Малики ушшуарои сурӯда :
ملکالشعرا سروده:
Ин чаҳ май буд аз чаҳ соғари рехти соқӣ дар гулӯем
این چه می بود از چه ساغر ریخت ساقی در گلویم
Каз сармастии гузашт аз ҳардуи оламҳоиу ҳўим
کز سرمستی گذشت از هر دو عالم های و هویم
Нақши ман аз ман стрдии ақлу ҳушами ҷумлаи барадӣ
نقش من از من ستردی عقل و هوشم جمله بردی
Бози мигўӣӣ чаҳ хӯрдӣ ончӣ кардӣ дар сабуем
باز میگوئی چه خوردی آنچه کردی در سبویم
Дӯш бо пер Муғон гуфтам чу дар майхона рафтам
دوش با پیر مغان گفتم چو در میخانه رفتم
ё кадуем пар кун аз меё бизан башикан кадуем
یا کدویم پر کن از می یا بزن بشکن کدویم
Ман ки дар майхона мастам дода ҷом май бадастам
من که در میخانه مستم داده جام می بدستم
Соқии базми аластами шоҳиди лотқнтўим
ساقی بزم الستم شاهد لاتقنطویم
Ман зи худ маъюс будам дар ғам ва афсӯс будам
من ز خود مایوس بودم در غم و افسوس بودم
Дод умеди афву раҳмати муждаи лои тёсўим
داد امید عفو و رحمت مژده لا تیاسویم
Икқдм рафтам бкўиш об бурдорам зи ҷӯяш
یکقدم رفتم بکویش آب بردارم ز جویش
Гули фаровони пои сусти афтодаму барад об ҷӯям
گل فراوان پای سست افتادم و برد آب جویم
Гар нагӯям сўздми дили врбгўими сўздми лаб
گر نگویم سوزدم دل وربگویم سوزدم لب
Розҳо дорам чаҳ Фрмоӣӣ бигӯям ё нагӯям
رازها دارم چه فرمائی بگویم یا نگویم
Мӯи бмў бо сад забон чун шона гӯям пеши зулфаш
مو بمو با صد زبان چون شانه گویم پیش زلفش
Гар нишинад ёр чун ойина икдм рӯбарӯем
گر نشیند یار چون آئینه یکدم روبرویم
Бо рухӣ чун моҳи равшани рафтаи андари пардаи тан
با رخی چون ماه روشن رفته اندر پرده تن
Чеҳра пӯшидааст дар ман онкии ман шайдоӣ ӯем
چهره پوشیده است در من آنکه من شیدای اویم
Нақш тан омад ҳиҷобами зарраи пӯшидаи офтобам
نقش تن آمد حجابم ذره پوشیده آفتابم
Гар наризад ишқи обами нақши худ аз худ башуем
گر نریزد عشق آبم نقش خود از خود بشویم
Дида гар бинад ҳабибам дида мебошад рақибам
دیده گر بیند حبیبم دیده میباشد رقیبم
Васл агар ояд насибам васл мебошад адуем
وصل اگر آید نصیبم وصل میباشد عدویم
Дар фироқаши бӯсаҳо зон лаъл лаб дорам таманно
در فراقش بوسه ها زان لعل لب دارم تمنا
Чун висол ояд фурӯи бандад даҳон орзӯем
چون وصال آید فرو بندد دهان آرزویم
Об аз ӯ хок аз ӯ тухми бад ё пок аз ӯ
آب از او خاک از او تخم بد یا پاک از او
Ман чаҳ дорам чистам то талх ё ширин биравем
من چه دارم چیستم تا تلخ یا شیرین برویم
Дар ғаму ташвиш чандам то наёяд зу газандам
در غم و تشویش چندم تا نیاید زو گزندم
Гар бабради банди бандам шукр гуяд мӯи бмўим
گر ببرد بند بندم شکر گوید مو بمویم
Чанд ҳамчун об бояд сар ниҳодани сӯии пастӣ
چند همچون آب باید سر نهادن سوی پستی
Нестам камтари зи оташ чун раҳи болои нпўим
نیستم کمتر ز آتش چون ره بالا نپویم
Оби оташи боди савҳони хоки банди гардани ҷон
