Рӯзгорӣаст ки аз ҷаври хазон , фасли баҳор

روزگاری است که از جور خزان، فصل بهار

Бор бар баст ва бикбор бирафт аз гулзор

بار بربست و به یکبار برفت از گلزار

Сабза аз боғ бишуд сӯии адами роҳи навард

سبزه از باغ بشد سوی عدم راهنورد

Ғунча аз роғ бишуд сӯии сафари роҳспор

غنچه از راغ بشد سوی سفر راهسپار

Гули зи гулзори бсди хӯн дил омад берун

گل ز گلزار به صد خون دل آمد بیرون

Лола аз боғи бсди хӯн ҷигар кард фирор

لاله از باغ به صد خون جگر کرد فرار

Ғолибан аҳди гулу суҳбати абнои замон

غالبا عهد گل و صحبت ابنای زمان

Чун шаби васлу дам айш напояд бисёр

چون شب وصل و دم عیش نپاید بسیار

Ва ин аҷабтар ки дар ин сардии даии шеъри ҳабиб

وین عجبتر که در این سردی دی شعر حبیب

Кор оташ кунад андари дилу ҷони ҳушёр

کار آتش کند اندر دل و جان هشیار

Шеъри ман оташ сард омаду оби сӯзон

شعر من آتش سرد آمد و آب سوزان

Ки чу обаст зи сардии вази гармӣ чун нор

که چو آب است ز سردی و ز گرمی چون نار

Зсм чархаст ки обону даии андар ҳар сол

رسم چرخ است که آبان و دی اندر هر سال

Бҷҳон гом занад дар паии Нитсаону аёр

به جهان گام زند در پی نیسان و ایار

Карда авроқи чунон дафтари мо боди хазон

کرده اوراق چنان دفتر ما باد خزان

Ки магари сол дигар ҷамъ шуд дигари бор

که مگر سال دگر جمع شد دیگر بار

Ҳафтае беш напояд бчмни суҳбати гул

هفته‌ای بیش نپاید به چمن صحبت گل

Ҳамчуи ҳам суҳбатии симбри глрхсор

همچو همصحبتی سیمبر گلرخسار

Ғунча нагушӯд лаб аз баҳри такаллум ки бибаст

غنچه نگشود لب از بهر تکلم که ببست

Рӯзгораши даҳан аз хандау лаб аз гуфтор

روزگارش دهن از خنده و لب از گفتار

Аз дами сарди хазон рӯй чамани зард чунонк

از دم سرد خزان روی چمن زرد چنانک

Заъфарон карда ту гўӣии бглстони анбор

زعفران کرده تو گوئی به گلستان انبار

Заъфаронӣ на каз ӯ ханда ва тафреҳ ояд

زعفرانی نه کز او خنده و تفریح آید

Заъфаронӣ ки аз ӯ ғусса ва ранҷ ояд бор

زعفرانی که از او غصه و رنج آید بار

Гар на ҳар шохи шаҷари даст карӣмӣаст чаро

گ نه هر شاخ شجر دست کریمی است چرا

Остини карами афшонда ки резади динор

آستین کرم افشانده که ریزد دینار

Умри шаби аҳд шабобаст ки дар айни камол

عمر شب عهد شباب است که در عین کمال

Аз ҷавонии ҳама нуқсон расадаш охири кор

از جوانی همه نقصان رسدش آخر کار

Аввали ҷаддӣу шаб аз рӯзи бҳнгоми саҳар

اول جدی و شب از روز به هنگام سحر

Пелаи вар вор кунад насяи шабии машки ттор

پیله‌وروار کند نسیه شبی مشک تتار

То боӣини тиҷорати бнҷўму ақсот

تا به آئین تجارت به نجوم و اقساط

Бидиҳад дар саман ӯ зари санҷидаи айёр

بدهد در ثمن او زر سنجیده عیار

То пасини моҳ ки ояд саратони рӯзи буруз

تا پسین ماه که آید سرطان روز به روز

Риздш дар бтрозўи бқрори туҷҷор

ریزدش در به ترازو به قرار تجار

Он диҳад зар ки сетанд бадалаши мски сиёҳ

آن دهد زر که ستاند بَدَلش مسک سیاه

Ин диҳад мшг ки гирад ивазаши рузи нзор

این دهد مشگ که گیرد عوضش رز نضار

