Ба Кашмӣри эътиқоди мо дуруст аст
به کشمیر اعتقاد ما درست است
Вале имон ба роҳаши сахт суст аст
ولی ایمان به راهش سخت سست است
Буд қатъи раҳи Кашмӣр , мушкил
بود قطع ره کشمیر، مشکل
Ба ҳақ натавон расед аз роҳи ботил
به حق نتوان رسید از راه باطل
Магари зини роҳи борӣкат хабар нест ?
مگر زین راه باریکت خبر نیست؟
Ки гӯйии кӯҳро мӯӣ камар нест
که گویی کوه را موی کمر نیست
зи байни ин раҳи борӣки хӯни хор
ز بین این ره باریک خونخوار
Хулди мӯии камар дар дида чун хор
خلد موی کمر در دیده چون خار
Раҳе , паймудан он орзӯе
رهی، پیمودن آن آرزویی
Ба сари золи фалакро тори мӯе
به سر زال فلک را تار مویی
Раҳеи афтода чун тӯли амли пеш
رهی افتاده چون طول امل پیش
Ки дар ҳар гом дорад сад хатар беш
که در هر گام دارد صد خطر بیش
Гуруҳеи даст аз ҷони брФшондаҳ
گروهی دست از جان برفشانده
Дар он раҳ , чун гиреҳ бар тори монда
در آن ره، چون گره بر تار مانده
зи қатъи раҳ , ба сари ғалтидаи як сар
ز قطع ره، به سر غلتیده یک سر
Чунон каз ресмони пора , гавҳар
چنان کز ریسمان پاره، گوهر
Раҳи фақр аз раҳ Кашмӣр пайдост
ره فقر از ره کشمیر پیداست
Ки гоми аввали он , тарки дунёст
که گام اول آن، ترک دنیاست
Дарин раҳ , раҳнавардон то ба манзил
درین ره، رهنوردان تا به منزل
Чунон ларзон , ки бар мӯии камар , дил
چنان لرزان، که بر موی کمر، دل
Азин раҳ чун тавон осони гузаштан ?
ازین ره چون توان آسان گذشتن؟
Ки гом авваласт аз ҷони гузаштан
که گام اول است از جان گذشتن
Мусофир кӣ тавонад зини балои ҷуст ?
مسافر کی تواند زین بلا جست؟
Магари лғзидн по гирадаш даст !
مگر لغزیدن پا گیردش دست!
Дарин раҳ , нақши поегар фитода
درین ره، نقش پایی گر فتاده
Дар таклифи лғзидни кушода
در تکلیف لغزیدن گشاده
Раҳе ҳамчун дами шамшер , борӣк
رهی همچون دم شمشیر، باریک
Ҷаҳон дар чашми раҳи паймоаши торик
جهان در چشم رهپیماش تاریک
Раҳеи печидатар аз мӯии зангӣ
رهی پیچیدهتر از موی زنگی
Ба тундӣ чун дами теғи фарангӣ
به تندی چون دم تیغ فرنگی
зи бас дар рафтанаш тадбир карда
ز بس در رفتنش تدبیر کرده
Фалакро фикри ин раҳ пер карда
فلک را فکر این ره پیر کرده
Азин паймонаҳои зиндагӣ , оҳ
ازین پیمانههای زندگی، آه
Ки пар мегардад аз паймудани роҳ
که پر میگردد از پیمودن راه
Мъозоллаҳи зи кӯҳи пирпнҷол
معاذالله ز کوه پیرپنجال
Ки мислаши дида кам , чархи куҳансол
که مثلش دیده کم، چرخ کهنسال
Сабо дар доманаш зон май хиромад
صبا در دامنش زان میخرامد
Ки натавонад ба болояши баромад
که نتواند به بالایش برآمد
Ба қасди раҳравон теғӣ кашида
به قصد رهروان تیغی کشیده
Ба ин сангини дилӣ , раҳи каси надида
به این سنگیندلی، ره کس ندیده
Саропо гашта ҳайрати чархи воло
سراپا گشته حیرت چرخ والا
Ки роҳи ин кӯҳро чун рафтаи боло ?
