Тарками имшаби бсрои бихўд ва мадҳуш омад

ترکم امشب بسرا بیخود و مدهوش آمد

Маст ва соғар зада чун дӯш ва придўш омад

مست و ساغر زده چون دوش و پریدوش آمد

Нодир афтод ки моро зи пас тнҳоӣӣ

نادر افتاد که ما را ز پس تنهائی

Нимаи шаб то саҳари он тарк дар оғӯш омад

نیمه شب تا سحر آن ترک در آغوش آمد

Чаҳ сано гӯямат эй бода ки ин лутфи бадеъ

چه ثنا گویمت ای باده که این لطف بدیع

Бмн аз дӯсти збиҳўшӣ , наз ҳуш омад

بمن از دوست زبیهوشی، نز هوش آمد

Ҳама шаб будам аз ӣнсӯӣ бидонсуӣ кашон

همه شب بودم از اینسوی بدانسوی کشان

Сари он зулфи пришидаҳ ки то дӯш омад

سر آن زلف پریشیده که تا دوش آمد

Ваъда бисёр маро дод бмстии лекин

وعده بسیار مرا داد بمستی لیکن

Вақти ҳушёряш аз ваъда фаромӯш омад

وقت هشیاریش از وعده فراموش آمد

Дӯш аз мастӣ то субҳ ҳаме гуфт сухан

دوش از مستی تا صبح همی گفت سخن

Чунки имрӯз бҳўш омад , хомӯш омад

چونکه امروز بهوش آمد، خاموش آمد

Оштӣ дод баҳами рӯзи висолу шаби ҳиҷр

آشتی داد بهم روز وصال و شب هجر

Доварӣҳо ки аз он зулфу банно гӯш омад

داوریها که از آن زلف و بنا گوش آمد

Шаби бики перҳани андар бар мо хуфту пагоҳ

شب بیک پیرهن اندر بر ما خفت و پگاه

Ҷуст ва бурҷасту камари басту қабо пӯш омад

جست و برجست و کمر بست و قبا پوش آمد

Хуш бихандед ва писандид чаҳ аз қавли ҳабиб

خوش بخندید و پسندید چه از قول حبیب

Ин ғазал чун гуҳараш дар садаф гӯш омад

این غزل چون گهرش در صدف گوش آمد