Ман намегӯям ки ҷавр рӯзгорам ме кашад

من نمی‌گویم که جور روزگارم می‌کشد

Таънаи бадхоҳу бадаҳдӣ ёрам ме кашад

طعنه بدخواه و بدعهدی یارم می‌کشد

Давр аз ӯ бетоқатӣ бошад ки рӯзӣ чанд бор

دور از او بی‌طاقتی باشد که روزی چند بار

Меҳнату дардӣу доғ интизорам ме кашад

محنت و دردی و داغ انتظارم می‌کشد

Ман наоне ишқи варзам бо дили он тундху

من نهانی عشق ورزم با دل آن تندخو

Аз барои ибрати халқ ошкорам ме кашад

از برای عبرت خلق آشکارم می‌کشد

[гар ] рӯм дар кӯчае бозича Тифлон шавам

[گر] روم در کوچه‌ای بازیچه طفلان شوم

Вар нишинам гӯшае фикри ту зорам ме кашад

ور نشینم گوشه‌ای فکر تو زارم می‌کشد

Шаби гузорам дар хаёлати рӯзгорам чун шавад

شب گذارم در خیالت روزگارم چون شود

Рӯз , фикри нолаи шабҳои торам ме кашад

روز، فکرِ ناله شب‌های تارم می‌کشد

Шавқи дидорати марои зини пеш [ май кишт ] ва кунун

شوق دیدارت مرا زین پیش [می کشت] و کنون

Орзӯии бӯса , умед канорам ме кашад

آرزوی بوسه، امید کنارم می‌کشد

намекашад заҳмати табибӣ ғофиласт аз инки ӯ

می‌کشد زحمت طبیبی غافل است از اینکه او

Ҳамчуи мҳиии сӯзиши ҷон Фкорм ме кашад

همچو محیی سوزش جان‌فکارم می‌کشد