Асири сунбули зулфи ту глъзороннд

اسیر سنبل زلف تو گلعذارانند

Хумори наргиси масти ту ҳўшёроннд

خمار نرگس مست تو هوشیارانند

Ту он гулӣ ки зи тоби рахт ба гулшани даҳр

تو آن گلی که ز تاب رخت به گلشن دهر

Сухан бар он ҳама чун лолаи доғдороннд

سخن بر آن همه چون لاله داغدارانند

Ҷафоу ҷавру татовули зи мо дареғи мадор

جفا و جور و تطاول ز ما دریغ مدار

Ки ошиқони ту аидўсти брдбороннд

که عاشقان تو ایدوست بردبارانند

Бар ой бар лаби бом ва бибин бгўшаҳи чашм

بر آی بر لب بام و ببین بگوشه چشم

Ки зери теғи аҷали хайли ҷони нсороннд

که زیر تیغ اجل خیل جان نثارانند

Бигир ҷом ки бар бод рафт кишвари ҷам

بگیر جام که بر باد رفت کشور جم

Бибин ба таҳтаи тобути тоҷдороннд

ببین به تخته تابوت تاجدارانند

Ба асбу пели бунаи рух дило чу фарзини роҳ

به اسب و پیل بنه رخ دلا چو فرزین راه

Пиёдагони раҳи ишқи шҳсўороннд

پیادگان ره عشق شهسوارانند

Ғубори роҳи ту эксир аъзамаст аидўст

غبار راه تو اکسیر اعظم است ایدوست

Аз он ба кӯии ту ушшоқи хоксороннд

از آن به کوی تو عشاق خاکسارانند

Писанд моҳрухон чист ғайри аҷзу ниёз

پسند ماهرخان چیست غیر عجز و نیاز

Ки зуди ранҷу дили озор ва ноз доронанд

که زود رنج و دل آزار و ناز دارانند

Умеди васл ту бошад хаёли хом валек

امید وصل تو باشد خیال خام ولیک

Бар остони рафеъати амидўороннд

بر آستان رفیعت امیدوارانند

Бро , зи машриқи тавҳиди офтоби осо

برآ، ز مشرق توحید آفتاب آسا

Ки ошиқонат чу заррот бе қророннд

که عاشقانت چو ذرات بی قرارانند

Гулӣ чу рӯй ту аз шохи мардумии бушковат

گلی چو روی تو از شاخ مردمی بشکفت

Вале ҳазор туро дар чаман ҳазоронанд

ولی هزار تو را در چمن هزارانند

Бибин ба ҳолати Эрону аҳл ӯ « ҳоҷиб »

ببین به حالت ایران و اهل او «حاجب »

Ки шаҳсаворони муҳтоҷи неи сўороннд

که شهسواران محتاج نی سوارانند