Барбаста дасти ҷаври фалаки пой агар маро

بربسته دست جور فلک پای اگر مرا

Аз чӯби хушки сохтаи пой дигар маро

از چوب خشک ساخته پای دگر مرا

Дорам басии сипос аз ин дарди пои хеш

دارم بسی سپاس از این درد پای خویش

Козод карда аз ҳамаи гавани дарди сари маро

کازاد کرده از همه گون درد سر مرا

Монанди осмонам каз ҷои хештан

مانند آسمانم کز جای خویشتن

Имкон пўиаҳ нест биҷой дигар маро

امکان پویه نیست بجای دگر مرا

Неи ҳамчуи офтоб ки ҳар рӯзи даври чарх

نی همچو آفتاب که هر روز دور چرخ

Аз ховарон кашонад то бохтари маро

از خاوران کشاند تا باختر مرا

Миннати зи чарх сифла нахоҳам кашид агар

منت ز چرخ سفله نخواهم کشید اگر

Бандади зи каҳкашони Бамён бар камари маро

بندد ز کهکشان بمیان بر کمر مرا

Донам ки боз гирад агар болмсл , диҳад

دانم که باز گیرد اگر بالمثل، دهد

Аз моҳи тавқи симу зхўри тоҷи зари маро

از ماه طوق سیم و زخور تاج زر مرا

Гар тани з по фитод , худовандро сипос

گر تن ز پا فتاد، خداوند را سپاس

Каз пои ниўФтодаҳи дили ҳўшўри маро

کز پا نیوفتاده دل هوشور مرا

Поем здрди хаста вале сад ҳазор шукр

پایم زدرد خسته ولی صد هزار شکر

Барпост ақлу донишу фазлу ҳунари маро

برپاست عقل و دانش و فضل و هنر مرا

Зӣ хон нокасон нануҳум пой , агар чаҳ нест

زی خوان ناکسان ننهم پای، اگر چه نیست

Ҷузи ашки чашму лухти ҷигари моҳзри маро

جز اشک چشم و لخت جگر ماحضر مرا