Ҷилвагар хоҳӣ чу дар ойина рӯй хеш ро

جلوه گر خواهی چو در آئینه روی خویش را

Дар замир мо бибин рӯй накӯй хеш ро

در ضمیر ما ببین روی نکوی خویش را

Зоҳиру ботини никуиро дареғ аз мо мадор

ظاهر و باطن نکویی را دریغ از ما مدار

Гули дареғ аз кас надорад рангу буии хеш ро

گل دریغ از کس ندارد رنگ و بوی خویش را

Уқда аз зулф ту багушӯду бакор ман бибаст

عقده از زلف تو بگشود و بکار من ببست

То бадаст шона додӣ тори мӯии хеш ро

تا بدست شانه دادی تار موی خویش را

Мнкаҳи дил буд аз бароями чораи ҷӯ дар ҳар ғамӣ

منکه دل بود از برایم چاره جو در هر غمی

Гуми бароа ишқ кардам чораи ҷӯии хеш ро

گم براه عشق کردم چاره جوی خویش را

Ҳаркасиро нафас мебошад адуии ҷон , валек

هرکسی را نفس می‌باشد عدوی جان، ولیک

Вой бар он кас ки нашносад адуии хеш ро

وای بر آن کس که نشناسد عدوی خویش را

Як дар аз ҷинат ба рӯй хештан бигушода аст

یک در از جنت به روی خویشتن بگشاده است

Онкӣ умрӣ дошт некӯи халқу хуии хеш ро

آنکه عمری داشت نیکو خلق و خوی خویش را

Гар касе бар хирмани мардум чу мӯрон дошт чашм

گر کسی بر خرمن مردم چو موران داشت چشم

Кӣ тавонад басти пои ҳарзаи пўии хеш ро

کی تواند بست پای هرزه‌پوی خویش را

Неку бад чун сабт мегардад ба девони амал

نیک و بد چون ثبت می‌گردد به دیوان عمل

Ба ки барбандӣ забони ёваи гӯии хеш ро

بهْ که بربندی زبان یاوه‌گوی خویش را

Орзӯии меҳр , ( собир ) аз касе дар дили мадор

آرزوی مهر، (صابر) از کسی در دل مدار

Варна хоҳии барад дар гӯри орзӯии хеш ро

ورنه خواهی برد در گور آرزوی خویش را