Зари санҷидаи ин як ҳамаи рӯзи равшан

زر سنجیدهٔ این یک، همه روز روشن

Машки печидаи он як ҳамаи ?гий аз шабаҳи тор

مشک پیچیده آن یک ،همگی از شب تار

Дар дилам буд ки чун сабзаи дамад дар гулшан

در دلم بود که چون سبزه دمد در گلشن

Дар серум буд ки чун лолаи чамад дар гулзор

در سرم بود که چون لاله چمد در گلزار

Ишва пардоз шавад чун бчмни чеҳраи гул

عشوه پرداز شود چون به چمن چهره گل

Арғунун соз шавад чун бади ман савти ҳазор

ارغنون ساز شود چون به دمن صوت هزار

Боғ аз ғунча шавад ғайрати мшкўии хутан

باغ از غنچه شود غیرت مشکوی ختن

Роғ аз сабза шавад ҳайрати оҳӯии ттор

راغ از سبزه شود حیرت آهوی تتار

Дашт аз лола шавад срҳ чу саҳни шингарф

دشت از لاله شود سرخ چو صحن شنگرف

Кӯҳ аз сабза шавад сабз чу сатҳи зангор

کوه از سبزه شود سبز چو سطح زنگار

Ман ва бо икдўсаҳи мишкӣни нафаси соҳиби табъ

من و با یک دو سه مشکین نفس صاحب طبع

Ман ва бо икдўсаҳи шукри сухани ширини кор

من و با یک دو سه شکر سخن شیرین کار

Ҳама дар фани риёзии бмсли Уқлӣдус

همه در فن ریاضی به مثل اقلیدس

Ҳама дар илми табиии бсФти баҳмани ёр

همه در علم طبیعی به صفت بهمنیار

Бар сар сабза банушам ҳамаи ҷои соғар май

بر سر سبزه بنوشم همه جا ساغر می

Бар лаб об бирезам ҳамаи дами ҷоми ъқор

بر لب آب بریزم همه دم جام عقار

Субҳдами меҳри сифати чатри занам дар гулшан

صبحدم مهر صفت چتر زنم در گلشن

эй мгаҳи абри ғтои хаймаи занам дар гулзор

ای مگه ابر غطا خیمه زنم در گلزار

Гуҳ ба байнами брхи лолау гуҳи брхи дӯст

گه ببینم به خ لاله و گه به رخ دوست

Гуҳ бабўсам зи лаби ғунчау гуҳ аз лаби ёр

گه ببوسم ز لب غنچه و گه از لب یار

Субҳ чун оби равони сари бунаам дар саҳро

صبح چون آب روان سر بنهم در صحرا

Шом чун боди сабои пои бунаам дар гулзор

شام چون باد صبا پا بنهم در گلزار

Гоҳ чун наҳри бғлтми Бамёни гулшан

گاه چون نهر بغلطم به میان گلشن

Гоҳ чун сабза биравем зи шикофи девор

گاه چون سبزه برویم ز شکاف دیوار

Гоҳ чун лолаи занами гоми бсҳни гулшан

گاه چون لاله زنم گام به صحن گلشن

Гоҳ чун мурғи нуҳуми гоми бтрФи кҳсор

گاه چون مرغ نهم گام به طرف کهسار

Ҳай аз ин шох бидон шохи пурм чун қамарӣ

هی از این شاخ بدان شاخ پرم چون قمری

Ҳай аз ин боғ бидон боғи рӯми ҳамчуи ҳазор

هی از این باغ بدان باغ روم همچو هزار

Алғрзи рӯзу шабу шому саҳар чун наргис

الغرض روز و شب و شام و سحر چون نرگس

Нашавад бози ду чашмами дамӣ аз хоби хумор

نشود باز دو چشمم دمی از خواب خمار

Ман бад-ӣни азм ки имсол бигирам муҳлат

من بدین عزم که امسال بگیرم مهلت

Баҳри худ икдўсаҳи рӯз аз Флоки кҷрФтор

بهر خود یک دو سه روز از فلاک کجرفتار

То зи биФрстими фасли баҳорони имсол

تا ز بی فرصتیم فصل بهاران امسال

Наравад биҳдаҳ аз даст чаҳ пирор ва чаҳ пор

نرود بیهده از دست چه پیرار و چه پار

То май аз хами бсбўи рехтам аз шишаи баҷоам

تا می از خم به سبو ریختم از شیشه به جام

Гули зи клзор сафар кард ва бишуд фасли баҳор