که راه این کوه را چون رفته بالا؟
Гдозонми зи фикри ин гузаргоҳ
گدازانم ز فکر این گذرگاه
Ки борикии зи танагии монда дар роҳ
که باریکی ز تنگی مانده در راه
Азин раҳ тай шавад то чори ангушт
ازین ره طی شود تا چار انگشت
Қиёматро тавон кардан пас пушт
قیامت را توان کردن پس پشت
Ҷавон гар пуед ин роҳи пари андӯҳ
جوان گر پوید این راه پر اندوه
Ба перӣ мерасад , пеш аз сари кӯҳ !
به پیری میرسد، پیش از سر کوه!
Ба боло рафтанаши мақдӯр кас нест
به بالا رفتنش مقدور کس نیست
Баландиро бар авҷаш дастрас нест
بلندی را بر اوجش دسترس نیست
Ба он сангини дилӣ , кӯҳи гузаргоҳ
به آن سنگیندلی، کوه گذرگاه
Дилӣ дорад ду ним аз ҷаври ин роҳ
دلی دارد دو نیم از جور این راه
зи ваҳмаши қоф дар кунҷӣ нишаста
ز وهمش قاف در کنجی نشسته
Фалакро пояаш курсии шикаста
فلک را پایهاش کرسی شکسته
Ба сар ғалтида меуфтад саломат
به سر غلتیده میافتد سلامت
зи домонаш ба домони қиёмат
ز دامانش به دامان قیامت
Ба қадари он ки теғ кӯҳ тундаст
به قدر آن که تیغ کوه تندست
Дарин раҳ , роҳравро пой кунадаст
درین ره، راهرو را پای کندست
Дарин раҳ , устихон зон гӯнаи анбӯҳ
درین ره، استخوان زان گونه انبوه
Ки гӯйӣ барф борида сет бар кӯҳ
که گویی برف باریدهست بر کوه
Ба тарафи доманаш аз хӯни мардум
به طرف دامنش از خون مردم
Шафақро дар миёни лола , паии гум
شفق را در میان لاله، پی گم
Нагардад раҳравашро умри кӯтоҳ
نگردد رهروش را عمر کوتاه
Ки натавонади гузаштани умри азин роҳ
که نتواند گذشتن عمر ازین راه
Буд бо шери гардун , азми ҷангаш
بود با شیر گردون، عزم جنگش
Ки аз боло ба зер ояд палангаш
که از بالا به زیر آید پلنگش
Магари маҷмӯъа қофаст ин кӯҳ ?
مگر مجموعه قاف است این کوه؟
Ки ҳар лухташ буд кӯҳии зи андӯҳ
که هر لختش بود کوهی ز اندوه
Замин дорад ба ҳайрати осмон ро
زمین دارد به حیرت آسمان را
Ки чун бардошти ин кӯҳи гаронро ?
که چون برداشت این کوه گران را؟
Кунадгар ҷомааш чархи атласи хеш
کند گر جامهاش چرخ اطلس خویش
Наёяд то сари зонуӣ ӯ беш
نیاید تا سر زانوی او بیش
Чу мазлӯмон , зи ҷавр бе дареғаш
چو مظلومان، ز جور بیدریغش
Нишаста осмон дар пои теғаш
نشسته آسمان در پای تیغش
Раҳаши зи ойӣна теғаст равшан
رهش ز آیینه تیغ است روشن
Буд меҳраши чароғи зери доман
بود مهرش چراغ زیر دامن
Гирифтаи зери зонуи осмон ро
گرفته زیر زانو آسمان را
Чаҳ бар сар май барад то ломаконро ?
چه بر سر میبرد تا لامکان را؟
з бас шуд устихони фил , анбӯҳ
ز بس شد استخوان فیل، انبوه
Гумони дастаи барадаш , теғаи кӯҳ
گمان دسته بردش، تیغه کوه
Чу ое бар фарози кӯҳи азин роҳ
چو آیی بر فراز کوه ازین راه
Гузорӣ осмонро бар камаргоҳ
گذاری آسمان را بر کمرگاه
Назд бар ҳам шикваи осмон ро
نزد بر هم شکوه آسمان را
Чаҳ тамкинаст ин кӯҳи гаронро !
