Он гул ки з накҳаташ бишуд ҳуши маро

آن گل که ز نکهتش بشد هوش مرا

Чун хонд ба боғи васли худ дӯши маро

چون خواند به باغ وصل خود دوش مرا

Аз бас ки ба хизмати истодами пешаш

از بس که به خدمت ایستادم پیشش

Рафтор чу сарв шуд фаромӯши маро

رفتار چو سرو شد فراموش مرا