Кӣ буд оё ки бнмоӣии ҷамол бо камол
کی بود آیا که بنمائی جمال با کمال
Зинда гирданд моҳёни мурда аз оби зулол
زنده گردند ماهیان مرده از آب زلال
Дрқёмои ҳашарро ҳоҷат ба нафх сувар нест
درقیاما حشر را حاجت به نفخ صور نیست
Бугзарад бар кӯии халқии муждаи кӯии висол
بگذرد بر کوی خلقی مژده کوی وصال
Дар ҷаҳаннами хуши тавон бӯдан агар якбори ту
در جهنم خوش توان بودن اگر یکبار تو
Дар ҳамаи умри оӣӣ ва пурсӣ ва гўӣӣ чист ҳол
در همه عمر آئی و پرسی و گوئی چیست حال
Гар дар ин зиндони ту бо моӣӣ , нагаштам ман малул
گر در این زندان تو با مائی ،نگشتم من ملول
Гар дар он зиндон ба мо бошӣ куҷо бошад малол
گر در آن زندان به ما باشی کجا باشد ملال
Хонаи ишқ , диласт ва ончунон пар шуд зи дӯст
خانه عشق ،دلست و آنچنان پر شد ز دوست
Кончаҳи ғайр дӯстаст , дар вай намеёбад маҷол
کانچه غیر دوست است ، در وی نمی یابد مجال
Гар сар мўӣӣ шавад фирдавси аъло ашк ӯ
گر سر موئی شود فردوس اعلی اشک او
Гунҷад андари хонаи ишқ , буд амреи маҳол
گنجد اندر خانه عشق ، بود امری محال
Хӯни халқии рехти бикин ҳеҷ доне кист он
خون خلقی ریخت بیکین هیچ دانی کیست آن
Вари ту ном ӯ нгўӣӣ бигузаронаш дар хаёл
ور تو نام او نگوئی بگذرانش در خیال
Куштагон наъра занонанд ҳеҷ доне кист он
کشتگان نعره زنانند هیچ دانی کیست آن
Баркашандаи ҳеҷ на вари куштаро бошад вабол
برکشنده هیچ نه ور کشته را باشد وبال
Аз сари дунё барои дӯст бигзаштан чаҳ суд
از سر دنیا برای دوست بگذشتن چه سود
Саҳл бошад дар гузаштан аз шарики пери зол
سهل باشد در گذشتن از شریک پیر زال
Сояи тӯбоу ҳавзи кавсару боғи биҳишт
سایه طوبی و حوض کوثر و باغ بهشت
Хуш мақомӣ бошад аммо бо ҷамоли зулҷалол
خوش مقامی باشد اما با جمال ذوالجلال
Кӣ шавад бе ҷазби миғнотиси васлаши муттасил
کی شود بی جذب مغناطیس وصلش متصل
Зарраи зарраи хоки одами баъди чандини моҳу сол
ذره ذره خاک آدم بعد چندین ماه و سال
Ишқу мастӣу ҷунун дар толеъи мо дида анд
عشق و مستی و جنون در طالع ما دیده اند
Чун зи модар зода гаштем ва падар бикшод фол
چون ز مادر زاده گشتیم و پدر بگشاد فال
Аввалу охири тўӣӣу зоҳиру ботини тўӣӣ
اوّل و آخر توئی و ظاهر و باطن توئی
Кист дигари ғайри ту ва чист чандини қилу қол
کیست دیگر غیر تو و چیست چندین قیل و قال
Ту змо ва мо зи буии ту чунин гаштем маст
تو زما و ما ز بوی تو چنین گشتیم مست
Варна мастии чунин , бе менадорад эҳтимол
ورنه مستی چنین ، بی می ندارد احتمال
Буи ёр омад ба мо оре бияёд буии дӯст
بوی یار آمد به ما آری بیاید بوی دوست
Дар машоми он ки дорад ӯ ба он ёри иттисол
در مشام آن که دارد او به آن یار اتصال
Баъди чандин қарн гӯйанд раҳмаи аллоҳи алайҳ
بعد چندین قرن گویند رحمه الله علیه
Чун бихонанд халқи шеъри мҳиии соҳиби камол
چون بخوانند خلق شعر محیی صاحب کمال