گل ز گلزار سفر کرد و بشد فصل بهار

Сабза шуд сарду чамани зарду гулистони биўрд

سبزه شد سرد و چمن زرد و گلستان بیورد

Боғи пажмурдаи гули афсурдау гулшани бемор

باغ پژمرده گل افسرده و گلشن بیمار

Ҳолиё бар сари онам ки паии сӯги рабиъ

حالیا بر سر آنم که پی سوگ ربیع

Маҷлиси таъзиятии сози даҳуми ноҳинҷор

مجلس تعزیتی ساز دهم ناهنجار

Бади ҳам қаҳваи бнзораҳ вале аз саҳбо

بدهم قهوه به نظاره ولی از صهبا

Бунаами ҷузва ва сӣ пора вале аз ашъор

بنهم جزوه و سی پاره ولی از اشعار

Ҳаии бгўӣими паии Фотхаҳ аз нолау дард

هی بگوئیم پی فاتخه از ناله و درد

Раҳми аллоҳи бҳорои раҳми аллоҳи баҳор

رحم الله بهارا رحم الله بهار

Фикр бикрӣ расадам бози магар дар хавотир

فکر بکری رسدم باز مگر در خواطر

Беҳтар аз таъзияу сӯгу ғариву тимор

بهتر از تعزیه و سوگ و غریو و تیمار

Ки хаёлӣ кунам ва тарҳ навай резами боз

که خیالی کنم و طرح نوی ریزم باز

Ман бар ғами фалаки кҷрўши бади кирдор

من به رغم فلک کجروش بدکردار

Бегулу лолаи яке боғ кунам тарроҳӣ

بی گل و لاله یکی باغ کنم طراحی

Ки бар ӯ рашки баради лолау гул дар гулзор

که بر او رشک برد لاله و گل در گلزار

Чаманӣ сабз кунам тоза чу боғи минӯ

چمنی سبز کنم تازه چو باغ مینو

Дмнии тарҳи даҳуми сабза чу дашти Фархор

دمنی طرح دهم سبزه چو دشت فرخار

Саҳн мшкўӣ кунам боғчаи мишкӣни буи

صحن مشکوی کنم باغچه مشکین بوی

Соҳат хона кунам анҷумании сунбули зор

ساحت خانه کنم انجمنی سنبل‌زار

Ҳеҷ донеи чаканам то шавад ин кори дуруст

هیچ دانی چه کنم تا شود این کار درست

Ҳеҷ донеи чаканам то барам ин ҳилаи бакор

هیچ دانی چه کنم تا برم این حیله به کار

БкФи орми бткии сару қаду сангини дил

به کف آرم بُتکی سرو قد و سنگین دل

Глрху маҳваш ва насрин бирав симини рухсор

گلرخ و مهوش و نسرین‌بر و سیمین رخسار

Созам аз лаъли лабаши боғчае пари ғунча

سازم از لعل لبش باغچه‌ای پر غنچه

Ончунон лаъл ки резади шукри андари гуфтор

آنچنان لعل که ریزد شکر اندر گفتار

Боғбони гӯи бабради лола аз ин сад хирман

باغبان گو ببرد لاله از این صد خرمن

Хӯшаи чини гӯи бчнди сунбул аз он сад харвор

خوشه چین گو بچند سنبل از آن صد خروار

Хонаро сабз кунам аз хат ӯ чун гулшан

خانه را سبز کنم از خط او چون گلشن

Бзмрои зеби даҳум аз рух ӯ чун гулзор

بزم را زیب دهم از رخ او چون گلزار

То шавад аз руху зулфу лабу андому қадаш

تا شود از رخ و زلف و لب و اندام و قدش

Саҳни мшкўӣ чу гулзори пар аз нақш ва нигор

صحن مشکوی چو گلزار پر از نقش و نگار

Бар сари сабзаи хату гули рӯйиши нӯшам

بر سر سبزه خط و گل رویش نوشم

Рӯзу шаб , шому саҳари бодаи гулгуни ҳамвор

روز و شب، شام و سحر باده گلگون هموار

Ҳаии Рахши байнаму ҳаии ҷоми намоями лабрез

هی رخش بینم و هی جام نمایم لبریز

Ҳаии лабаши бӯсаму ҳаии соғари созами саршор

هی لبش بوسم و هی ساغر سازم سرشار

Ҳаии лабаши бӯсаму нӯшам май бар рағми хазон

هی لبش بوسم و نوشم می بر رغم خزان

