Ман ки ҳастам зиндаи давр аз дилрабои хештан

من که هستم زنده دور از دلربای خویشتن

Гар бирафтам мекашад бозам ба ҷои хештан

گر برفتم می‌کشد بازم به جای خویشتن

На маро дар хонаи каси роҳ ва на дар масканӣ

نه مرا در خانه کس راه و نه در مسکنی

наме тавонам буд икдм дар сарои хештан

می‌توانم بود یکدم در سرای خویشتن

эй ки май нолии зи ишқи ёру ҷаври рӯзгор

ای که می‌نالی ز عشق یار و جور روزگار

Сӯии ман май байн ва кун шукри худои хештан

سوی من می‌بین و کن شکر خدای خویشتن

Гар зи ишқ афзӯн набӯдӣ дар дили поёии ман

گر ز عشق افزون نبودی در دل پایای من

Фикр мекардам ба ҷони гирди ҳавои хештан

فکر می‌کردم به جان گرد هوای خویشتن

То ниҳодам бар сари Кувайти қадам бе ихтиёр

تا نهادم بر سر کویت قدم بی‌اختیار

Тўтёии дидаи созами хоки пои хештан

توتیای دیده سازم خاک‌پای خویشتن

Бас ки зорӣ мекунам биҳуши гирдам ҳар замон

بس که زاری می‌کنم بیهوش گردم هر زمان

Боз меоем ба ҳуш аз нолаҳои хештан

باز می‌آیم به هوش از ناله‌های خویشتن

Ғайри мҳиии кови худ аз баҳр ту хоҳад дар ҷаҳон

غیر محیی کاو خود از بهر تو خواهد در جهان

Ҳар ки мехоҳад туро хоҳад барои хештан

هر که می‌خواهد تو را خواهد برای خویشتن