چه تمکین است این کوه گران را!
Чу брхрдон , бузургон даст ёбанд
چو برخردان، بزرگان دست یابند
зи қонӯни мурувват сар нтобанд
ز قانون مروت سر نتابند
Ба ин кӯҳ ар наад болои қадам ро
به این کوه ار نهد بالا قدم را
Нафас дар синаи сӯзади субҳдам ро
نفس در سینه سوزد صبحدم را
Ба пешаш аз бузургӣ гар занад лоф
به پیشش از بزرگی گر زند لاف
зи домани санги резад бар сари қоф
ز دامن سنگ ریزد بر سر قاف
Ба навъе бетариқаст ин гузаргоҳ
به نوعی بیطریق است این گذرگاه
Ки гардунро буд бар гарданаши роҳ
که گردون را بود بر گردنش راه
Фитодигар ба ин кӯҳаши сару кор
فتادی گر به این کوهش سر و کار
зи ширин , кӯҳ кун май гашти безор
ز شیرین، کوهکن میگشت بیزار
Набинад каси дарин раҳи пораи сангӣ
نبیند کس درین ره پارهسنگی
Ки раҳравро нафармоед дирангӣ
که رهرو را نفرماید درنگی
Буд умри табиии сахти кӯтоҳ
بود عمر طبیعی سخت کوتاه
Ҳаёт Хизр боистӣ дарин роҳ
حیات خضر بایستی درین راه
Дарин раҳ , мурғи натавонад паридан
درین ره، مرغ نتواند پریدن
Ба миқрози пари ин раҳро баридан
به مقراض پر این ره را بریدن
Баради ин раҳ ба саргар мард , мардаст
برد این ره به سر گر مرد، مردست
Ки сад роҳи адами ӣнҷо ба гирдаст
که صد راه عدم اینجا به گردست
Дарин роҳи дағал , фарсанги фарсанг
درین راه دغل، فرسنگ فرسنگ
Чу минои олимии ғалтида бар санг
چو مینا عالمی غلتیده بر سنگ
Азин раҳ чун тавон рафтан ба сӯе ?
ازین ره چون توان رفتن به سویی؟
Ки сад кӯҳи хатари баста ба мӯе
که صد کوه خطر بسته به مویی
Раҳи ин қофро ҳаркаси бурӣда
ره این قاف را هرکس بریده
Ба ҷузи теғу раги гардани надида
به جز تیغ و رگ گردن ندیده
зи баси кишти одамии ин кӯҳи андӯҳ
ز بس کشت آدمی این کوه اندوه
з хӯн шуд ммтлӣ , рагҳои ин кӯҳ
ز خون شد ممتلی، رگهای این کوه
Чаҳ гуяд шукри ин раҳ , роҳи паймоӣ ?
چه گوید شکر این ره، راهپیمای؟
Ки бахшад олимии лағзиш ба ҳар пой !
که بخشد عالمی لغزش به هر پای!
Буд мушкил , гузаштани зини раҳи танг
بود مشکل، گذشتن زین ره تنگ
Дарин раҳ , роҳрави нақшии сет бар санг
درین ره، راهرو نقشیست بر سنگ
Азин раҳ чун тавон рафтани саломат ?
ازین ره چون توان رفتن سلامت؟
Ки дар ҳар гом дорад сад қиёмат
که در هر گام دارد صد قیامت
зи доғи лола ин кӯҳсораст
ز داغ لاله این کوهسارست
Ки гӯйии чашми ахтар серума дораст
که گویی چشم اختر سرمه دارست
Чунон ҳар пораи сангаши фитнаи ангез
چنان هر پارهسنگش فتنهانگیز
Ки теғи сад ҳлокўро кунад тез
که تیغ صد هلاکو را کند تیز
Ба ҳайрат чун ду мурғи пуршикаста
به حیرت چون دو مرغ پرشکسته
Ду олам бар ду зонуяш нишаста
دو عالم بر دو زانویش نشسته
Раҳе дар ғояти найранг созӣ
رهی در غایت نیرنگسازی
Ки бо печидагӣ дорад дарозӣ
که با پیچیدگی دارد درازی
Азон сар ҳар қадами сад ҷои шикаста
ازان سر هر قدم صد جا شکسته
Ки лағзиш дар камӣн по нишаста
که لغزش در کمین پا نشسته
зи хӯни ахтаронаши теғ дар занг
ز خون اخترانش تیغ در زنگ
Гирифтаи субҳро раҳ бар нафаси танг
گرفته صبح را ره بر نفس تنگ
Азин раҳ чун тавон рафтани мусаллам ?