Ҳаии Рахши байнам ва ҷӯям гул бар ҷои баҳор

هی رخش بینم و جویم گل بر جای بهار

эй бути халқи фиреб эй гули сад барги ҳабиб

ای بت خلق فریب ای گل صد برگ حبیب

эй зада роҳи шикеб аз дили ошиқи якбор

ای زده راه شکیب از دل عاشق یکبار

эй қадати сарв чаҳ сарвӣ ки буд насрин бар

ای قدت سرو چه سروی که بود نسرین‌بر

Ваии лабати лаъл чаҳ лаълӣ ки буд шукри бор

وی لبت لعل چه لعلی که بود شکربار

Аидўи зулфи ту чаҳ сунбули ҳамаи партобу шикан

ای دو زلف تو چه سنبل همه پر تاب و شکن

Ваии ду чашми ту чаҳ наргиси ҳамаи пари хобу хумор

وی دو چشم تو چه نرگس همه پر خواب و خمار

эй гул рӯй турои боди сабои миҷмараи сӯз

ای گل روی ترا باد صبا مجمره سوز

Ваии маи чеҳри туро меҳри фалаки оинаи дор

وی مه چهر تو را مهر فلک آینه‌دار

Бар забони қаламам аз лаби лаъли ту шабӣ

بر زبان قلمم از لب لعل تو شبی

Суханӣ рафт магар аз сари мастии якбор

سخنی رفت مگر از سر مستی یکبار

Хома шуд нешикар ва шуд шкрстони нома

خامه شد نیشکر و شد شکرستان نامه

Ман чу тӯтӣ шудаи ширини сухану шукри хор

من چو طوطی شده شیرین سخن و شکر خوار

Дафтари ман шудаи донеи зчаҳи банголаи ҳинд

دفتر من شده دانی ز چه بنگاله هند

Ки азуи қанд боФоқ равад бори бабор

که ازو قند بآه فاق رود بار به بار

Ҳар шабӣ шеър кунам назму бқнод барам

هر شبی شعر کنم نظم و به قناد برم

То кунад нақлу фурушади саҳараш дар бозор

تا کند نقل و فروشد سحرش در بازار

Венаи аҷабтар ки шабӣ бар сари дафтари қаламам

وین عجب‌تر که شبی بر سر دفتر قلمم

Номи гесуии парешон туро кард нигор

نام گیسوی پریشان ترا کرد نگار

Ногҳми хона чу кошона афсун хонон

ناگهم خانه چو کاشانه افسون خوانان

Гашти пари ақраби ҷаррорау пари афъӣу мор

گشت پر عقرب جراره و پر افعی و مار

ӯ ҳамеи неш бадал мезад ва ман аз риндӣ

او همی نیش به دل میزد و من از رندی

Ҳай бар ӯ мантару афсуни бдмидми зи ашъор

هی بر او منتر و افسون بدمیدم زَاشعار

То бкӣ хоб кунӣ нақш наҳй бар маснад

تا به کی خواب کنی نقش نهی بر مسند

То бкӣ сабр кунӣ рӯй наҳй бар девор

تا به کی صبر کنی روی نهی بر دیوار

Сахти ғамгин шудаам бода бидиҳ бе ибром

سخت غمگین شده‌ام باده بده بی ابرام

Сахти пжмон шудаам бӯса бидиҳ бе исрор

سخت پژمان شده‌ام بوسه بده بی اصرار

Мавсими хам ғадираст ки бо хаму ғадир

موسم خم غدیر است که با خم و غدیر

Хӯрд бояд май бар рағми сипеҳри ғаддор

خورد باید می بر رغم سپهر غدار

Вақти онсткаҳ яксар ҳамаи асрори вуҷӯд

وقت آنست که یکسر همه اسرار وجود

Бемиёнҷӣ шавад аз қолаби хокии изҳор

بی میانجی شود از قالب خاکی اظهار

Вақти онсткаҳ аз амри худои пайғамбар

وقت آنست که از امر خدا پیغمبر

Аз ҷҳози шутурон минбар созад ночор

از جهاز شتران منبر سازد ناچار

Пас бирлиғи худованд ва ба таблиғи амин

پس به یرلیغ خداوند و به تبلیغ امین

Мадҳати ҳайдари каррори намояди такрор

مدحت حیدر کرار نماید تکرار

Хонаи пардози адами сари сувидои қадам

خانه پرداز عدم سر سویدای قدم

