Чу акс рӯй ту партав бар осмони андохт

چو عکس روی تو پرتو بر آسمان انداخت

Замонаро ба ду хуршед дар гумони андохт

زمانه را به دو خورشید در گمان انداخت

Ҷаҳони зи заҳмати торикии шаб эмин шуд

جهان ز زحمت تاریکی شب ایمن شد

Чу офтоби рахти соя бар ҷаҳони андохт

چو آفتاب رخت سایه بر جهان انداخت

Фузуд равнақи бустони оризати комсол

فزود رونق بستان عارضت کامسال

Бунафшаи соя бар атрофи арғавони андохт

بنفشه سایه بر اطراف ارغوان انداخت

Чигуна ёбам бо доғи фурқати ту қарор

چگونه یابم با داغ فرقت تو قرار

Ки сӯзи он шарарам дар миёни ҷони андохт

که سوز آن شررم در میان جان انداخت

Ба хосияти рух чун офтобат аз раҳи чашм

به خاصیت رخ چون آفتابت از ره چشم

Шарори оташи ишқам дар устихони андохт

شرار آتش عشقم در استخوان انداخت

з кардаҳои ту бар ман ба хӯн дил бигирист

ز کرده های تو بر من به خون دل بگریست

Ҳар онкии чашм ба ин чашми хўнФшони андохт

هر آنکه چشم به این چشم خونفشان انداخت

Балои ишқи ту розӣ ки дошт синаи ман

بلای عشق تو رازی که داشت سینه من

Ҳамаи барӣни рух монанди заъфарони андохт

همه براین رخ مانند زعفران انداخت

Куҷо расад ба кнорўи миёнати дасти раҳе

کجا رسد به کنارو میانت دست رهی

Ки аз ту безару зӯряш бар карони андохт

که از تو بی زر و زوریش بر کران انداخت

Камарат гарчи басӣ дар ҳавои ту печид

کمرت گرچه بسی در هوای تو پیچید

Ба зӯру зари тани худро дар он миёни андохт

به زور و زر تن خود را در آن میان انداخت

Маро ба ёрии абрӯат тир зад чашмат

مرا به یاری ابروت تیر زد چشمت

Ҳар оина натавон тир дар камони андохт

هر آینه نتوان تیر در کمان انداخت

Ҳар он хаданг ки дар ҷаъба дошт наргиси ту

هر آن خدنگ که در جعبه داشت نرگس تو

Бар ин шикастаи длриши нотавони андохт

بر این شکسته دلریش ناتوان انداخت

Чунонкӣ дар сафи пайкори сӯии қалби аду

چنانکه در صف پیکار سوی قلب عدو

зи дасту шасти мубораки хдоигони андохт

ز دست و شست مبارک خدایگان انداخت

Шаҳи замини ъздолдин ки панҷ навбат ӯ

شه زمین عضدالدین که پنج نوبت او

Садо дар авҷи нуҳуми тоқи осмони андохт

صدا در اوج نهم طاق آسمان انداخت

Хуҷастаи саъди атобак ки саъди Акбари чарх

خجسته سعد اتابک که سعد اکبر چرخ

Зимни номаши брдўши тилсони андохт

زیمن نامش بردوش طیلسان انداخت

Чу кӯҳи ҳлмши ором дар замин оварад

چو کوه حلمش آرام در زمین آورد

Садои ҷўдши овоза дар замони андохт

صدای جودش آوازه در زمان انداخت

Шаҳӣ ки шаст як андозаш аз камони ду пай

شهی که شست یک اندازش از کمان دو پی

Ду насар чарх ба як тир аз осмони андохт

دو نسر چرخ به یک تیر از آسمان انداخت

зи бими таънаи рмҳу синони лоиҳ ӯ

ز بیم طعنه رمح و سنان لایح او

Смоки худро дар роҳи каҳкашони андохт

سماک خود را در راه کهکشان انداخت

Ба гоҳи кутубати тўқиъи анбари оради бор

به گاه کتبت توقیع عنبر آرد بار

Ниӣӣ ки баҳри кафш дар сари бенон андохт

نیئی که بحر کفش در سر بنان انداخت

Зиҳии шаҳӣ ки кафи комкори кофии ту

زهی شهی که کف کامکار کافی تو

Каманд дар сари гардуни Комрони андохт

کمند در سر گردون کامران انداخت

Тўӣӣ ки қабзаи шамшеру захми бозуии ту

توئی که قبضه شمشیر و زخم بازوی تو

Ҳадиси рустами дастони зи достони андохт

حدیث رستم دستان ز داستان انداخت

Ҳикояти ту чунон шуд ба гирди ҳафт иқлӣм

حکایت تو چنان شد به گرد هفت اقلیم

