эй лаъли ту ширину баёни ту шикаррез

ای لعل تو شیرین و بیان تو شکرریز

Шайдои ту олами ҳама чун хусрави парвиз

شیدای تو عالم همه چون خسرو پرویز

эй борбади вақти нкисои сифати имрӯз

ای باربد وقت نکیسا صفت امروز

Дар косаи барбати шукр ва шаҳд даромез

در کاسه بربط شکر و شهد درآمیز

Наққошии шопӯри зи аксат ба ҳадар рафт

نقاشی شاپور ز عکست به هدر رفت

Ширин буд аз сӯрати парвиз ба парҳез

شیرین بود از صورت پرویز به پرهیز

Чашмати зи сифати муждаи ушшоқи ҷигари хӯн

چشمت ز صفت مژده عشاق جگر خون

Кард ончӣ накардааст ба каси лашгари Чингиз

کرد آنچه نکرده است به کس لشگر چنگیز

Рӯй туу мӯии ту буд доми дили халқ

روی تو و موی تو بود دام دل خلق

Аз мӯӣ , дили овезӣ ва ,у з рӯй дили ангез

از موی، دل آویزی و، و ز روی دل انگیز

Аз сулҳи замини сяти ту мавъӯд шуд имрӯз

از صلح زمین صیت تو موعود شد امروز

Тӯбои қдмни бодаи кавсар ба қадаҳи рез

طوبی قدمن باده کوثر به قدح ریز

Луқмон ба забони сиҳҳати амроз шифо дод

لقمان به زبان صحت امراض شفا داد

намекард чу гули қанди лабат бар ҳамаи таҷвиз

می کرد چو گل قند لبت بر همه تجویز

Шуд субҳи дувуми соқии шаб , хези худо ро

شد صبح دوم ساقی شب، خیز خدا را

Ҳамранги шафақи бода ба ҳангоми фалақи рез

همرنگ شفق باده به هنگام فلق ریز

Нафаси ҳаваси ангез , адаб кун ба риёзат

نفس هوس انگیز، ادب کن به ریاضت

Ин асби ҳрўн ром кун аз Қумчиу маҳмиз

این اسب هرون رام کن از قمچی و مهمیز

Зад оташи табриз ба ҷонҳо шарари имрӯз

زد آتش تبریز به جانها شرر امروز

Чун соғари дилҳо ҳама аз хӯн шудаи лабрез

چون ساغر دلها همه از خون شده لبریز

« ҳоҷиб » суханати сидқу каломати ҳақ ва худ ҳақ

«حاجب » سخنت صدق و کلامت حق و خود حق

Ҳаии ҳаии зи чунин дониш ва ин нутқи диловез

هی هی ز چنین دانش و این نطق دلاویز