Маънӣ навену қалами сӯрати зоти додар

معنی نون و قلم صورت ذات دادار

Нақшаи нақши набувват ки буд рӯҳи вуҷӯд

نقشه نقش نبوت که بود روح وجود

Нуқтаи бои машйат ки буд охири кор

نقطه بای مشیت که بود آخر کار

Аввалин ояти тавҳиди китоби эҷод

اولین آیت توحید کتاب ایجاد

Охирин ғояти таъйиди хитоби асрор

آخرین غایت تایید خطاب اسرار

Онкӣ бо қудрат ӯ дасти қадари биқдрт

آنکه با قدرت او دست قدر بی قدرت

Онкии бори таббат ӯ қадари фалак бе миқдор

آنکه بار تبت او قدر فلک بی مقدار

Басӯии нуқтаи зотши набарди роҳи уқул

به سوی نقطه ذاتش نبرد راه عقول

То абад гар бузанд давр чаҳ хати паргор

تا ابد گر بزند دور چه خط پرگار

Аикаҳ аз қӯти тадбир ту шуд шаръи матин

ایک ه از قوت تدبیر تو شد شرع متین

Ваяка аз қабзаи шамшер ту шуд дайни стўор

وی که از قبضه شمشیر تو شد دین ستوار

Хиттаи ҷоҳи туро ҳашт фалаки икдргоаҳ

خطه جاه تو را هشت فلک یک درگاه

Саҳни даргоҳи туро ҳафт замини икдрбор

صحن درگاه تو را هفت زمین یک دربار

Адҳами азми туро дасти фалаки қошиаҳи каш

ادهم عزم تو را دست فلک قاشیه کش

Соҳати базми туро мҳрсрои машъалаи дор

ساحت بزم تو را مهرسرا مشعله‌دار

Дафтари фазли туро дасти қадар чома навис

دفتر فضل تو را دست قدر چامه نویس

Мусҳафи ъзи туро калаки қазои нома нигор

مصحف عز تو را کلک قضا نامه نگار

Номаи илми туро шаст азали хомаи тарош

نامه علم تو را شصت ازل خامه تراش

Сафҳаи наъти туро даври абади сафҳаи шумор

صفحه نعت تو را دور ابد صفحه شمار

Кохи эҳсони туро чарху фалаки моидаи чин

کاخ احسان تو را چرخ و فلک مائده چین

Соҳат хон туро халқи ҷаҳони зоидаи хор

ساحت خوان تو را خلق جهان زائده خوار

Саҳни айвони туро рӯй замини як маснад

صحن ایوان تو را روی زمین یک مسند

Хинги ҷавлони туро сатҳи фалаки як мзмор

خنگ جولان تو را سطح فلک یک مضمار

Ҷинат аз гулшани лутфи ту яке тозаи ниҳол

جنت از گلشن لطف تو یکی تازه نهال

Дӯзах аз оташи меҳри ту яке тираи шарор

دوزخ از آتش مهر تو یکی تیره شرار

Абр аз файзи кафи род ту шуд гавҳари рез

ابر از فیض کف راد تو شد گوهر ریز

Об аз акси дами теғ ту шуд ҷавҳари дор

آب از عکس دم تیغ تو شد جوهر دار

Дар садафи қатраи Нитсаон ту кунӣ марворид

در صدف قطره نیسان تو کنی مروارید

Дар раҳми нуқтаи инсони ту нмоӣии ҷондор

در رحم نقطه انسان تو نمائی جاندار

Қатра об шуд аз файзи ту Меҳрии равшан

قطره آب شد از فیض تو مهری روشن

Ршҳаҳ абр шуд аз лутфи ту дарии шҳўор

رشحه ابر شد از لطف تو دری شهوار

Шаш ҷиҳат бар дркохи ту яке маснадгоҳ

شش جهت بر در کاخ تو یکی مسندگاه

На фалак бар сар хон ту яке соҳиби кор

نُه فلک بر سر خوان تو یکی صاحب کار

Бар сар хон ту хуршед буд котиби харҷ

بر سر خوان تو خورشید بود کاتب خرج

Бар дарбори ту ҷамшед буд ҳоҷиби бор

بر دربار تو جمشید بود حاجب بار

Даъват хон турои калаки қазо рқъаҳ навис

دعوت خوان ترا کلک قضا رقعه نویس

Суфраи ҷӯади туро дасти қадари хўонсолор

سفره جود تو را دست قدر خوانسالار