آب آتش باد سوهان خاک بند گردن جان
Чори мехи афтодаи нолон чанд дар ин чор сӯем
چار میخ افتاده نالان چند در این چار سویم
Банд бар пои санг бар дил чун тарозуему лекин
بند بر پا سنگ بر دل چون ترازویم و لیکن
Нест бриксўии моили ин забон ростгӯем
نیست بر یکسوی مایل این زبان راستگویم
Доманами олӯдаи гашт аз зуҳди хушки хушки мағзон
دامنم آلوده گشت از زهد خشک خشک مغزان
Даст бар доманати аисоқии бамии даҳ шаст ва шавем
دست بر دامنت ای ساقی به می ده شست و شویم
Хок олоиш надорад домани дилро сабурӣ
خاک آلایش ندارد دامن دل را صبوری
Рафта ҳамчун донаи гавҳари боб худ фурӯем
رفته همچون دانه گوهر بآب خود فرویم
То шавам шоистаи эсори он дарёии ирфон
تا شوم شایسته ایثار آن دریای عرفان
Ҳифз карда чун гуҳар дар дарҷ иззат обрӯем
حفظ کرده چون گهر در درج عزت آبرویم
Пешвои аҳли ирфони қиблаи арбоби аиқон
پیشوای اهل عرفان قبله ارباب ایقان
Онкӣ ҳамчун мавҷи тӯфони ғарқа дар ашъор ӯем
آنکه همچون موج طوفان غرقه در اشعار اویم
Он табиби мустамандони он ҳабиби дардмандон
آن طبیب مستمندان آن حبیب دردمندان
Онкӣ гирён карду хандони солҳо аз халқ ва хуем
آنکه گریان کرد و خندان سالها از خلق و خویم
Чун зи васлаш роз гӯям ханда бигушоед даҳонам
چون ز وصلش راز گویم خنده بگشاید دهانم
Чун зи ҳиҷраш боз гӯям гиря мегирад гулӯем
چون ز هجرش باز گویم گریه میگیرد گلویم
Дар сабуем рехти икдрёи зоби раҳмати худ
در سبویم ریخت یکدریا زاب رحمت خود
То нгўӣии мингнҷд дар дил танг сабуем
تا نگوئی مینگنجد در دل تنگ سبویم
Ман бхоки кӯй ӯ аввали сари тоъати супурдам
من بخاک کوی او اول سر طاعت سپردم
Гар аз ӯ гум гаштаам гум гашта дар он хок кӯем
گر از او گم گشته ام گم گشته در آن خاک کویم
ӯ маро гум карда ва ман хештанро дар раҳ ӯ
او مرا گم کرده و من خویشتن را در ره او
ӯ змни фориғ вале ман хешро дар ҷустуҷӯем
او زمن فارغ ولی من خویش را در جستجویم
Гуфтугӯии меҳр ӯ аз дил фаромӯшам нагашта
گفتگوی مهر او از دل فراموشم نگشته
Меравад умрӣ ва бо дили боз дар ин гуфтугӯем
میرود عمری و با دل باز در این گفتگویم
ӯ маро дар ҳар тариқати раҳнамои куфр ва дайн шуд
او مرا در هر طریقت رهنمای کفر و دین شد
Медиҳадгар ғусли таъмидам бибояд ё вузӯем
میدهد گر غسل تعمیدم بباید یا وضویم
Гар маро бар лаб занад ширинтар аз қанду наботам
گر مرا بر لب زند شیرین تر از قند و نباتم
Вари марои ҳаргиз нмихўоҳд занад бар лаб лабуем
ور مرا هرگز نمیخواهد زند بر لب لبویم
Мирзои ҳабиби посухи фармӯда :
میرزا حبیب پاسخ فرموده:
Соқио акнӯн ки аз хами рехтӣ мето гулӯем
ساقیا اکنون که از خم ریختی می تا گلویم
Сарнигӯн кун дар қадаҳи вази худ тиҳӣ кун чун сабуем
سرنگون کن در قدح وز خود تهی کن چون سبویم
Чун бсоғри ҷони супурдами нақши хеш аз хеши барадам
