии хоки покаш
بود مایل به سبزی خاک پاکش
Магари оби зумурради хӯрдаи хокаш ?
مگر آب زمرد خورده خاکش؟
Ирам аз сабзааш як шохи сунбул
ارم از سبزهاش یک شاخ سنبل
Биҳишт аз гулбунаши як дастаи гул
بهشت از گلبنش یک دسته گل
Куллӣ шуд қисмати Маҳмӯди азин боғ
کلی شد قسمت محمود ازین باغ
Ҳанузаш ҳаст азон гул , бар ҷигари доғ
هنوزش هست ازان گل، بر جگر داغ
зи гул чидан , ба ранги навҷавонон
ز گل چیدن، به رنگ نوجوانان
Ҳиное гашта дасти боғбонон
حنایی گشته دست باغبانان
Ба шабнам гар кунад абраши ҳавола
به شبنم گر کند ابرش حواله
Барад аз лолаи доғи дирсолаҳ
برد از لاله داغ دیرساله
Чаманро бешаҳояш доғ дорад
چمن را بیشههایش داغ دارد
Ки нахли мива беш аз боғ дорад
که نخل میوه بیش از باغ دارد
Ба бастонаши мёи гӯи об , густох
به بستانش میا گو آب، گستاخ
Ки шавед аз ҳаво , рӯи мива бар шох
که شوید از هوا، رو میوه بر شاخ
Кунад гул бар сари дастор , реша
کند گل بر سر دستار، ریشه
Шавад фӯлоди сабз аз оби теша
شود فولاد سبز از آب تیشه
Ба сарв аз рашки булбул , гул занад ҷӯш
به سرو از رشک بلبل، گل زند جوش
Мабод ин нуктаи қамариро фаромӯш
مباد این نکته قمری را فراموش
Ба барги гул , бағал гирӣ диҳад ёд
به برگ گل، بغل گیری دهد یاد
Дарин фан , ғунча устодаст , устод
درین فن، غنچه استادست، استاد
Ба дили дуздади зи бимаши ғунча , лаб ро
به دل دزدد ز بیمش غنچه، لب را
Адаб бояд насим беадаб ро
ادب باید نسیم بیادب را
Нахоҳад сабзааш таълими устод
نخواهد سبزهاش تعلیم استاد
Дамӣданро дамӣдан медиҳад ёд
دمیدن را دمیدن میدهد یاد
Баҳораш тирагӣ нагузошт дар санг
بهارش تیرگی نگذاشت در سنگ
Бибин чун кард барги лоларо ранг
ببین چون کرد برگ لاله را رنگ
Азон дасти чанор аз гул тиҳӣ нест
ازان دست چنار از گل تهی نیست
Ки гулбунро зи болаш кӯтаҳӣ нест
که گلبن را ز بالش کوتهی نیست
Наёяд буии сандалгар зи ашҷор
نیاید بوی صندل گر ز اشجار
Напечад бар дарахтони ток чун мор
نپیچد بر درختان تاک چون مار
На танҳо булбул аз гули сина риш аст
نه تنها بلبل از گل سینهریش است
Ки гули ҳам синаи чоки ранг хеш аст
که گل هم سینهچاک رنگ خویش است
зи нанги ошиқони кӯтаҳи андеш
ز ننگ عاشقان کوتهاندیش
Санавбари бастаи дил бар қомати хеш
صنوبر بسته دل بر قامت خویش
Баради абр аз ҳавояши пояи поя
برد ابر از هوایش پایه پایه
Барои бршколи ҳинд , моя
برای برشکال هند، مایه
Гул аз бас кард рангини бӯстон ро
گل از بس کرد رنگین بوستان را
зи гул , булбул надонад ошён ро
ز گل، بلبل نداند آشیان را
Насими файзи ин рӯҳи аллоҳи обод
نسیم فیض این روحالله آباد
зи эъҷоз масеҳо медиҳад ёд
ز اعجاز مسیحا میدهد یاد
Чу Юсуфи талъатии зин гул барояд
چو یوسفطلعتی زین گل برآید
Бунафша бар изор аз модар ояд
بنفشه بر عذار از مادر آید
Аҷаби об ва ҳавоӣ дорад ин хок
عجب آب و هوایی دارد این خاک
Ки дилро аз кудурат мекунад пок
که دل را از کدورت میکند پاک