Хиттаи малики туро суҳуфаи гетии сомон

خطه ملک تو را صفحه گیتی سامان

Хаймаи қадари туро дидаи анҷуми мсмор

خیمه قدر تو را دیده انجم مسمار

Аз азали хӯрдаи қазо аз кафи қаҳри ту фалак

از ازل خورده قضا از کف قهر تو فلک

Ки буд то абади андари сар ӯ ранҷи даввор

که بود تا ابد اندر سر او رنج دوار

Душман аз бими дами теғи ту сар то бқдм

دشمن از بیم دم تیغ تو سر تا به قدم

Икдҳон боз кунад то ки бигӯед зинҳор

یک دهان باز کند تا که بگوید زینهار

Солҳо меҳри бсди хӯни дилу лухти ҷигар

سالها مهر به صد خون دل و لخت جگر

Пурвирди донаи ёқӯти хўшобии шҳўор

پرورد دانه یاقوت خوشابی شهوار

То бсди хиҷлату шармандагӣ аз рӯй ниёз

تا به صد خجلت و شرمندگی از روی نیاز

Кунад аз аҷзи бхоки кафи пои ту нисор

کند از عجز به خاک کف پای تو نثار

Ту бар ӯ дасти нёлўдаҳ ва нагушӯда назар

تو بر او دست نیالوده و نگشوده نظر

Куняш хоки сифат дар раҳи даравишони хор

کنیش خاک صفت در ره درویشان خوار

Шабӣ аз ҳайбати қаҳри ту насими саҳарӣ

شبی از هیبت قهر تو نسیم سحری

Суханӣ гуфт ботФоли чаман дар гулзор

سخنی گفت به اطفال چمن در گلزار

Ҷигар лола шуд аз доғи ҷигари сӯзи сиёҳ

جگر لاله شد از داغ جگر سوز سیاه

Бас чакид аз варақи ғунчау гули рехти збор

بس چکید از ورق غنچه و گل ریخت ز بار

Дар дили бод дар афтод зи ҳайбати хафақон

در دل باد درافتاد ز هیبت خفقان

Чашми наргис ирқон карду з ғам шуд бемор

چشم نرگس یرقان کرد و ز غم شد بیمار

Магар аз теғи ту омухти фалаки ин гардиш

مگر از تیغ تو آموخت فلک این گردش

Магар аз тир ту андӯхт сипеҳри ин рафтор

مگر از تیر تو اندوخت سپهر این رفتار

Ки буд қотеъи омоли зи баси зуди гузар

که بود قاطع آمال ز بس زود گذر

Ки буд фотиҳи оҷоли зи баси зуди гузор

که بود فاتح آجال ز بس زود گذار

Гарна ҳзми ту буд меҳвари гардуни резад

گرنه حزم تو بود محور گردون ریزد

Бикии лаҳзаи зи ҳам минтақа ва қутб бидор

به یکی لحظه ز هم منطقه و قطب به دار

Дӯш аз ҳолати меҳру ма гардун кардам

دوش از حالت مهر و مه گردون کردم

Ин суханро зи яке аҳли хиради астФсор

این سخن را ز یکی اهل خرد استفسار

Газ чаҳ гуҳ гоҳ шавад меҳри пазирои кусуф

گز چه گهگاه شود مهر پذیرای کسوف

Ваз чаҳ ҳар моҳ шавад моҳ талабкор назор

وز چه هر ماه شود ماه طلبکار نزار

Ма гирданд шавад бе клФии зору нижанд

مه گردنده شود بی کلفی زار و نژند

Меҳр тобанда шавад бе сабабии тирау тор

مهر تابنده شود بی سببی تیره و تار

Гуфт ин ҳар ду дўскаҳаст ки дар тоби чрҷ

گفت این هردو دو سکه است که در تاب چرج

Мезанад дасти қазо ҳар шабу рӯзаши ҳамвор

میزند دست قضا هر شب و روزش هموار

Ин як аз сими длФрўзи мусаффо дар ҳам

این یک از سیم دلفروز مصفا دِرهم

Ваон як аз зари фалаки тоби мунаққаши динор

وان یک از زر فلک تاب منقش دینار

Дасти дорои ҷаҳони Подшаҳи куну макон

دست دارای جهان پادشه کون و مکان

Баси зару сим бснҷидаҳ занад бар меъёр

بس زر و سیم بسنجیده زند بر معیار

