Марои боғи фараҳ бахшаст манзур
مرا باغ فرحبخش است منظور
Надорам орзӯии равзаи ҳур
ندارم آرزوی روضه حور
Гирифтаи сурӯш аз озодагони боҷ
گرفته سروش از آزادگان باج
Рисондаи сарфарозиро ба миъроҷ
رسانده سرفرازی را به معراج
з ҳар баргаши гулистонии намоён
ز هر برگش گلستانی نمایان
Чу аз ойӣнаи акс рӯй ҷонон
چو از آیینه عکس روی جانان
Заминаши сабзаро поянда дорад
زمینش سبزه را پاینده دارد
Рутӯбатро ҳавояш зинда дорад
رطوبت را هوایش زنده دارد
Хиёбонаш буд фирдавси Акбар
خیابانش بود فردوس اکبر
Лаболаби шоҳи наҳр аз оби кавсар
لبالب شاه نهر از آب کوثر
Ки дидаи ҷузи дарин фирдавси сонӣ ?
که دیده جز درین فردوس ثانی؟
Хиёбонии зи оби зиндагонӣ
خیابانی ز آب زندگانی
Ба пои шоҳи наҳри афтодаи дарё
به پای شاهنهر افتاده دریا
Дар шҳўор азу дорад таманно
دُر شهوار ازو دارد تمنا
Ҷудо гардад чу об аз чашма сораш
جدا گردد چو آب از چشمهسارش
Кашад дарё ба иззат дар канораш
کشد دریا به عزت در کنارش
Дарин гулшан барои ҳар ниҳолӣ
درین گلشن برای هر نهالی
Баҳор оварда ташрифи камолӣ
بهار آورده تشریف کمالی
Тарашшӯҳҳои абри навбаҳорӣ
ترشحهای ابر نوبهاری
Чаманро рӯзу шаб дар тозаи корӣ
چمن را روز و شب در تازهکاری
Дарахтон дар равиш пар карда берун
درختان در روش پر کرده بیرون
Азон рӯй фалак сар карда берун
ازان روی فلک سر کرده بیرون
зи шохи гулбунаш то ғунчае зод
ز شاخ گلبنش تا غنچهای زاد
Шукуфтанро шукуфтан медиҳад ёд
شکفتن را شکفتن میدهد یاد
зи хокаш то ниҳоли тозае ҷуст
ز خاکش تا نهال تازهای جست
Ба раъноеи санавбарро камари баст
به رعنایی صنوبر را کمر بست
Кунад буи бааш ранҷурро нағз
کند بوی بهش رنجور را نغز
Суханро ҳарф бодомаш диҳад мағз
سخن را حرف بادامش دهد مغز
Набошад себ ӯро тоби дандон
نباشد سیب او را تاب دندان
Магар хӯрд об аз чоҳи занхдон ?
مگر خورد آب از چاه زنخدان؟
з амрўдш бичиш кин шаҳд ноёб
ز امرودش بچش کاین شهد نایاب
Мукаррари қандро аз шарм кард об
مکرر قند را از شرم کرد آب
Ба ранг ва бӯ сазадгар себи ин боғ
به رنگ و بو سزد گر سیب این باغ
Самарқанду сафоҳонро кунад доғ
سمرقند و صفاهان را کند داغ
Надорад ҳеҷ себи ин дилпазирӣ
ندارد هیچ سیب این دلپذیری
Хилофаст он ки оради себ , сирӣ
خلاف است آن که آرد سیب، سیری
Азон шуд шоҳи олу , номи гелос
ازان شد شاه آلو، نام گیلاس
Ки некӯ дошт арзи миваро пос
که نیکو داشت عرض میوه را پاس
Касе кови лаълро рангини шуморад
کسی کاو لعل را رنگین شمارد
Хабар аз ранги шоҳ олу надорад
خبر از رنگ شاه آلو ندارد
Шавад лаъли Бадахшонати фаромӯш
شود لعل بدخشانت فراموش
зи шоҳ олу кунигар ҳалқа дар гӯш
ز شاه آلو کنی گر حلقه در گوش
Азон нахлаши براردи лаъли рахшон
ازان نخلش برآرد لعل رخشان
Ки дорад реша дар кӯҳи Бадахшон
که دارد ریشه در کوه بدخشان
Дарин бустон буд пайваста дар кор
درین بستان بود پیوسته در کار
Ба шФтолўрбоиии бӯсаи ёр
به شفتالوربایی بوسه یار
Азон уннобро шуд лолаи всоФ
ازان عنّاب را شد لاله وصّاف
Ки аз унноб гардад ранги хӯни соф
که از عنّاب گردد رنگ خون صاف
зи бас токаш кашида сар бар афлок
ز بس تاکش کشیده سر بر افلاک
Хӯрд бар хӯшаи парвин , сари ток
خورد بر خوشه پروین، سر تاک
Ҳадиси мива аш гуфтам з ҳар боб