Дарин гулшан набошад шишаро бор
درین گلشن نباشد شیشه را بار
зи ранги гул буд паймонаи саршор
ز رنگ گل بود پیمانه سرشار
Гул аз бас дар шукуфтан гашта густох
گل از بس در شکفتن گشته گستاخ
Дард аз хандаи гул , пардаи шох
دَرَد از خنده گل، پرده شاخ
Ба хушбӯе , сетанд аз шмомаҳ
به خوشبویی، ستاند از شمامه
Пиёзи наргисаши мншўрномаҳ
پیاز نرگسش منشورنامه
Чу сурӯш оварад дар ҷилваи қомат
چو سروش آورد در جلوه قامت
Намояд бенамак , шӯри қиёмат
نماید بینمک، شور قیامت
Чаманро ранги гули резади зи девор
چمن را رنگ گل ریزد ز دیوار
Чунон каз май буд паймонаи саршор
چنان کز می بود پیمانه سرشار
Насимигар ба ин гулшани даройад
نسیمی گر به این گلشن درآید
зи ранги гул , ба ранг гул барояд
ز رنگ گل، به رنگ گل برآید
Буд пӯшидаи ӣнҷои ашки булбул
بود پوشیده اینجا اشک بلبل
Ки гум шуд гиряаш дар хандаи гул
که گم شد گریهاش در خنده گل
Таровад ҳасанро ишқ аз бару дӯш
تراود حسن را عشق از بر و دوش
Занад бо ашки булбул , хӯни гули ҷӯш
زند با اشک بلبل، خون گل جوش
Сӯии гулбуни баригар дасти густох
سوی گلبن بری گر دست گستاخ
Тероаади хӯни булбул аз раги шох
ترواد خون بلبل از رگ شاخ
Буд аз абр , дасти соя дар пеш
بود از ابر، دست سایه در پیش
Шавад сероб , нахл аз сояи хеш
شود سیراب، نخل از سایه خویش
зи сабзӣ ва тарӣ шуд ончунон роғ
ز سبزی و تری شد آنچنان راغ
Ки ҳам дарё туонаш хонд ва ҳам боғ
که هم دریا توانش خواند و هم باغ
Нигорӣ бар варақгар сӯрати хор
نگاری بر ورق گر صورت خار
зи таъсии ҳаво , гул оварад бор
ز تاثیر هوا، گل آورد بار
Нами борони дарин саҳрои пари нам
نم باران درین صحرای پر نم
Нишонди гирд , аммо бар дили ғам
نشاند گرد، اما بر دل غم
Замини афтодаи маст аз нашоҳ ток
زمین افتاده مست از نشاه تاک
Чаро махмури раведи наргис аз хок ?
چرا مخمور روید نرگس از خاک؟
Ҳавои обӣ ба рӯй кор оварад
هوا آبی به روی کار آورد
Ки гул , сад ранг аз як хор оварад
که گل، صد رنگ از یک خار آورد
Баҳор ӣнҷо баровард аз хазони гирд
بهار اینجا برآورد از خزان گرد
Чу доғи лола , хӯни мурда , гул кард
چو داغ لاله، خون مرده، گل کرد
зи худ рафтаи сети шох аз гули дамӣдан
ز خود رفتهست شاخ از گل دمیدن
Балӣ , бе ҳушии орад хӯн кашӣдан
بلی، بیهوشی آرد خونکشیدن
Буд Хизри обёри ин гулистон
بود خضر آبیار این گلستان
Дарин гулшан шавад сарфи оби ҳайвон
درین گلشن شود صرف آب حیوان
Чунон мардум нишин шуд саҳни гулзор
چنان مردمنشین شد صحن گلزار
Ки шуд то пашми наргиси мардумаки дор
که شد تا پشم نرگس مردمکدار
Шудаи дасти чанор аз файзи борон
شده دست چنار از فیض باران
Чу дасти аҳли ҳиммати гўҳроФшон
چو دست اهل همت گوهرافشان
Баннои ҳасани ин малик устувораст
بنای حسن این ملک استوارست
Малоҳат , хонаи зод ин диёраст
ملاحت، خانهزاد این دیارست
Биҳишташ хондаанд ва нест дили гир
بهشتش خواندهاند و نیست دلگیر
Ки дорад дар ҷаҳон , озарми Кашмӣр ?
