Шохи гул аз нозукии ёр ёдам ме диҳад

شاخِ گل از نازکیّ یار یادم می‌دهد

Барги гул зон глрхи рухсор ёдам ме диҳад

برگ گل زان گلرخ رخسار یادم می‌دهد

Чун рӯм дар кӯҳ то аз ёд ӯ фориғ шавам

چون روم در کوه تا از یاد او فارغ شوم

Май хиромади Кебек ва зон рафтор ёдам ме диҳад

می‌خرامد کبک و زان رفتار یادم می‌دهد

Ҳар куҷои байнами гулӣ бо хор май сӯзам ки он

هر کجا بینم گلی با خار می‌سوزم که آن

Ҳамдамии ёр бо ағёр ёдам ме диҳад

همدمیّ یار با اغیار یادم می‌دهد

Достони тешаи Фарҳоду кӯҳи бесутун

داستان تیشه فرهاد و کوه بیستون

Хори хори синаи афкор ёдам ме диҳад

خار خار سینه افکار یادم می‌دهد

Чун рӯм дар гулистон каз хеш осоем дамӣ

چون روم در گلستان کز خویش آسایم دمی

Бонги булбули нолаҳои зор ёдам ме диҳад

بانگ بلبل ناله‌های زار یادم می‌دهد

Руста будам аз ҷафояш ваа ки ҷаври рӯзгор

رسته بودم از جفایش وه که جور روزگار

Бози хунрезии он хунхор ёдам ме диҳад

باز خونریزی آن خونخوار یادم می‌دهد

Ҷони ширини сўздм чун шеър мҳиӣ бишинавам

جان شیرین سوزدم چون شعر محیی بشنوم

Зонка ширинии он гуфтор ёдам ме диҳад

زانکه شیرینی آن گفتار یادم می‌دهد