حدیث میوهاش گفتم ز هر باب
Чу барадами номи шафтолу , шудам об
چو بردم نام شفتالو، شدم آب
Ниҳоли ҷаъфарӣ бо сарви ҳамсар
نهال جعفری با سرو همسر
Шудаи сӯсани ҳам оғӯши санавбар
شده سوسن همآغوش صنوبر
Чу аз шабнами даҳони ғунча во шуд
چو از شبنم دهان غنچه وا شد
Табассуми хандаи дандон намо шуд
تبسم خنده دنداننما شد
зи бас ҳар сӯи давид ва шамъ афрӯхт
ز بس هر سو دوید و شمع افروخت
Чароғи лоларо дар дили нафаси сӯхт
چراغ لاله را در دل نفس سوخت
Чунон барги гулаши пари об ва тоб аст
چنان برگ گلش پر آب و تاب است
Ки гӯйии ғунчаи миноӣ гулоб аст
که گویی غنچه مینای گلاب است
Ниҳоли тозааш чандон қад афрохт
نهال تازهاش چندان قد افراخت
Ки қамарии сарви худро дид ва нашнохт
که قمری سرو خود را دید و نشناخت
Дарин гулшан , нигоҳи чашми бино
درین گلشن، نگاه چشم بینا
Буд кобӣни арӯсони чаман ро
بود کابین عروسان چمن را
Насими ин чаман дар дидаи хор
نسیم این چمن در دیده خار
Гулистони Ирамро карда бедор
گلستان ارم را کرده بیدار
Касе аз файзи ин гулшан чаҳ гуяд
کسی از فیض این گلشن چه گوید
Ки ҷои гули баҳор аз хоки равед
که جای گل بهار از خاک روید
Сиришта аз димоғтар , ҳавояш
سرشته از دماغِ تر، هوایش
Гурезон бедимоғӣ аз фазояш
گریزان بیدماغی از فضایش
зи гулбун , гул ба чандон ранг зад ҷӯш
ز گلبن، گل به چندان رنگ زد جوش
Ки шуд айби гули раънои фаромӯш
که شد عیب گل رعنا فراموش
Ҳубоби ӣнҷои ҳаворо ме фишорад
حباب اینجا هوا را میفشارد
Ки баҳри обӣ ба рӯй кори орад
که بحر آبی به روی کار آرد
зи шабнами бас ки хокаш комёб аст
ز شبنم بس که خاکش کامیاب است
Бар ӯ нақши қадами нақшӣ бар об аст
بر او نقش قدم نقشی بر آب است
зи дигари бӯстонҳо , ин гулистон
ز دیگر بوستانها، این گلستان
Буд мумтоз , чун Юсуфи зи ихвон
بود ممتاز، چون یوسف ز اخوان
Гулаши осӯда аз савт ҳазораст
گلش آسوده از صوت هزارست
Ки мадҳуш аз садоӣ обшораст
که مدهوش از صدای آبشارست
Магари фаввораи сар бар авҷи суда
مگر فواره سر بر اوج سوده
Нигории соид симин намӯда
نگاری ساعد سیمین نموده
Паии сарфи чаман , фаввора бе тоб
پی صرف چمن، فواره بیتاب
Дамодами сим соид мекунад об
دمادم سیم ساعد میکند آب
Диҳадгар обшори обӣ ба нозаш
دهد گر آبشار آبی به نازش
Ҳамон соъат диҳад фаввораи бозаш
همان ساعت دهد فواره بازش
Дарин гулшан ба рағми язду Кошон
درین گلشن به رغم یزد و کاشان
Буд ҳар моҳ , сӣ рӯзи оби поашон
بود هر ماه، سی روز آبپاشان
Чу дар хулд , он чаҳ боистӣ надиданд
چو در خلد، آن چه بایستی ندیدند
Азон боғи фараҳ бахш офариданд
ازان باغ فرحبخش آفریدند
Фараҳ бахшаст номи ин бӯстон ро
فرحبخش است نام این بوستان را
Азон бахшад фараҳ , халқи ҷаҳон ро
ازان بخشد فرح، خلق جهان را
зи шухии наргиси ин боғ шояд
ز شوخی نرگس این باغ شاید
Ки мижгон тамошое рибоед
که مژگان تماشایی رباید
Ирам дар пушт девораш нишаста
ارم در پشت دیوارش نشسته
Хаҷал чун андалеби пуршикаста
خجل چون عندلیب پرشکسته
Фараҳи бахш аз ду олам дил пазираст
فرحبخش از دو عالم دلپذیرست
Биҳишту шоҳи наҳраши ҷӯй шер аст
بهشت و شاهنهرش جوی شیر است
Надида дар ҷаҳони каси ин чунин ҷой
ندیده در جهان کس این چنین جای
Фараҳи бахшу Фрҳноку фараҳи зой
فرحبخش و فرحناک و فرحزای