Матбӯъ агар ки мол буд ҷон агар азиз

مطبوع اگر که مال بود جان اگر عزیز

Ин ҳар дуро ба пои яке марди фарди рез

این هر دو را به پای یکی مرد فرد ریز

Дар сад ҳазор Мисри азизӣ , аз он ту рост

در صد هزار مصر عزیزی، از آن تو راست

Юсуф ба дили ғулому Зулайхо ба ҷони каниз

یوسف به دل غلام و زلیخا به جان کنیز

Дунёи ъаҷуза ист наярзад нигоҳ ро

دنیا عجوزه ایست نیرزد نگاه را

Оради арӯси коўсу парвиз агар ҷҳиз

آرد عروس کاوس و پرویز اگر جهیز

Аз ҷаъди мшгбори ту хезади магари насим

از جعد مشگبار تو خیزد مگر نسیم

Ки ҳар саҳар абир фишонасту мшги без

که هر سحر عبیر فشانست و مشگ بیز

Бо тарки чашми масти ту , абрӯ , биноз гуфт

با ترک چشم مست تو، ابرو، بناز گفت

Кундӣ макун ки такяи гуҳи тести теғи тез

کندی مکن که تکیه گه تست تیغ تیز

Барчӣдаи мурғи ҳиммати мо донаҳо дурушт

برچیده مرغ همت ما دانه ها درشت

Чун шуд дурушти донаи ҳам аз мост хӯрду рез

چون شد درشت دانه هم از ماست خورد و ریز

Бар эътидоли қади ту аз саркашӣ сазад

بر اعتدال قد تو از سرکشی سزد

То , сарв ,ро бинишонӣ бпои хез

تا، سرو، را بنشانی بپای خیز

Аз нури субҳ , зулмати шаб рафъ шуд , надим

از نور صبح، ظلمت شب رفع شد، ندیم

Бархез ва мебирез ки брхўости растхез

برخیز و می بریز که برخواست رستخیز

Косади матоъи ҳасан ба аҳд ту шуд чунонк

کاسد متاع حسن به عهد تو شد چنانک

Сад Юсуф ва бшир наярзад ба як азиз

صد یوسف و بشیر نیرزد به یک عزیز

« ҳоҷиб » ба айни фақри марези обрӯии хеш

«حاجب » به عین فقر مریز آبروی خویش

Бар пой ҳар мхнс бе обрӯии ҳиз

بر پای هر مخنث بی آبروی هیز