Ишқу бади номӣу дарду ғам ба мо шуд ёри ғор

عشق و بد‌نامی و درد و غم به ما شد یار غار

То Муҳамад вор бошад ошиқонро чори ёр

تا محمّد وار باشد عاشقان را چار یار

Орзӯии ёри дорӣ ёр мегуяд биё

آرزوی یار داری یار می‌گوید بیا

То кунад дилдории ту дар дили шабҳои тор

تا کند دلداری تو در دل شب‌های تار

Гармтар як нимаи шаби гӯ эй худо дар ман нигар

گرم‌تر یک نیمه‌شب گو ای خدا در من نگر

Пас шубони рӯзии назарро шаст ва сесад май шумор

پس شبان‌روزی نظر را شصت و سیصد می‌شمار

Ёр гуфт ҳарҷо ки бошӣ бо туам ёдат кунам

یار گفت هرجا که باشی با توام یادت کنم

Аз чунин ёрӣ Фромш кардае ту , ёди дор

از چنین یاری فرامش کرده‌ای تو، یاد دار

Рӯҳи ту мурғӣаст каз назд худо омад ба тан

روح تو مرغی است کز نزد خدا آمد به تن

Бе худои мурғи худоиро куҷо гирад қарор

بی خدا مرغ خدایی را کجا گیرد قرار

Соқио зон меки гуфтӣ май даҳум дар охират

ساقیا زان می که گفتی می‌دهم در آخرت

Кам нахоҳад шуд ки дар дунё кунӣ ҷомии нисор

کم نخواهد شد که در دنیا کنی جامی نثار

Корвонҳо дар биёбонҳо ҳалок андоз аташ

کاروان‌ها در بیابان‌ها هلاک انداز عطش

Абри раҳматро биору қатра чанде бабор

ابر رحمت را بیار و قطره چندی ببار

Бор дорад шишаҳои май , суроҳеҳои шоҳ

بار دارد شیشه‌های می‌، صراحی‌های شاه

Уштури мастӣ ки на афсор дорад на маҳор

اشتر مستی که نه افسار دارد نه مهار

Шоҳ май гӯйии ту моро ҳозир қандил бош

شاه می‌گویی تو ما را حاضر قندیل باش

Ошиқу маҷнӯну мастами оҳи даст аз ман бидор

عاشق و مجنون و مستم آه دست از من بدار

Хоки одамро худо тахмир мекарда ҳануз

خاک آدم را خدا تخمیر می کرده هنوز

Ки фитода бар сари мисатони ҳазрати ин хумор

که فتاده بر سر مستان حضرت این خمار

Бар сар ҳар мӯии муштоқони забон дигар аст

بر سر هر موی مشتاقان زبان دیگر است

Каз худои дидор май ҷӯянд ҳар лайл ва наҳор

کز خدا دیدار می‌جویند هر لیل و نهار

Гар тамошои ҷамоли ҳақи таъолӣ боядат

گر تماشای جمال حق تعالی بایدت

Дар миён ошиқон андоз худро рӯзи бор

در میان عاشقان انداز خود را روز بار

Дар дили шабҳо бгрим гӯям он дилдор ро

در دل شب‌ها بگریم گویم آن دلدار را

ё дилии даҳ ё дил каз бедилон бар вай биор

یا دلی ده یا دل کز بیدلان بر وی بیار

Гар расми рӯзӣ ба дӯзахи қисса худ гӯямаш

گر رسم روزی به دوزخ قصه خود گویمش

То бгрид бар ман бечораи оташи зори зор

تا بگرید بر من بیچاره آتش زار زار

То қиёмат мҳиӣ хоҳад хонд ин абёт ро

تا قیامت محیی خواهد خواند این ابیات را

Халқу олами ҳам бпоӣ май раванди ҳам пойдор

خلق و عالم هم بپای می‌روند هم پایدار