Зиндаи дилии баҳри тамошои ҳинд

زنده‌دلی بهر تماشای هند

Рафт зи Кашмӣр ба ақсои ҳинд

رفت ز کشمیر به اقصای هند

Роҳзанӣ дид , шудаи хирқаи пӯш

راهزنی دید، شده خرقه‌پوش

Лаб ба ҷуз аз зикр илоҳӣ хамӯш

لب به جز از ذکر الهی خموش

Пухтагӣ аз ҳар тараф омӯхта

پختگی از هر طرف آموخته

Чун нафас аз гом задани сӯхта

چون نفس از گام زدن سوخته

Водии таҷред шудаи манзилаш

وادی تجرید شده منزلش

Ранги таъаллуқ на дар обу гулаш

رنگ تعلق نه در آب و گلش

Роиҳае аз нафасаши машки ноб

رایحه‌ای از نفسش مشک ناب

Барги гулӣ аз чаманаши офтоб

برگ گلی از چمنش آفتاب

Дар ҳама дил карда чу андешаи ҷо

در همه دل کرده چو اندیشه جا

Бо ҳамаи чашмӣ чу нигоҳи ошно

با همه چشمی چو نگاه آشنا

Фисқ ба тқўиши мубаддил шуда

فسق به تقویش مبدل شده

Орзӯии нафаси маъаттал шуда

آرزوی نفس معطل شده

Бастаи дилаш бар камар аз тавбаи кеш

بسته دلش بر کمر از توبه کیش

Азми ҷидолаш ба ҷадалҳои пеш

عزم جدالش به جدل‌های پیش

Аз амали хеши гирифтаи канор

از عمل خویش گرفته کنار

Шастаи сиёҳии зи бадани субҳи вор

شسته سیاهی ز بدن صبح‌وار

Карда ба алъФўи бадали алсбўҳ

کرده به العفو بدل الصبوح

Чидаи гули тавбаи зи боғаши насӯҳ

چیده گل توبه ز باغش نصوح

Аз май ҳақ , масти аноолҳқ шуда

از می حق، مست اناالحق شده

Нестӣ аш ҳастӣ мутлақ шуда

نیستی‌اش هستی مطلق شده

Шастаи зи олӯдагии нафас , даст

شسته ز آلودگی نفس، دست

Моҳӣ тавфиқ фиканда ба шаст

ماهی توفیق فکنده به شست

Сӯхтаи аъмоли бади хеш ро

سوخته اعمال بد خویش را

Сохтаи марҳами ҷигари риш ро

ساخته مرهم جگر ریش را

Ончӣ тавон гуфт зи бади кон шуда

آنچه توان گفت ز بد کان شده

Карда ва аз карда пушаймон шуда

کرده و از کرده پشیمان شده

Бар зираи кӣна , тағофули фуруш

بر زره کینه، تغافل‌فروش

Хирқаи раҳмат чу саҳобаш ба дӯш

خرقه رحمت چو سحابش به دوش

Донаи тасбеҳи зи мижгон тар

دانه تسبیح ز مژگان تر

Дар кафш аз обилаи сероб тар

در کفش از آبله سیراب‌تر

Тофтаи рӯ аз ҳамаи кас бе риё

تافته رو از همه کس بی ریا

Вази ду ҷаҳон , рӯй ба сӯии худо

وز دو جهان، روی به سوی خدا

Карда сари кӯҳи надомати мақом

کرده سر کوه ندامت مقام

Омадаи қонеъ ба ҳалол аз ҳаром

آمده قانع به حلال از حرام

Дид ҷавони зиндаи дилаш хира монад

دید جوان زنده‌دلش خیره ماند

Вази равиши равшан ӯ тира монад

وز روش روشن او تیره ماند

Гуфт ба раҳзан ки чаҳ ҳоласт ин

گفت به رهزن که چه حال است این

Бо ҳамаи нуқсон , чаҳ камоласт ин

با همه نقصان، چه کمال است این

Сӯии вараъи гашт ки раҳбари туро ?

سوی ورع گشت که رهبر تو را؟

Ваз чаҳ шуд ин малики мусаххари туро ?

وز چه شد این ملک مسخر تو را؟

Пешаи ту роҳзанӣ буду бас

پیشه تو راهزنی بود و بس

Боли худ аз шаҳди ту шастии магас

بال خود از شهد تو شستی مگس

Гаштае аз теғ ба тасбеҳи шод

گشته‌ای از تیغ به تسبیح شاد

Сбҳаҳу теғат ки гирифта ва ки дод ?

