Субҳи муаззин чу кард васфи ту бар бом , дод

صبح مؤذن چو کرد وصف تو بر بام، داد

Бода равшан бизан , то ба шаб аз бомдод

باده روشن بزن، تا به شب از بامداد

Гетӣ фартут шуд боз , ба аҳдати ҷавон

گیتی فرتوت شد باز، به عهدت جوان

Аз сари перу ҷавони сояи ту кам мабод

از سر پیر و جوان سایه تو کم مباد

эй ки буд ақли кули Тифли дабистони ту

ای که بود عقل کل طفل دبستان تو

Илми зи шогирдят бар ҳама шуд Авестоад

علم ز شاگردیت بر همه شد اوستاد

Сӯрат бар долъҷўзгар , ба ҷаҳонӣ битохт

صورت بر دالعجوز گر، به جهانی بتاخت

Гарм шавад рӯзгор , мард расад бар мурод

گرم شود روزگار، مرد رسد بر مراد

Даргаи пирмғони каъба омол шуд

درگه پیرمغان کعبه آمال شد

Ки хишт ӯ дар қадам ба адли баннои ниҳод

که خشت او در قدم به عدل بنا نهاد

Сулҳи зи ҳубу вдод бо ҳама кард иттиҳод

صلح ز حب و وداد با همه کرد اتحاد

Ҷанг чаҳ ҷонҳо ки дод зи зулму адуони ббод

جنگ چه جانها که داد ز ظلم و عدوان بباد

То илми илму адли сулҳ броФрохт шуд

تا علم علم و عدل صلح برافراخت شد

Меҳнату заҳмати чунон ваҳшату даҳшати з , ёд

محنت و زحمت چنان وحشت و دهشت ز، یاد

То ду , забон ва қалам кард рақами номи дӯст

تا دو، زبان و قلم کرد رقم نام دوست

Бар даҳани муддаӣ меҳр хамӯшӣ ниҳод

بر دهن مدعی مهر خموشی نهاد

Аз меваҳдат бануш ҷомӣу ҷами нав ба табъ

از می وحدت بنوش جامی و جم نو به طبع

Хусрави парвизро ёд кун аз нӯши ёд

خسرو پرویز را یاد کن از نوش یاد

Хома « ҳоҷиб » навишт ин ғазали ҷони Фзо

خامه «حاجب » نوشت این غزل جان فزا

Дод фасоҳат ба даҳри табъи худодод , дод

داد فصاحت به دهر طبع خداداد، داد