Мӣӣ ки бодаи васли ту дар , димоғ кунад

مئی که باده وصل تو در، دماغ کند

Даҳони хам чу кушояди маро суроғ кунад

دهان خم چو گشاید مرا سراغ کند

Ксикаҳи оташ ишқаш бсухт сртопо

کسیکه آتش عشقش بسوخت سرتاپا

Ҷабину синау бозу , бҳл ки доғ кунад

جبین و سینه و بازو، بهل که داغ کند

Ба пеш рӯй ту , бар хеш нанигарад Юсуф

به پیش روی تو، بر خویش ننگرد یوسف

Дар офтоби таҷаллии куҷо чароғ кунад

در آفتاب تجلی کجا چراغ کند

Амир ва фохта хонд Ганаи бгли булбул

امیر و فاخته خواند غنا بگل بلبل

Ббоғ аз чаҳ зағани навҳаи ҳамчу зоғ кунад

بباغ از چه زغن نوحه همچو زاغ کند

Агар қамар ба рахт , лоф ҳамсарӣ бузанд ,

اگر قمر به رُخَت ، لافِ همسری بزند،

Маҳор аз шабаҳаши чарх дар димоғ кунад

مهار از شبهش چرخ در دماغ کند

Аду , ба поя « ҳоҷиб » расад зи илму ҳукм

عدو، به پایه «حاجب » رسد ز علم و حکم

Хироми Кебек агар фии алмисл калоғ кунад

خرام کبک اگر فی المثل کلاغ کند