То зи хок мақдамат кардем равшани дида ро

تا ز خاک مقدمت کردیم روشن دیده را

Чашми мо ҳоҷат надорад серумаи сояида ро

چشم ما حاجت ندارد سرمهٔ ساییده را

Худ туоне бо дили ман оташи ишқат чаҳ кард

خود توانی با دل من آتش عشقت چه کرد

Дида бошӣ фии алмислгар муми оташи дида ро

دیده باشی فی المثل گر موم آتش دیده را

Он ки аз рӯй ту манъам мекунам , монад бидон

آن که از روی تو منعم می‌کنم، ماند بدان

Каз рухи гул , манъ созад булбули шӯрида ро

کز رخ گل، منع سازد بلبل شوریده را

Уқдаи ғамро зи васлат ме тавон аз дил гушӯд

عقدهٔ غم را ز وصلت می‌توان از دل گشود

Гар шабии орм ба чанги он турраи печида ро

گر شبی آرم به چنگ آن طُرّهٔ پیچیده را

Ту бихоб ноз ва ман бедор ва донанд аҳли дил

تو بخواب ناز و من بیدار و دانند اهل دل

Вой агар бедор бошад дар қафои хобида ро

وای اگر بیدار باشد در قفا خوابیده را

Пас нахоҳад дод дилҳоро , ки гулчин дар ҷаҳон

پس نخواهد داد دلها را، که گلچین در جهان

Кӣ бшохи овезад аз нави ғунчаҳои чидаро ?

کی بشاخ آویزد از نو غنچه های چیده را؟

( собир ) осо ме тавон дар сабр кӯшад ,гар касе

(صابر) آسا می توان در صبر کوشد، گر کسی

Нарм созад ради кафи дасти оҳани тафтида ро

نرم سازد رد کف دست آهن تفتیده را