چون بساغر جان سپردم نقش خویش از خویش بردم
Аз дилу ҷони поки мардуми боз дрхм кун фурӯем
از دل و جان پاک مردم باز درخم کن فرویم
То броими бори дигари маншаи осори дигар
تا برآیم بار دیگر منشاء آثار دیگر
Ншоءи саршори дигари ёбӣ андар гуфтугӯем
نشاء سرشار دیگر یابی اندر گفتگویم
Мурдаамро зиндаи бинӣ гиряамро хандаи бинӣ
مرده ام را زنده بینی گریه ام را خنده بینی
То абади тобандаи бинӣ аз дар майхона рӯем
تا ابد تابنده بینی از در میخانه رویم
Чашмаи оби ҳаётами сории андари коинотам
چشمه آب حیاتم ساری اندر کائناتم
Зиндагии бахши мўотми тирагиро шустушӯем
زندگی بخش مواتم تیرگی را شستشویم
Дили зи асрори маъонӣ ҷўшшӣ дорад наоне
دل ز اسرار معانی جوششی دارد نهانی
ё бигӯ эй ёри ҷонӣ ё бҳл то ман бигӯям
یا بگو ای یار جانی یا بهل تا من بگویم
Бар дар дили посбонами рӯзу шаб бар остонам
بر در دل پاسبانم روز و شب بر آستانم
Чун миёнҷӣ дар миёнам то буд раҳ аз ду сӯем
چون میانجی در میانم تا بود ره از دو سویم
Нақши тангар гашти фонӣ гум макун худро ту ҷонӣ
نقش تن گر گشت فانی گم مکن خود را تو جانی
Чанд гўӣӣ чун фулонӣ аз ҳамоқат кӯ кадуем
چند گوئی چون فلانی از حماقت کو کدویم
Чашмаи оби ҳаётами сории андари коинотам
چشمه آب حیاتم ساری اندر کائناتم
Зиндагии бахши мўотм бо палидӣ ҳо адуем
زندگی بخش مواتم با پلیدی ها عدویم
Аз ғам ҳастӣ ҳалоками нестиро ҷомаи чокам
از غم هستی هلاکم نیستی را جامه چاکم
Тор ва пуд омад зи хокам хок мебояд руфӯем
تار و پود آمد ز خاکم خاک میباید رفویم
Обами андар хок шуд гум дар паии як хӯшаи гандум
آبم اندر خاک شد گم در پی یک خوشه گندم
Воҷиб акнӯн шуд таяммум нест мумкин чун вузӯем
واجب اکنون شد تیمم نیست ممکن چون وضویم
Ҷома аз бол самандар кардаам аихўоҷаҳ дар бар
جامه از بال سمندر کرده ام ایخواجه در بر
Шўхгн чун шуд дар озар додаш бояд шустушӯем
شوخگن چون شد در آذر دادش باید شستشویم
Давлатӣ каз кибр болам ҳаст аз ваии саду болам
دولتی کز کبر بالم هست از وی صد و بالم
Сблтӣ каз аҷаби молами бод бар рӯй сад тФўим
سبلتی کز عجب مالم باد بر روی صد تفویم
Башиканам аҳрӣманиро бугсалами мо ва манӣ ро
بشکنم اهریمنی را بگسلم ما و منی را
То наад аз сари таниро нақши тан аз ҷон башуем
تا نهد از سر تنی را نقش تن از جان بشویم
Ҳар чаҳ дидам дидам аз худ то тамаъ бибаредам аз худ
هر چه دیدم دیدم از خود تا طمع ببریدم از خود
Хешро дздидм аз худ бозаши андар худ биҷӯем
خویش را دزدیدم از خود بازش اندر خود بجویم
Ғунчаҳои навбаҳорӣ аз дилам нагушӯд борӣ
غنچه های نوبهاری از دلم نگشود باری
Кард чун дили хуи бхўории хори ин гулшани ббўим
کرد چون دل خو بخواری خار این گلشن ببویم
Хокам ва дар айни пастӣ нестӣ хоҳам на ҳастӣ
خاکم و در عین پستی نیستی خواهم نه هستی
Нотшм каз худ парастии раҳи сӯии болои бпўим
