Ҳаргиз мабод онкии биҳишт орзӯ кунам

هرگز مباد آنکه بهشت آرزو کنم

Худро ба ҳеҷ , баҳр чаҳ беобрӯ кунам

خود را به هیچ ، بهر چه بی آبرو کنم

Чандини ҳазор ҷон гиромӣ шавад ба бод

چندین هزار جان گرامی شود به باد

Гар ман ҳадиси турра ӯ мӯ ба мўкнм

گر من حدیث طرّه او مو به موکنم

Чун дасти ман ба ҷом мурассаъ наме расад

چون دست من به جام مرصّع نمی رسد

Қлоши вори дарме аз ӯ орзӯ кунам

قلّاش وار دِرَمی از او آرزو کنم

Он сол ва ма мабод ки бемоҳ рӯй ту

آن سال و مه مباد که بی ماه روی تو

Як лаҳзаи зиндагонии худ орзӯ кунам

یک لحظه زندگانی خود آرزو کنم

Худро ба дор баркашам аз дасти ҷавр ӯ

خود را به دار برکشم از دست جور او

Вази оҳи ҷони гудози расан дар гулӯ кунам

وز آه جان گداز رسن در گلو کنم

Мҳиӣ агар ба каъба кунам рӯй дар намоз

محیی اگر به کعبه کنم روی در نماز

Шармам шавад ки рӯй дигар сӯй ӯ кунам

شرمم شود که روی دگر سوی او کنم