Субҳдами муғи бачаи гони саф дар майхона заданд

صبحدم مغ بچه گان صف در میخانه زدند

Бунгоҳии раҳ ҳар оқил ва девона заданд

بنگاهی ره هر عاقل و دیوانه زدند

Суфиёни бодаи софии зи раҳи сидқу сафо

صوفیان باده صافی ز ره صدق و صفا

Аз кафи пирмғони як ду се паймона заданд

از کف پیرمغان یک دو سه پیمانه زدند

Дар гадоёни харобот ба нихвати мангар

در گدایان خرابات به نخوت منگر

Ки дар ин майкадаи баси соғар шоҳона заданд

که در این میکده بس ساغر شاهانه زدند

Аршро фарш шимурданд дар он аз сари шавқ

عرش را فرش شمردند در آن از سر شوق

Бода бо хонаи худои сари хуш ва мастона заданд

باده با خانه خدا سر خوش و مستانه زدند

Муҳаррамони ҳарами дили зи сари сулҳу салоҳ

محرمان حرم دل ز سر صلح و صلاح

Роҳи ҳафтод ва ду миллат ба як афсона заданд

راه هفتاد و دو ملت به یک افسانه زدند

Ошиқоне ки зи ҷон дар раҳи ҷонони гузаранд

عاشقانی که ز جان در ره جانان گذرند

Бодаи васли ҳама аз каф ҷонона заданд

باده وصل همه از کف جانانه زدند

Нафаси боди баҳор аз чаҳ буд машки афшон

نفس باد بهار از چه بود مشک افشان

Ҳурёни сунбули зулфи ту , ба як шона заданд

حوریان سنبل زلف تو، به یک شانه زدند

Булбул аз , гул ба фиғон ва ман ва парвона хамӯш

بلبل از، گل به فغان و من و پروانه خموش

Шамъи рӯйони шарарӣ бар ман ва парвона заданд

شمع رویان شرری بر من و پروانه زدند

Табъи ушшоқ чу ғаввос ба дарёии вуҷӯд

طبع عشاق چو غواص به دریای وجود

Ғӯтаҳо баҳри ту эй гавҳар икдонаҳ заданд

غوطه ها بهر تو ای گوهر یکدانه زدند

Ишқу фарзонагӣ аз пунбау оташи бтрнд

عشق و فرزانگی از پنبه و آتش بترند

Оташи ишқи ту чун бар ман фарзона заданд

آتش عشق تو چون بر من فرزانه زدند

Мурғи дили лона ба шохи саҳари афканди зи ғайб

مرغ دل لانه به شاخ سحر افکند ز غیب

Оташи ишқ ба таври дил вайрона заданд

آتش عشق به طور دل ویرانه زدند

Доштами кулбау кошонае аз олами ақл

داشتم کلبه و کاشانه ای از عالم عقل

Ишқу завқами баҳами он кулба ва кошона заданд

عشق و ذوقم بهم آن کلبه و کاشانه زدند

Дӯш бар , ёди хами абрӯӣ « ҳоҷиб » то субҳ

دوش بر، یاد خم ابروی «حاجب » تا صبح

Поки мардони ҷаҳон май ҳама мардона заданд

پاک مردان جهان می همه مردانه زدند