ناتشم کز خود پرستی ره سوی بالا بپویم
Чанд гўӣӣ кистам ман дар чаҳ олам зистам ман
چند گوئی کیستم من در چه عالم زیستم من
Нестам ман нестам ман нестро чун шарҳ гӯям
نیستم من نیستم من نیست را چون شرح گویم
Карда худ бо бенавоён рӯй дар рӯй гадоён
کرده خود با بینوایان روی در روی گدایان
Дар сафи шӯрида роён вазну қимати иктсўим
در صف شوریده رایان وزن و قیمت یکتسویم
Хӯни дили ризқи ҳалолами хоки раҳи дасти ҷалолам
خون دل رزق حلالم خاک ره دست جلالم
Тоҷи шоҳони поймолами оташ дил обрӯем
تاج شاهان پایمالم آتش دل آبرویم
Гоҳи мавҷами гуҳи ҳубобами гоҳи баҳрами гуҳи саҳобам
گاه موجم گه حبابم گاه بحرم گه سحابم
Ҳар чаҳ ҳастам айни обам гар Биҷӯшам ё бмўим
هر چه هستم عین آبم گر بجوشم یا بمویم
Менуҳум бар хок паҳлу медувум девона ҳар сӯ
مینهم بر خاک پهلو میدوم دیوانه هر سو
То ки ҳар ношстаҳро рӯ бо дил ва бо ҷон башуем
تا که هر ناشسته را رو با دل و با جان بشویم
ё чунинам ё чунонам ҳар чаҳ гуяд хоҷаи онам
یا چنینم یا چنانم هر چه گوید خواجه آنم
Дар кафши печони Аннанами мидўонди кӯи бкўим
در کفش پیچان عنانم میدواند کو بکویم
Дил нахоҳам дошт пуркин гар наҳй дар дидаи зубин
دل نخواهم داشت پرکین گر نهی در دیده زوبین
Рух нахоҳам кард парчингар занӣ бар рухи хиўим
رخ نخواهم کرد پرچین گر زنی بر رخ خیویم
Гар бихонӣ габру ҳиндӯи вари бгўӣии куфру ҷодӯ
گر بخوانی گبر و هندو ور بگوئی کفر و جادو
Ҳар чаҳ мигўӣии ту бар гӯ ман чунуем ман чунуем
هر چه میگوئی تو بر گو من چنویم من چنویم
Насахтӣ аз ҳардуи кайҳон аз ҳамаи пайдоу пинҳон
نسختی از هردو کیهان از همه پیدا و پنهان
Кард яздон нак манам ҳони жарф агар бинии басӯиам
کرد یزدان نک منم هان ژرف اگر بینی بسویم
Ҳар нафас бошад ду идам ҳар замони рҷъии баъӣдам
هر نفس باشد دو عیدم هر زمان رجعی بعیدم
Гуҳи шқӣ гоҳе Саидами гуҳ вале гоҳе адуем
گه شقی گاهی سعیدم گه ولی گاهی عدویم
Чун сулаймон сарвар омад малики аҳрӣмани саромад
چون سلیمان سرور آمد ملک اهریمن سرآمد
Аз лаби лаълаши баромад бетаъаллул орзӯем
از لب لعلش برآمد بی تعلل آرزویم
Зон май софи равоқӣ буд як паймонаи боқӣ
زان می صاف رواقی بود یک پیمانه باقی
Аз азали имрӯзи соқии рехти ногуҳ дар гулӯем
از ازل امروز ساقی ریخت ناگه در گلویم
Сина шуд кӯҳ ҳароем базми дили хлўтсроим
سینه شد کوه حرایم بزم دل خلوتسرایم
Шуд дигаргун рӯй вароем шуд дигаргуни ранг ва бӯем
شد دگرگون روی ورایم شد دگرگون رنگ و بویم
Бстдм аз худ худиро нақши зиштӣу бадӣ ро
بستدم از خود خودی را نقش زشتی و بدی را
Номи девӣу дадиро гашти дигари гӯнаи хубам
نام دیوی و ددی را گشت دیگر گونه خوبم
Дар сар афтодааст шурии кӯи забон то бо сабурӣ
در سر افتاده است شوری کو زبان تا با صبوری
Шарҳи ин ҳиҷрону даврӣ боз гуяд мӯи бмўим
شرح این هجران و دوری باز گوید مو بمویم