سبحه و تیغت که گرفته و که داد؟

Қоиди роҳи ту дарин раҳ ки шуд ?

قاید راه تو درین ره که شد؟

Муштарии ҷинси ту дар чаҳ ки шуд ?

مشتری جنس تو در چه که شد؟

Бод ки ифшоанд баҳори туро ?

بادِ که افشاند بهار تو را؟

Санг ки зад шишаи кори туро ?

سنگ که زد شیشه کار تو را؟

Нахли туро буд ҷузи оташи ҳаром

نخل تو را بود جز آتش حرام

Гулшани қудсаши з чаҳ рӯ шуд мақом ?

گلشن قدسش ز چه رو شد مقام؟

Роҳзан аз вай чу шунид ин мақол

راهزن از وی چو شنید این مقال

Дар зи садафи рехт ба тақрири ҳол

دُر ز صدف ریخت به تقریر حال

Гуфт ки рӯзӣ ба ҳавои дирам

گفت که روزی به هوای درم

Дрбдрм дошт суроғи карам

دربدرم داشت سراغ کرم

Қомати худ чун илм афрохтам

قامت خود چون علم افراختم

Вази мижа чун хомаи қадами сохтам

وز مژه چون خامه قدم ساختم

Каси хабар аз каъбаи ҷўдми надод

کس خبر از کعبه جودم نداد

Роҳ ба бтхонаҳ бухлам фитод

راه به بتخانه بخلم فتاد

Аз дар бтхонаҳи даруни омадам

از در بتخانه درون آمدم

Бедарме ёфт ки чун омадам

بی درمی یافت که چون آمدم

Хонае аз симу зари ороста

خانه‌ای از سیم و زر آراسته

Бештар аз хоста , нохоста

بیشتر از خواسته، ناخواسته

Рашки хами бодаи зи ёқӯти ноб

رشک خم باده ز یاقوت ناب

Равзан ӯ , таънаи зани офтоб

روزن او، طعنه‌زن آفتاب

Аз зару симаш дару девори пар

از زر و سیمش در و دیوار پر

Ҳамчуи садафи фарши заминаши з дар

همچو صدف فرش زمینش ز دُر

Оби гуҳаргар ҳаракат доштӣ

آب گهر گر حرکت داشتی

Соҳаташ аз сайли бинбоштӣ

ساحتش از سیل بینباشتی

Буд дар он хонаи бутӣ аз рухом

بود در آن خانه بتی از رخام

Брҳмнии барда ба пешаши қиём

برهمنی برده به پیشش قیام

Нохунӣ аз панҷаи тўонотрш

ناخنی از پنجه تواناترش

Силсилаи по шудаи мӯии сараш

سلسله پا شده موی سرش

Риштаи ҷоми сохтаи зуннор ӯ

رشته جام ساخته زنار او

Маҳзи тавваҷуҳ шуда дар кор ӯ

محض توجه شده در کار او

Дили зи хаёли ҳамаи пардохта

دل ز خیال همه پرداخته

Ишқи бутиро бути худ сохта

عشق بتی را بت خود ساخته

Банд таҳайюр зада бар поу даст

بند تحیر زده بر پا و دست

Бе ҳаракати монда чу бут , бути параст

بی‌حرکت مانده چو بت، بت‌پرست

Гуфтамаш эй бар сари ин ганҷи амир

گفتمش ای بر سر این گنج امیر

Бо қадре симу зарами дасти гир

با قدری سیم و زرم دست گیر

Рухи зи ғами зар шуда чун зари маро

رخ ز غم زر شده چون زر مرا

Муфлисӣ оварда бад-ӣн дар маро

مفلسی آورده بدین در مرا

Ман зи фироқи дирамами хору зор

من ز فراق درمم خوار و زار

Хуфтаи ту бар рӯй дирами сиккаи вор

خفته تو بر روی درم سکه‌وار

Бухл макун пеша ба дилсӯзӣ ам

بخل مکن پیشه به دلسوزی‌ام

Бар ту навиштаи сети қазо рӯзӣ ам

بر تو نوشته‌ست قضا روزی‌ام

Ишқи дирам дар дилами афкандаи шӯр

عشق درم در دلم افکنده شور

Гар ту набахше , бустонам ба зӯр

گر تو نبخشی، بستانم به زور

Кӣсаи тиҳӣ , дасти тиҳӣ , дили тиҳӣ

کیسه تهی، دست تهی، دل تهی

Нест дар ифлоси марои кӯтаҳӣ