ازین ره چون توان رفتن مسلّم؟
Аҷал дар зери по чун охирин дам
اجل در زیر پا چون آخرین دم
Дарин раҳ , ҳаркасии дармондаи хеш
درین ره، هرکسی درمانده خویش
Ба нохун , кори сад Фарҳод дар пеш
به ناخن، کار صد فرهاد در پیش
Чаҳ май пурсӣ зи пастӣу баландӣ ?
چه میپرسی ز پستی و بلندی؟
Набошад азми ин раҳ , роҳи риндӣ
نباشد عزم این ره، راه رندی
Дарин раҳ , нақши по , нақш мазораст
درین ره، نقش پا، نقش مزارست
Азин раҳ то адами як гом вораст
ازین ره تا عدم یک گاموارست
Ба роҳ шона монад ин гузаргоҳ
به راه شانه ماند این گذرگاه
Чу мӯ , борӣк бояд шуд дарин роҳ
چو مو، باریک باید شد درین راه
Будгар Хизри ӣнҷои раҳнамоят
بود گر خضر اینجا رهنمایت
Наад наълин лағзиши пеши поят
نهد نعلین لغزش پیش پایت
Азин кӯҳи осмон чун рафтаи боло ?
ازین کوه آسمان چون رفته بالا؟
Ки май резади малоикро пари ӣнҷо
که میریزد ملائک را پر اینجا
Саломат чун ҷаҳди зини роҳ , як тан ?
سلامت چون جهد زین راه، یک تن؟
Набояд ҳарфи давр аз роҳи гуфтан
نباید حرف دور از راه گفتن
Чаҳ май пурсӣ азин роҳи пурандӯҳ ?
چه میپرسی ازین راه پراندوه؟
Забон сангин шавад дар васфи ин кӯҳ
زبان سنگین شود در وصف این کوه
Ба васфаши қатъ бояд кард дам ро
به وصفش قطع باید کرد دم را
зи ҳарфаши пой май лғзди қалами роҳ
ز حرفش پای میلغزد قلم راه
зи домонаши фалакро дасти кӯтоҳ
ز دامانش فلک را دست کوتاه
Азу то арш , то арш аз замин , роҳ
ازو تا عرش، تا عرش از زمین، راه
Халидӣ дар ҷигари ин роҳ , чун тир
خلیدی در جگر این راه، چون تیر
Набӯдӣ дар миёнгар пои Кашмӣр
نبودی در میان گر پای کشمیر
Марои зини қиссаи тани Фрсўду ҷони ҳам
مرا زین قصه تن فرسود و جان هم
Дилами зини ҳарф сангин шуд забони ҳам
دلم زین حرف سنگین شد زبان هم
Нафас шуд мунқатиъ дар қатъи ин роҳ
نفس شد منقطع در قطع این راه
Дарозаст ин ҳикояти қиссаи кӯтоҳ
درازست این حکایت قصه کوتاه
Бурун шуд кӯҳро домани зи чангам
برون شد کوه را دامن ز چنگم
Ки чун фарсанг , омад по ба сангам
که چون فرسنگ، آمد پا به سنگم
Чу бигузаштӣ зи кӯҳи пирпнҷол
چو بگذشتی ز کوه پیرپنجال
Ҳамон соъат дигаргун мешавад ҳол
همان ساعت دگرگون میشود حال
Гулистонӣ ки роҳи он биҳишт аст
گلستانی که راه آن بهشت است
Бибин деҳқон дар он гулшан чаҳ куштаи сет
ببین دهقان در آن گلشن چه کشتهست
зи роҳаш кӣ чаро дилтанг бошад ?
ز راهش کی چرا دلتنگ باشد؟
Зумуррад дар миён санг бошад
زمرد در میان سنگ باشد