که دارد در جهان، آزرم کشمیر؟
Насимии чорФсли ӣнҷо ба кораст
نسیمی چارفصل اینجا به کارست
Ки сайди аввалаш фасл баҳораст
که صید اولش فصل بهارست
зи таъсии ҳаво , дар хоки Кашмӣр
ز تاثیر هوا، در خاک کشمیر
براردи дастаи гул , дастаи тир
برآرد دسته گل، دسته تیر
Арӯси малики азуи доим дар оро
عروس ملک ازو دایم در آرا
зи сабзӣ , васмаи абрӯии дунё
ز سبزی، وسمه ابروی دنیا
Чу сабзӣу намак бар хон имкон
چو سبزی و نمک بر خوان امکان
Буд Кашмӣри бас , ороиш хон
بود کشمیر بس، آرایش خوان
Ҳавоитар буд Кашмӣрро боб
هوای تر بود کشمیر را باب
Зумуррадро фазояд қимат аз об
زمرد را فزاید قیمت از آب
зи мутриб , осмонии пари зи ноҳид
ز مطرب، آسمانی پر ز ناهید
Тамоми сол ӯ наврӯз , ё ид
تمام سال او نوروز، یا عید
Навой мутрибони болои гирифта
نوای مطربان بالا گرفته
Раҳи овози булбулро гирифта
ره آواز بلبل را گرفته
Дарин бустони сарои ъушрат афзо
درین بستانسرای عشرتافزا
Навой мтрбонми барда аз ҷо
نوای مطربانم برده از جا
Ниҳон чун нағмаам дар пардаи соз
نهان چون نغمهام در پرده ساز
Мақомамро наёбӣ ҷуз ба овоз
مقامم را نیابی جز به آواز
Дар ин кишвар гуруҳе ме парастанд
در این کشور گروهی مِی پرستند
Ки аз файзи ҳаво , бе бодаи мустанад
که از فیض هوا، بی باده مستند
Лаболаби ғунчааш аз бахти фирӯз
لبالب غنچهاش از بخت فیروز
Чу миноӣ май аз ҳасани глўсўз
چو مینای می از حسن گلوسوز
Гар уфтад аз кафи соқии пиёла
گر افتد از کف ساقی پیاله
Дуанд реша дар гули ҳамчуи лола
دواند ریشه در گِل همچو لاله
Ба мино , гар кунад файзи ҳаво , кор
به مینا، گر کند فیض هوا، کار
Биболад чун кадуии тозаи брбор
ببالد چون کدوی تازه بربار
Равон мешуд ба рӯй сабзааш бод
روان میشد به روی سبزهاش باد
Сабки рӯҳӣ ба шабнам ёд ме дод
سبکروحی به شبنم یاد میداد
Бишорати даҳ ба сайёди ҳўснок
بشارت ده به صیاد هوسناک
Ки тир аз сабзаи ӣнҷо кӣ хӯрд хок ?
که تیر از سبزه اینجا کی خورد خاک؟
Сабо дар бехудӣ дастӣ барафшонад
صبا در بیخودی دستی برافشاند
Пари булбул ба зери барг гул монад
پر بلبل به زیر برگ گل ماند
Насими субҳдами афтону хезон
نسیم صبحدم افتان و خیزان
Баради атри гул аз гулшани гурезон
برد عطر گل از گلشن گریزان
зи баси ҷайб рутӯбат дошт дар чанг
ز بس جیب رطوبت داشت در چنگ
Ҳаво чун об меғалтид бар санг
هوا چون آب میغلتید بر سنگ
Ки дорад фурқати Кашмӣрро тоб ?
که دارد فرقت کشمیر را تاب؟
Дарин шаҳр аз ҳаво дил мехӯрд об
درین شهر از هوا دل میخورد آب
Ҳавояши абрро сармоя Эй дод
هوایش ابر را سرمایهای داد
Ки бахшишҳои баҳраш рафт аз ёд
که بخششهای بحرش رفت از یاد
Дар оташ , тухма шуд бар рӯй нони сабз
در آتش، تخمه شد بر روی نان سبز
Нагардад чун замину осмони сабз ?
نگردد چون زمین و آسمان سبز؟