Ҳар замони ёд аз шиканҷи зулф ҷонон ме кунам

هر زمان یاد از شکنج زلف جانان می‌کنم

Вақти худро сарфи афкор парешон ме кунам

وقت خود را صرف افکار پریشان می‌کنم

Дили маро чун сайди пайкони хӯрда дар хӯн ме тапад

دل مرا چون صید پیکان خورده در خون می‌تپد

Ҳар замони ёдӣ аз он баргашта мижгон ме кунам

هر زمان یادی از آن برگشته‌مژگان می‌کنم

Меҳр агар даъвӣ кунад каз моҳи рӯйиш беҳтар аст

مهر اگر دعوی کند کز ماه رویش بهتر است

Як шаб ӯро рӯбаҳи рӯ бо моҳ тобон ме кунам

یک شب او را روبه‌رو با ماه تابان می‌کنم

Олами сар дар гиребонии марои хуш олимӣ аст

عالم سر در گریبانی مرا خوش عالمی است

Бесабаб набӯд агар сар дар гиребон ме кунам

بی‌سبب نبود اگر سر در گریبان می‌کنم

То ки бар ойӣнаи дил ҳо физойам равшанӣ

تا که بر آیینهٔ دل‌ها فزایم روشنی

Меҳри ойинам , назар бар халқ яксон ме кунам

مهر آیینم، نظر بر خلق یکسان می‌کنم

Гар насиб ман шавад чун гули лаби пурханда Эй

گر نصیب من شود چون گل لب پرخنده‌ای

Хандаҳо бар ҳарзаи гардиҳои даврон ме кунам

خنده‌ها بر هرزه‌گردی‌های دوران می‌کنم

Шеър илҳомӣаст ( собир ) ҳосил андеша нест

شعر الهامی است (صابر) حاصل اندیشه نیست

Варна ман андеша беш аз ҳад имкон ме кунам

ورنه من اندیشه بیش از حد امکان می‌کنم