Гуфта будӣ каз парешоне шудам чун мӯии хеш

گفته بودی کز پریشانی شدم چون موی خویش

Гаштам аз ошуфтагӣ чун турраи ҷодӯии хеш

گشتم از آشفتگی چون طره جادوی خویش

То чаҳ савдо бар сарати афтода аз он шӯридаи зулф

تا چه سودا بر سرت افتاده از آن شوریده زلف

ё чу мо мафтӯн шудӣ бар наргиси ҳиндӯии хеш

یا چو ما مفتون شدی بر نرگس هندوی خویش

То равад андӯҳат аз хотир , бунаи ойинаи ӣӣ

تا رود اندوهت از خاطر، بنه آئینه ئی

Дар назар то бенгарӣ дар рӯй хешу мӯии хеш

در نظر تا بنگری در روی خویش و موی خویش

Гар буд сад корвони андӯҳати андари ҷону дил

گر بود صد کاروان اندوهت اندر جان و دل

Бори бандад , чун ба бинӣ дар рухи дилҷӯии хеш

بار بندد، چون به بینی در رخ دلجوی خویش

Хайли ғам чун ёфт дар кӯии ту раҳи ҷонои магар

خیل غم چون یافت در کوی تو ره جانا مگر

Рафта аз бозуии ҳасанати қӯту неруии хеш

رفته از بازوی حسنت قوت و نیروی خویش

Бар сафи андеша бо сафи бастаи мижгон ҳамла кун

بر صف اندیشه با صف بسته مژگان حمله کن

Дар сипоҳи ғами бунаи шамшер аз абрӯии хеш

در سپاه غم بنه شمشیر از ابروی خویش

Ғмгсори олимии ғмро чаро додӣ ту роҳ

غمگسار عالمی غمرا چرا دادی تو راه

эй маи мишкӣни салб , дар ҳалқаи гесуии хеш

ای مه مشکین سلب، در حلقه گیسوی خویش