эй сарви ҷаҳони бозо , ба чаман

ای سرو جهان، بازآ به چمن

То сарв , равад дар саҷда чу ман

تا سرو روَد، در سجده چو من

Бо қад ,у рахт монанди хаҷал

با قد و رُخت، مانند خجل

Ҳам сарви сеӣ ҳам тозаи саман

هم سرو سهی، هم تازه سمن

Муштоқ тавонад бо аҷзу ниёз

مشتاق تواند با عجز و نیاز

Ҳар тозаи ҷавон ҳар пери куҳан

هر تازه‌جوان، هر پیرِ کهن

Дар Миср ҷамол дорад маи ман

در مصر جمال دارد مه من

Баси Юсуфи Миср дар чораи зқн

بس یوسف مصر، در چاره ذقن

Тобандаи рахт дар шарқ натофт

تابنده رُخت، در شرق نتافت

Дар олами ҷон дар малики бадан

در عالم جان، در ملک بدن

Марҳӯни лаб ва дандон тавонад

مرهون لب و دندانِ تواند

Ҳар лаъли бадахш ҳар дар адан

هر لعل بدخش، هر دُرِ عدن

Бебаҳра намонад аз ҳасани ту кас

بی‌بهره نماند از حسن تو کس

Неи шайх ва на шоби неи мард ва на зан

نی شیخ و نه شاب، نی مرد و نه زن

Мақтӯли ту боди маҳбӯби ҷаҳон

مقتول تو باد، محبوب جهان

Науммат чу навишт бо хӯн ба кафан

نامت چو نوشت، با خون به کفن

эй ҷавҳари фард дар шишаи ҷон

ای جوهر فرد، در شیشهٔ جان

Ваии зари айёр дар бутаи тан

وی زر عیار، در بوتهٔ تن

Ҳар муъҷизаи ист аз илму баён

هر معجزه‌ای‌ست، از علم و بیان

Резӣ чу дрр аз дарҷи даҳан

ریزی چو درر، از درج دهن

Озодии гул аз тинати тест

آزادی گل از طینت توست

эй моҳи замини ваии шоҳи змн

ای ماه زمین! وی شاه زمن!

Шуд кашуи дили тасхир , ту ро

شد کشو دل، تسخیر، تو را

Ношстаҳи лабати модари злбн

ناشسته لبت، مادر زلبن

Сҳрист бибин дар хомаи ту

سحری‌ست ببین، در خامهٔ تو

Мансӯхгар аҳкому сунан

منسوخ‌گرِ احکام و سنن

Устод буд « ҳоҷиб » зи қадам

استاد بود «حاجب» ز قدم

Бар аҳли камол дар боби сухан

بر اهل کمال، در باب سخن