Монеъ гиря нашуд чашми маро дидан ту

مانع گریه نشد چشم مرا دیدن تو

Тоби хуршеди куҷо хушк кунад дарё ро

تاب خورشید کجا خشک کند دریا را

Парда бар доғи кашам чун рӯм аз шаҳри бурун

پرده بر داغ کشم چون روم از شهر برون

Бар дили лола чаро танг кунам саҳро ро

بر دل لاله چرا تنگ کنم صحرا را

Кӣ ба савдои дилами силсила мӯе бархест

کی به سودای دلم سلسله مویی برخاست

Ки сари зулфи ту бар ҳам назд он савдо ро

که سر زلف تو بر هم نزد آن سودا را