Ман кӣам расвои шаҳру ошиқи девона Эй
من کیام؟ رسوای شهر و عاشق دیوانهای
Ошно бо ҳар ғамии вази хештани бегона Эй
آشنا با هر غمی، وز خویشتن بیگانهای
Ҳам шавам шод аз ғамаши ков дар дилам манзил гирифт
هم شوم شاد از غمش کاو در دلم منزل گرفت
Ҳам шавам ғамгин ки ӯ ҷо кард дар вайрона Эй
هم شوم غمگین که او جا کرد در ویرانهای
Тарки шаҳри ошӯби ман дар кишварӣ манзил накард
تُرکِ شهرآشوب من در کشوری منزل نکرد
То накард аввали ғамаши сад рахна дар ҳар хона Эй
تا نکرد اوّل غمش صد رخنه در هر خانهای
Гуҳи гиёҳи дарди равед аз дилами гуҳи хори ғам
گه گیاه درد روید از دلم، گه خار غم
Ман ба ҳайрат кин ҳамаи гул чун дамад аз донае !
من به حیرت کاین همه گل چون دمد از دانهای!
намехӯрам хӯни дил ва худро ба мастӣ май даҳум
میخورم خون دل و خود را به مستی میدهم
То кунам густохи пешаши нолаи мастона Эй
تا کنم گستاخ پیشش نالهٔ مستانهای
Гуфтае мҳиӣ ки бошад то дам аз ишқам занад
گفتهای «محیی که باشد تا دم از عشقم زند»
Дар талаби фарзона ва дар ошиқии фарзона Эй
در طلب فرزانه و در عاشقی فرزانهای