Ҳар киро дониш ва куниш шуд ёр

هر که را دانش و کنش شد یار

Гардад аз умри хеши бархӯрдор

گردد از عمر خویش برخوردار

Дониш бекуниш паямбар гуфт

دانش بی کنش پیمبر گفت

Чун дарахтӣаст каш набошад бор

چون درختی است کش نباشد بار

Дониш бекуниш надорад суд

دانش بی کنش ندارد سود

Сар чу набӯд чаҳ суд аз дастор

سر چو نبود چه سود از دستار

Дониш бекуниш бидон монад

دانش بی کنش بدان ماند

Ки буд нақши илм бар девор

که بود نقش علم بر دیوار

Дониш бекуниш чунон бошад

دانش بی کنش چنان باشد

Ки фитад теғ бар кафи айёр

که فتد تیغ بر کف عیار

Теғ кандар бадаст дузд афтод

تیغ کاندر بدست دزد افتاد

Дасташ аз тан бурӣда шуд ночор

دستش از تن بریده شد ناچار

Панд ёрон нагунҷад андари гӯш

پند یاران نگنجد اندر گوش

То димоғат параст аз пиндор

تا دماغت پر است از پندار

Сари зи пиндор чун тиҳӣ кардӣ

سر ز پندار چون تهی کردی

Гӯши хеш онгаҳе сӯии пиндор

گوش خویش آنگهی سوی پندار

Чист пиндор ? худ парастии кӯ

چیست پندار؟ خود پرستی کو

Нашавад бо худои парастии ёр

نشود با خدا پرستی یار

СрФрои бардаи ?ути з дӯш бигӯаш

سرفرا برده ات ز دوش بگوش

Ҳамчуи заҳҳоки мори дӯши ду мор

همچو ضحاک مار دوش دو مار

Гар наҳй сӯии ин ду мори ду гӯш

گر نهی سوی این دو مار دو گوش

Май бар орандат аз вуҷӯди дамор

می بر آرندت از وجود دمار

Қӯти ин ҳар ду мағзи халқ буд

قوت این هر دو مغز خلق بود

Ки ҷаҳон душмананду ҷон ӯ бор

که جهان دشمنند و جان او بار

Ин ду мори ту шаҳватасту ғазаб

این دو مار تو شهوت است و غضب

Ки ду мардуми кашанду ҷони озор

که دو مردم کشند و جان آزار