Ба чеҳраи сӯрати чинӣ , ба зулфи машки тторӣ

به چهره صورت چینی، به زلف مشک تتاری

Зғсаҳ машк бисӯзад чу чин ба зулфи дрорӣ

زغصه مشک بسوزد چو چین به زلف درآری

Дилам ба хашми супурдӣ , макун ки нек набошад

دلم به خشم سپردی، مکن که نیک نباشد

Дилӣ ки ҳиндӯӣ туаст ар ба дасти тарки сипорӣ

دلی که هندوی توست ار به دست ترک سپاری

Мада чу хок ба бодам агарчӣ ҳаст тани ман

مده چو خاک به بادم اگرچه هست تن من

Ба буии бӯса ӣ поят чу хоки роҳи зхўорӣ

به بوی بوسه ی پایت چو خاک راه زخواری

Чу ҷузаму ҳамзаи ҳамаи ҳалқау хам ва шикан омад

چو جزم و همزه همه حلقه و خم و شکن آمد

Чунин ба ояд азин сон ки ҳаст зулфи ту қорӣ

چنین به آید ازین سان که هست زلف تو قاری

Марост дида чу абр ва аз ӯ сиришк чу борон

مراست دیده چو ابر و از او سرشک چو باران

Ки барсарами зҳўоити балоу соъиқаи борӣ

که برسرم زهوایت بلا و صاعقه باری

Чу хол , ғолия дар рӯи фитодаи пеши ту садра

چو خال، غالیه در رو فتاده پیش تو صدره

Бидон сабаб ки ту Бирма , хаттӣ чу ғолияи дорӣ

بدان سبب که تو برمه، خطی چو غالیه داری

Шигифт нестгар аз боғи ту гиёҳ барояд

شگفت نیست گر از باغ تو گیاه برآید

Ки чашмҳо ба ҳавоят шуд абрҳои баҳорӣ

که چشمها به هوایت شد ابرهای بهاری

Зхону мони дили ман замона дӯд баровард

زخان و مان دل من زمانه دود برآورد

Ҳамин каз оташи чеҳраи хаттӣ чу дӯди барорӣ

همین کز آتش چهره خطی چو دود برآری

Чунин ки ҳукми ту бар ман равон шудаи маст ҳамоно

چنین که حکم تو بر من روان شده مست همانا

Ҳисоми давлату дайни шаҳриёри шери саворӣ

حسام دولت و دین شهریار شیر سواری

Қавии дилӣ ки зсҳмш ба санги хора дарун шуд

قوی دلی که زسهمش به سنگ خاره درون شد

Ниҳоди оташи сӯзон чу ҷурми оби ҳисорӣ

نهاد آتش سوزان چو جرم آب حصاری

Зиҳӣ ба пеш улувва ту чарх карда заминӣ

زهی به پیش علو تو چرخ کرده زمینی

Хҳӣ дар оташи хашм ту карда кӯҳи шарорӣ

خهی در آتش خشم تو کرده کوه شراری

Миёни дида ӣ душман кунад синони ту майлӣ

میان دیده ی دشمن کند سنان تو میلی

Даруни ғунча ӣ ҷонаш кунад ҳисоми ту хорӣ

درون غنچه ی جانش کند حسام تو خاری

Ба вақти азм , хаёлам буд ки айни шитобӣ

به وقت عزم، خیالم بود که عین شتابی

Ба рӯзи ҳукм гумонам шавад ки нафаси қарорӣ

به روز حکم گمانم شود که نفس قراری

Ба вақти хашм , фазояд рўоиҳи гули хилқат

به وقت خشم، فزاید روایح گل خلقت

Ки хуштар ояд аз оташ , насими авди қиморӣ

که خوشتر آید از آتش، نسیم عود قماری

Гарм чу душман моласт , лоҷарами ҳамаи сола

گرم چو دشمن مال است، لاجرم همه ساله

Адуии молӣ , азин сон ки бо курк шудаи ёрӣ

عدوی مالی، ازین سان که با کرک شده یاری

Чу ёфт сина ӣ хасмати нишони ганҷи харобӣ

چو یافت سینه ی خصمت نشان گنج خرابی

Насиби рмҳ ту омад зчрхи сӯрати Марӣ

نصیب رمح تو آمد زچرخ صورت ماری

Шигифт нестгар аз ту насиби теғи ту қабз аст

شگفت نیست گر از تو نصیب تیغ تو قبض است

Азон сабаб ки ҳамаи тани дилу ҷигари чўонорӣ

ازان سبب که همه تن دل و جگر چواناری

Забони теғ бурӣда шавад чу ҳалқи далерон

زبان تیغ بریده شود چو حلق دلیران

Дарон масоф ки гардад забони калаки ту ҷорӣ

دران مصاف که گردد زبان کلک تو جاری

Ҳисоми хўонмти аиро ки бар кашида ӣ ҳақӣ

حسام خوانمت ایرا که بر کشیده ی حقی

намекунӣ ба гуҳари фахр аз онкии фахри таборӣ

نمی کنی به گهر فخر از آنکه فخر تباری

Манам муқассири хизмати чунонкии пеши хаёлат

منم مقصر خدمت چنانکه پیش خیالت

Зшрм мурдаам арнии куҷоами зинда гузорӣ

زشرم مرده ام ارنی کجام زنده گذاری

Азоби бандаи ҳамин бас ки даври доряш аз худ

عذاب بنده همین بس که دور داریش از خود

Чунонкии деви лъинро қазои зи раҳмати борӣ

چنانکه دیو لعین را قضا ز رحمت باری

Аз онкии ҳамчуи забонами шикастаи баста ӣ меҳнат

از آنکه همچو زبانم شکسته بسته ی محنت

Чу рир нест гзирми зи захму нолау зорӣ

چو ریر نیست گزیرم ز زخم و ناله و زاری

Маро чу вақти шароб ва нишот нест ту борӣ

مرا چو وقت شراب و نشاط نیست تو باری

Нишот кун чу туоне шароби хоҳ чу ёрӣ

نشاط کن چو توانی شراب خواه چو یاری

Бихоҳ бо хати Бағдоди ҷоми диҷлаи масоҳат

بخواه با خط بغداد جام دجله مساحت

Задаст онкӣ ба рӯйиши ғаму шароб гусорӣ

زدست آنکه به رویش غم و شراب گساری

Ндидмт ки марои худ наме туоне дидан

ندیدمت که مرا خود نمی توانی دیدن

Куҷои туоне азин сон ки шуд танами знзорӣ ?

کجا توانی ازین سان که شد تنم زنزاری؟

Дар омнӣу фароғат бақоат хоҳам чандон

در آمنی و فراغت بقات خواهم چندان

Ки ъушри он ба маломат кашадгараш бишуморӣ

که عشر آن به ملامت کشد گرش بشماری