Хуррами он рӯз ки будем ман ва ӯ бо ҳам

خرم آن روز که بودیم من و او با هم

Карда будем ба сони тану ҷони ху бо ҳам

کرده بودیم به سانِ تن و جان خو با هم

Дар миёни ман ва ӯ буд агар фосила Эй

در میان من و او بود اگر فاصله‌ای

ӣнқадар буд ки байни гиреҳу мӯ бо ҳам

اینقدر بود که بین گره و مو با هم

Ҳайф ва сад ҳайф ки нагузошт фалак то ману дӯст

حیف و صد حیف که نگذاشت فلک تا من و دوست

Соъатиро биншинем ба як сӯ бо ҳам

ساعتی را بنشینیم به یک سو با هم

Гар на аз сарви қади дӯсти нишон май ҷӯянд

گر نه از سرو قد دوست نشان می‌جویند

Пас чаро Фохтгоннд ба кӯи кӯ бо ҳам ?

پس چرا فاختگانند به کو کو با هم؟

Гиря боист бар он ҷамъ парешоне кард

گریه بایست بر آن جمع پریشانی کرد

Ки набошанд дамии икдл ва як рӯ бо ҳам

که نباشند دمی یکدل و یک‌رو با هم

Чаҳ зиён доштгар аз рӯз азал ме кардем

چه زیان داشت گر از روز ازل می‌کردیم

Адлро пеша ба монанди тарозу бо ҳам ?

عدل را پیشه به مانند ترازو با هم؟

Даври шӯи даври зи базмӣ ки дар он биншинанд

دور شو دور ز بزمی که در آن بنشینند

Ду сухани чини бидонадяши ҷафоҷу бо ҳам

دو سخن‌چین بداندیش جفاجو با هم

Ҳар гулиро зи азали рангӣ ва бӯе доданд

هر گلی را ز ازل رنگی و بویی دادند

Гарчи ҳар лаҳза хуранд оби зи як ҷӯ бо ҳам

گرچه هر لحظه خورند آب ز یک جو با هم

Собир ! аз фарти шааф даст барафшон , ки шуданд

صابر! از فرط شعف دست برافشان، که شدند

Шоди зини турфаи ғазали хоҷау хоҷу бо ҳам

شاد زین طرفه غزل خواجه و خواجو با هم