Ки аз ҷаридаи шаҳномаи ҳФтхўони андохт

که از جریده شهنامه هفتخوان انداخت

Дар он масоф ки теғи ту мизбонӣ кард

در آن مصاف که تیغ تو میزبانی کرد

Сбоъро ба ду навбати з кушта хон андохт

سباع را به دو نوبت ز کشته خوان انداخت

Ба аҳди адли ту ма бар фалак ба гӯшаи чашм

به عهد عدل تو مه بر فلک به گوشه چشم

Назар наёрад бар риштаи каттони андохт

نظر نیارد بر رشته کتان انداخت

Дар он мақом ки қадари ту садр шуд гардун

در آن مقام که قدر تو صدر شد گردون

Ба сад шафоати худро дар остони андохт

به صد شفاعت خود را در آستان انداخت

Кафид мардумаки чашми роҳзани зи хавос

کفید مردمک چشم راهزن ز خواص

Назар ба қасд чу баргарди корвони андохт

نظر به قصد چو برگرد کاروان انداخت

Шуд аз нузули ҳаводис чу осмони эмин

شد از نزول حوادث چو آسمان ایمن

Бар он замин ки амони ту соябони андохт

بر آن زمین که امان تو سایبان انداخت

зи бскаҳ бар баррау мяш меҳрбон шуд гург

ز بسکه بر بره و میش مهربان شد گرگ

Сиёсатати зи рамаи миннати шубони андохт

سیاستت ز رمه منت شبان انداخت

Тўӣӣ ки поси ту то посбон малик омад

توئی که پاس تو تا پاسبان ملک آمد

зи рӯзномаи малики исми посбони андохт

ز روزنامه ملک اسم پاسبان انداخت

Ба оби чашма ҳайвон бишуст домани умр

به آب چشمه حیوان بشست دامن عمر

Ҳар онкӣ бар дар ту хок бар даҳони андохт

هر آنکه بر در تو خاک بر دهان انداخت

Ҳар онкии оби рух аз хоки дарга ту наёфт

هر آنکه آب رخ از خاک درگه تو نیافت

Ҳуқуқи хизмат ӯро зи ному нони андохт

حقوق خدمت او را ز نام و نان انداخت

Ҷаҳони пноҳои наврӯзи фаррух аз раҳи давр

جهان پناها نوروز فرخ از ره دور

Раседу соя бар ин давлати ҷавони андохт

رسید و سایه بر این دولت جوان انداخت

Барои инки расад Ямани мақдами ту бадв

برای اینکه رسد یمن مقدم تو بدو

Ҳазор фарши зи хайрӣу зимрони андохт

هزار فرش ز خیری و ضیمران انداخت

зи бими онкӣ наад мураккаби ту сам бар хок

ز بیم آنکه نهد مرکب تو سم بر خاک

зи сабзаи сари басари роҳи парниёни андохт

ز سبزه سر بسر راه پرنیان انداخت

Сипеҳри акс бар азёли марғзори афканд

سپهر عکس بر اذیال مرغزار افکند

Биҳишти соя бар атрофи бӯстони андохт

بهشت سایه بر اطراف بوستان انداخت

зи арғунуни шинави алҳон ки соқии глрх

ز ارغنون شنو الحان که ساقی گلرخ

Дар оби бастаи миӣии ҳамчуи арғавони андохт

در آب بسته میئی همچو ارغوان انداخت

Дарини қасидаи ғрокзи об лутф турост

دراین قصیده غراکز آب لطف تراست

Маро дар оташи андешаи имтиҳони андохт

مرا در آتش اندیشه امتحان انداخت

Кушода менашавад табъ аз калиди забон

گشاده می نشود طبع از کلید زبان

Ки ҳайбати ту марои қуфл бар даҳони андохт

که هیبت تو مرا قفل بر دهان انداخت

Чу тири фикр бар авҷ саноат ме нарасад

چو تیر فکر بر اوج ثنات می نرسد

Бибоядам сипари аҷз бе гумони андохт

ببایدم سپر عجز بی گمان انداخت

Қмоми қалъаи қудрат аз он баландтар аст

قمام قلعه قدرت از آن بلندتر است

Ки мнҷиқи суханро бар он тавон андохт

که منجیق سخن را بر آن توان انداخت

Тараб гузину ҳунар касб кун ки мояи умр

طرب گزین و هنر کسب کن که مایه عمر

Ҷўоҳрист ки натавонаш ройгони андохт

جواهریست که نتوانش رایگان انداخت

Ҳамеша боди рикоби ту бӯсаи гоҳи мулӯк

همیشه باد رکاب تو بوسه گاه ملوک

Ки умри чархи Аннан бо ту дар Аннани андохт

که عمر چرخ عنان با تو در عنان انداخت