Хӯни ман гар хӯрд он нӯши даҳани нӯшаши бод

خون من گر خورد آن نوش دهن نوشش باد

Дили бхўни ҳамаи олӯдаи лаби нӯшаши бод

دل بخون همه آلوده لب نوشش باد

Меҳру маи акси руху қомати дилҷӯяш буд

مهر و مه عکس رخ و قامت دلجویش بود

Рӯзу шаби оинаи зулфи биногвашаши бод

روز و شب آینه زلف بناگوشش باد

Сохт аз шамсу қамари оинаи талъати хеш

ساخت از شمس و قمر آینه طلعت خویش

Офарин бар ҳунару зиракӣу ҳушаши бод

آفرین بر هنر و زیرکی و هوشش باد

Зулф бар дӯш бияфканад ки аз қудрати ҳасан

زلف بر دوش بیفکند که از قدرت حسن

Бори дилҳои парешони ҳама бар дӯшаши бод

بار دلهای پریشان همه بر دوشش باد

Домани исмати он кас ки зи гул поктар аст

دامن عصمت آن کس که ز گل پاکتر است

Ёди васли ту шабу рӯз дар оғӯшаши бод

یاد وصل تو شب و روز در آغوشش باد

Хӯни ошиқ ба ситами рехтан инсоф набӯд

خون عاشق به ستم ریختن انصاف نبود

Ёрб ин кӣнаи деринаи фаромӯшаши бод

یارب این کینه دیرینه فراموشش باد

Дар камӣн кист ки аз оҳ кунад ранҷаи танат

در کمین کیست که از آه کند رنجه تنت

Басари тири қазои зулфи зираи пӯшиши бод

بسر تیر قضا زلف زره پوشش باد

Ҳар ки чун шамъ нахоҳад ки ту равшан бошӣ

هر که چون شمع نخواهد که تو روشن باشی

Дар ғмом абадӣ уфтаду хомӯшаши бод

در غمام ابدی افتد و خاموشش باد

Коўси даҳр ки савдо ба даҳраш Бифрефт

کاوس دهر که سودا به دهرش بفریفت

Рӯй ту оташу холи ту Сиёвушаши бод

روی تو آتش و خال تو سیاووشش باد

Онкии фарёди кас ӯро нарасад ҳеҷ бигӯаш

آنکه فریاد کس او را نرسد هیچ بگوش

Панд « ҳоҷиб » чу дар овехтаи гӯшаши бод

پند «حاجب » چو در آویخته گوشش باد