نیست در افلاس مرا کوتهی

Ҳасрати зарҳои туам карда доғ

حسرت زرهای توام کرده داغ

Сохтаи равшани тамаъамро чароғ

ساخته روشن طمعم را چراغ

Ман ба суол аз вай ва ӯ дар ҷавоб

من به سوال از وی و او در جواب

Лаби зи сухани шаста ба ҳафтод об

لب ز سخن شسته به هفتاد آب

Карда сукути абадии ихтиёр

کرده سکوت ابدی اختیار

Ҳамчуи забонӣ ки биафтад зи кор

همچو زبانی که بیفتد ز کار

Ҷома чу бар қад суолам надӯхт

جامه چو بر قد سوالم ندوخت

Чеҳраам аз оташ кин барфурӯхт

چهره‌ام از آتش کین برفروخت

То ба ғазаб теғ барафроштам

تا به غضب تیغ برافراشتم

Тухми вуҷӯдаш ба адам коштам

تخم وجودش به عدم کاشتم

Бар қафасаши теғ чу равзани кушод

بر قفسش تیغ چو روزن گشاد

Мурғи дилаш дар қадам бут фитод

مرغ دلش در قدم بت فتاد

Доъия кардам ки бубинами дилаш

داعیه کردم که ببینم دلش

То чаҳ шуд аз саҷдаи бути ҳосилаш

تا چه شد از سجده بت حاصلش

Даст чу барадам ба дили бути параст

دست چو بردم به دل بت‌پرست

Ҷои дил ӯ бутам омад ба даст

جای دل او بتم آمد به دست

Бас ки дилаши волау ҳайрон шуда

بس که دلش واله و حیران شده

Оинаи сӯрати ҷонон шуда

آینه صورت جانان شده

Оинааш лек ҳам оғӯши занг

آینه‌اش لیک هم‌آغوش زنگ

Акс дар ӯ монда чу сӯрат ба санг

عکس در او مانده چو صورت به سنگ

Бар дилаш афтод маро чун назар

بر دلش افتاد مرا چون نظر

Оташи ғайрати з дилам кард сар

آتش غیرت ز دلم کرد سر

Теғ фикандам зи миён дар замон

تیغ فکندم ز میان در زمان

Доман парҳез задам бар миён

دامن پرهیز زدم بر میان

Дарсадади тарк муноҳӣ шудам

درصدد ترک مناهی شدم

Муҳаррами тавфиқ илоҳӣ шудам

محرم توفیق الهی شدم

Кам зи брҳмн нае , эй худпараст

کم ز برهمن نه ای، ای خودپرست

Домани ҳақро нагузорӣ зи даст

دامن حق را نگذاری ز دست

Чанд чу баҳмону фалони зистан ?

چند چو بهمان و فلان زیستن؟

Кам з брҳмн натавон зистан

کم ز برهمن نتوان زیستن

эй ба гумони хуш ки магари оқилӣ

ای به گمان خوش که مگر عاقلی

Ғофилӣ аз худ , ки аҷаби ғофилӣ

غافلی از خود، که عجب غافلی

Бар ҳаваси худ чу шикаст оварӣ

بر هوس خود چو شکست آوری

Домани маъшӯқ ба даст оварӣ

دامن معشوق به دست آوری

Гарчи ба ҳар ҳарф наад хомаи сар

گرچه به هر حرف نهد خامه سر

Лекин азон ҳарф надорад хабар

لیکن ازان حرف ندارد خبر

Волаи маъшӯқи шӯи ойӣнаи вор

واله معشوق شو آیینه‌وار

Каз ту шавад сӯрат ӯ ошкор

کز تو شود صورت او آشکار

Чашмаи файз аз дили донои талаб

چشمه فیض از دل دانا طلب

Гавҳари сероби зи дарёи талаб

گوهر سیراب ز دریا طلب

Нағмаи ноҳиди з ноҳид пресс

نغمه ناهید ز ناهید پرس

Роҳ ба хуршед , з хуршед пресс

راه به خورشید، ز خورشید پرس

Шуълаи намояд ба худ аз нури хеш

شعله نماید به خود از نور خویش

Роҳ ба парвонаи маҳҷӯри хеш

راه به پروانه مهجور خویش

То накунад мурғ , ғалат , роҳи боғ

تا نکند مرغ، غلط، راه باغ

Ҳар тарафи афрӯхтаи гули сад чароғ

هر طرف افروخته گل صد چراغ