Мебарад хайли ғами асири маро

میبرد خیل غم اسیر مرا

Соқӣ аз даст ғам бигир маро

ساقی از دست غم بگیر مرا

Шарза ширӣаст ғам ки бода кунад

شرزه شیری است غم که باده کند

Бар чунин шарзаи шери чири маро

بر چنین شرزه شیر چیر مرا

Оҳӯии чашми ту халос кунад

آهوی چشم تو خلاص کند

Магар аз чанги шарзаи шери маро

مگر از چنگ شرزه شیر مرا

Гар нагирӣ бики қадаҳи дастам

گر نگیری بیک قدح دستم

Кашад андешаи хайри хайри маро

کشد اندیشه خیر خیر مرا

Вақт субҳасту бози мурғи саҳар

وقت صبح است و باز مرغ سحر

Мезанад сӯй май сафири маро

میزند سوی می صفیر مرا

Бодаи софу боди субҳдамон

باده صاف و باد صبحدمان

намедиҳад накҳати абири маро

می دهد نکهت عبیر مرا

Навҷавонони сода рух карданд

نوجوانان ساده رخ کردند

Аз ғами ишқи хеши пери маро

از غم عشق خویش پیر مرا

Рӯзгорами бзрби мушт , хамир

روزگارم بضرب مشت، خمیر

Кард ва монад орзӯи фатири маро

کرد و ماند آرزو فطیر مرا

Дар ҳамаи кори нотавонам лек

در همه کار ناتوانم لیک

Бинии андари ҳунари далери маро

بینی اندر هنر دلیر مرا

Дар баёну усӯлу фиқҳу ҳадис

در بیان و اصول و فقه و حدیث

Ҳамаи дони ноқиду басири маро

همه دان ناقد و بصیر مرا

Нестам шоир ар чаҳ шеър буд

نیستم شاعر ار چه شعر بود

Хуштар аз ъмъқу ҷрири маро

خوشتر از عمعق و جریر مرا

Шеъри ман байнот қуръон аст

شعر من بینات قرآن است

Бмхўони шоиру дабири маро

بمخوان شاعر و دبیر مرا

Шоирӣу дабирии андари вазн

شاعری و دبیری اندر وزن

наменасинҷид бики шъири маро

می نسنجد بیک شعیر مرا

Хок бар сар ки бо ҳамаи дониш

خاک بر سر که با همه دانش

Карда Иблиси дастгири маро

کرده ابلیس دستگیر مرا

Рӯзу шаби полҳнг дар гардан

روز و شب پالهنگ در گردن

намекашонад сӯии съири маро

می کشاند سوی سعیر مرا