эй зи сар , то ба қадами нозу ътиб

ای ز سر، تا به قدم ناز و عطیب

Узви узви ту ҳамаи таййиби таййиб

عضو عضو تو همه طیب طیب

Ин сухан бо ки тавон гуфт ки мо

این سخن با که توان گفت که ما

Ҷузи ту маҳбӯб надидему ҳабиб

جز تو محبوب ندیدیم و حبیب

Чанд тозии фарс эй гарми Аннан

چند تازی فرس ای گرم عنان

Хӯни ушшоқи гузаштаи з , ркиб

خون عشاق گذشته ز، رکیب

Калаки ту шоФӣ ва кофӣаст балӣ

کلک تو شافی و کافیست بلی

Дар ҳзоқти ту ҳакимӣу табиб

در حذاقت تو حکیمی و طبیب

Шараф аз илм буд ё зи адаб

شرف از علم بود یا ز ادب

Беадабро натавон хонд адиб

بی ادب را نتوان خواند ادیب

То , ба даҳ илм муаллим нашӯй

تا، به ده علم معلم نشوی

На адибӣ на уребӣ на лбиб

نه ادیبی نه اریبی نه لبیب

Рўзўсл омад ва зад , бар шаби ҳиҷр

روزوصل آمد و زد، بر شب هجر

Пушти дармонд ба як умри рақиб

پشت درماند به یک عمر رقیب

Сидқу исмат агарат нест дуруст

صدق و عصمت اگرت نیست درست

На нбилӣ на асилӣ на наҷиб

نه نبیلی نه اصیلی نه نجیب

« ҳоҷиб » аз пардаи пиндори дарой

«حاجب » از پرده پندار درآی

Чанд маҳҷӯбӣ ва танҳоу ғариб

چند محجوبی و تنها و غریب