Гар буд носара ва қалб шавад тору сиёҳ

گر بود ناسره و قلب شود تار و سیاه

Вар буд соф ва дурушт ояд беруни зи ғёр

ور بود صاف و درشت آید بیرون ز غیار

Халқ гӯйанд ки дар ғазваи хайбар чун зад

خلق گویند که در غزوه خیبر چون زد

Зарбати теғи ту бар фарқи адуи барқи шарор

ضربت تیغ تو بر فرق عدو برق شرار

Ҳайкали теғи ту дар чашми ду пиндори дўбин

هیکل تیغ تو در چشم دو پندار دوبین

Аз як оварад падедори дўў аз ду чаҳор

از یک آورد پدیدار دو و از دو چهار

Рости рӯи теғ каҷат кард чунон адл ки ҳуш

راست رو تیغ کجت کرد چنان عدل که هوش

Гашти ду ним баробари басари асбу савор

گشت دو نیم برابر به سر اسب و سوار

Ҳақ бигуфто ки сроқили нигаҳдори ямин

حق بگفتا که سراقیل نگهدار یمین

Шавад аз шахс ту мекол нигаҳдори ясор

شود از شخص تو میکال نگهدار یسار

Пар сипар созад аз теғи ту ҷбрил мабод

پر سپر سازد از تیغ تو جبریل مباد

Ки кунад аз шиками гову дили ҳути гузор

که کند از شکم گاو و دل حوت گذار

Лекини ин нуктаи бмизон хирад нест маро

لیکن این نکته به میزان خرد نیست مرا

Чун накӯи мингрми софӣу санҷидаи айёр

چون نکو مینگرم صافی و سنجیده عیار

Кист мекол ки бозуӣ ту гирад дар разм

کیست میکال که بازوی تو گیرد در رزم

ё сроФил ки неруӣ ту дорад аз кор

یا سرافیل که نیروی تو دارد از کار

Кист ҷбрил ки созад сипари теғи ту пар

کیست جبریل که سازد سپر تیغ تو پر

Ки бирезади пару болаши зи туфи теғу шарор

که بریزد پر و بالش ز تف تیغ و شرار

Гар на ҳалами ту наад пои Бамён дар сафи разм

گر نه حلم تو نهد پا به میان در صف رزم

Нест дар қӯти бозуии млоики ин кор

نیست در قوت بازوی ملایک این کار

Мурғи тири ту чаҳ мурғӣаст ки андари сафи разм

مرغ تیر تو چه مرغی است که اندر صف رزم

Ивази донаи ҳамеи рӯҳ чанд бо минқор

عوض دانه همی روح چِنَد با منقار

Хасми длриши бади андеш бҳилт созад

خصم دلریش بد اندیش به حیلت سازد

Ҳамчуи оташ агар аз бими ту дар санги ҳисор

همچو آتش اگر از بیم تو در سنگ حصار

Теғи пӯлоди ту аз санг бар оради ҷонаш

تیغ پولاد تو از سنگ برآرد جانش

Бтриқӣ ки кашад аз ҷигари санги шарор

به طریقی که کشد از جگر سنگ شرار

Хоҳам иншоади мдиҳи ту валикини чаканам

خواهم انشاد مدیح تو ولیکن چه کنم

Ки марои мояи неу мадҳи ту кории душвор

که مرا مایه نی و مدح تو کاری دشوار

Ки баёзи орм агар аз ҳамаи авроқи шаҷар

که بیاض آرم اگر از همه اوراق شجر

Ки мидоди орм агар аз ҳамаи амвоҷи баҳор

که مداد آرم اگر از همه امواج بحار

Аршу курсии фалак ва чарх шавад модҳаҳи гӯй

عرش و کرسی فلک و چرخ شود مادحه گوی

Ҷину инсу қалам ва лавҳ шавад дафтари дор

جن و انس و قلم و لوح شود دفتر دار

Нашавад мадҳат ту гуфта яке аз андак

نشود مدحت تو گفته یکی از اندک

Нашавад васф ту башмурда камӣ аз бисёр

نشود وصف تو بشمرده کمی از بسیار

Шуд сногўии ту ҳақи ровии мадҳати ҷбрил

شد ثناگوی تو حق راوی مدحت جبریل

Шоҳи дайни хатми русули хоҷаи кули нома нигор

شاه دین ختم رسل خواجه کل نامه نگار