Аз зулфи сиёҳат ки ҳамаи чин ва шиканҷ аст

از زلف سیاهت که همه چین و شکنج است

Ҷону дили ғмдидаҳи мо сахт ба ранҷ аст

جان و دل غمدیده ما سخت به رنج است

Рухсораи симини ту ганҷӣаст наоне

رخساره سیمین تو گنجی است نهانی

Вони зулфи яке Марсейа бар сар ганҷ аст

وآن زلف یکی مارسیه بر سر گنج است

Моро тамаъи кеши мусулмонӣ аз он зулф

ما را طمع کیش مسلمانی از آن زلف

. . . Ки ӯ кофарӣу аҳл Фрнҷ аст

...که او کافری و اهل فرنج است

Рӯй ту яке миҷмари сӯзону барон рӯй

روی تو یکی مجمر سوزان و برآن روی

Зулфи ту холи сияҳати дӯд ва сипанҷ аст

زلف تو خال سیهت دود و سپنج است

Вази мамлакати рӯми яке дузди табаи кор

وز مملکت روم یکی دزد تبه کار

Гўӣӣ ба паноҳи омада дар кишвар знҷ аст

گوئی به پناه آمده در کشور زنج است

Имшаби шаб идасту ҳамаи бум ва бар мо

امشب شب عید است و همه بوم و بر ما

Овозаи тнбўру дафу нағма санҷ аст

آوازه طنبور و دف و نغمه سنج است

Ширини ғазалии нағзи бад-ӣн қофия гуяд

شیرین غزلی نغز بدین قافیه گوید

Ҳар кас ки дар андешаи худ қофия санҷ аст

هر کس که در اندیشه خود قافیه سنج است