Гар надодии орзӯии васли ҷонон , ҷони маро

گر ندادی آرزوی وصل جانان ،جان مرا

Зиндагӣ нагузоштӣ бе ӯ ғами ҳиҷрони маро

زندگی نگذاشتی بی او غم هجران مرا

Сарви ман оғишта дар ашки ҷигари хӯн ман аст

سرو من آغشته در اشک جگر خون من است

Фориғамгар боғбон нагузошт дар бустони маро

فارغم گر باغبان نگذاشت در بستان مرا

Нест фарқӣ дар миёни шахси ман бо соя ам

نیست فرقی در میان شخص من با سایه ام

Бас ки дар оташ фиканда ин дили сӯзони маро

بس که در آتش فکنده این دل سوزان مرا

Ҳоли ман чун пер канъон шуд кунун чун бинмт

حال من چون پیر کنعان شد کنون چون بینمت

Бас ки омад сайли ашк аз дидаи гирёни маро

بس که آمد سیل اشک از دیده گریان مرا

Ҷомаи ҷон чок шуд дар водии ишқ ва ҳануз

جامه جان چاک شد در وادی عشق و هنوز

ҲртрФи сад хор ғам бигрифта домони маро

هرطرف صد خار غم بگرفته دامان مرا

Ҳамчуи ман ёрб ки гардад бенасиб аз васли ёр

همچو من یارب که گردد بی نصیب از وصل یار

эй ки даври андохтӣ аз суҳбати ҷонони маро

ای که دور انداختی از صحبت جانان مرا

Ин ки бо мардум мудоро мекунам аз баҳр туаст

این که با مردم مدارا می کنم از بهر توست

Варна кӣ парво буд аз қавли бдгўёни маро

ورنه کی پروا بود از قول بدگویان مرا

Хонаи ман гулхану фарши ман аз хокистар аст

خانه من گلخن و فرش من از خاکستر است

Тока чун мҳиӣ бихонӣ бе срўсомони маро

تاکه چون محیی بخوانی بی سروسامان مرا