Гӯйӣ ки он замон ки маро офарӣда анд
گویی که آن زمان که مرا آفریدهاند
Бо ишқи рӯҳ дар ҷасади ман дамида анд
با عشق روح در جسد من دمیدهاند
Дар вақти офариниши ман шахси ман магар
در وقت آفرینش من شخص من مگر
Аз хӯни меҳру нутфаи ишқ офарӣда анд
از خون مهر و نطفه عشق آفریدهاند
ё худ муҳаррирони саноеъ ба калаки ишқ
یا خود محرران صنایع به کلک عشق
Бо меҳри модаронаи маро хўобнидаҳ анд
با مهر مادرانه مرا خوابنیدهاند
То парварида шуд дили ман дар ҳавои ишқ
تا پروریده شد دل من در هوای عشق
Бар бар маро ба шеру шукр парварида анд
بر بر مرا به شیر و شکر پروریدهاند
Аз ҳар ду кун ва ҳарчӣ дар ӯ ҳаст оқилон
از هر دو کون و هرچه در او هست عاقلان
Ишқаст ишқи кон ба баӣ баргузӣда анд
عشق است عشق کآن به بهی برگزیدهاند
Айнаст ақлу шини шарафу қофи қӯти ҷон
عین است عقل و شین شرف و قاف قوت جان
Вази айну шину қофи гуруҳе рамида анд
وز عین و شین و قاف گروهی رمیدهاند
Шӯридагони шавқи муҳаббат надида анд
شوریدگان شوق محبت ندیدهاند
Каз шавқи пушти даст ба дандон гузида анд
کز شوق پشت دست به دندان گَزیدهاند
Девонагон ишқ давиданд сол ҳо
دیوانگان عشق دویدند سالها
Вндри раҳаши бараҳнаи сару по давида анд
وندر رهش برهنه سر و پا دویدهاند
Баси рӯз то ба шаби нафасии хуш набӯда анд
بس روز تا به شب نفسی خوش نبودهاند
Баси шаб ки то ба рӯзи яке нғнўидаҳ анд
بس شب که تا به روز یکی نَغْنَویدهاند
Баси гиряҳо ки дар шаб торик карда анд
بس گریهها که در شب تاریک کردهاند
Баси ҷомаҳои сабр ки бар тан дарида анд
بس جامههای صبر که بر تن دریدهاند
Монанди гӯии захми пароканда хӯрда анд
مانند گوی زخم پراکنده خوردهاند
Вази бори ишқ чун сари чавгон хамида анд
وز بار عشق چون سر چوگان خمیدهاند
Баси бедилон ки дафтари ин роз хонда анд
بس بیدلان که دفتر این راز خواندهاند
Лекин ба канаи нуктаи он кам расида анд
لیکن به کنه نکته آن کم رسیدهاند
Дар гулистони ишқ ба тақлиди ноқилон
در گلستان عشق به تقلید ناقلان
Бисёр гаштаанд вале гул начида анд
بسیار گشتهاند ولی گل نچیدهاند
Бар кӯҳи таври ишқи басӣ рафтаанд лек
بر کوه طور عشق بسی رفتهاند لیک
Овози лнтароне аз он кам шунида анд
آواز لن ترانی از آن کم شنیدهاند
эй ибнҳамгар аз ту наянд огаҳи он гуруҳ
ای ابن همگر از تو نیند آگه آن گروه
Венаи мункирони ҳаловати он ночшидаҳ анд
وین منکران حلاوت آن ناچشیدهاند
ӣнон чу яхи фусурдаи дилу сахт сода анд
اینان چو یخ فسردهدل و سخت سادهاند
Пайдост коФтоб риёзат кашида анд
پیداست کآفتاب ریاضت کشیدهاند
Нармодагӣ ба сони заған пеша карда анд
نرمادگی به سان زغن پیشه کردهاند
Вонгаҳ бар ошиёна анқо парида анд
وآنگه بر آشیانهٔ عنقا پریدهاند
Минқори бози нутқи ту сарашони зи тани бикунад
منقار باز نطق تو سرشان ز تن بکند
Чун мурғи сари бурӣда аз он бртпидаҳ анд
چون مرغ سر بریده از آن برتپیدهاند
Мурғи шкрхўрнди валикин на нотиқанд
مرغ شکرخورند ولیکن نه ناطقند
Боз сабк паранд вале баста дида анд
باز سبک پرند ولی بستهدیدهاند
Гарчи либоси шеър ба дасти ту бофта аст
گرچه لباس شعر به دست تو بافته است
Кжхотрон ба хештанаш бар танида анд
کژخاطران به خویشتنش بر تنیدهاند
Дар дидаҳо ҳадис чу пайкон нишонда анд
در دیدهها حدیث چو پیکان نشاندهاند
Дар комҳо забон чу новак халида анд
در کامها زبان چو ناوک خلیدهاند
Аз феъли бад чу ба рухи ман зард карда анд
از فعل بد چو به رخ من زرد کردهاند
Вази бори ғам чу нори дили ман кафида анд
وز بار غم چو نار دل من کفیدهاند
Ҳам фарши мардумӣу вафо дар навишта анд
هم فرش مردمی و وفا در نوشتهاند
Ҳам нтъи кину ҷавру ҳасад гстридаҳ анд
هم نطع کین و جور و حسد گستریدهاند
Бо ин ҳама ба теғ беонишон бикушта ам
با این همه به تیغ بیانشان بکشتهام
Онон ки дар мунозира дар ман хҷидаҳ анд
آنان که در مناظره در من خجیدهاند
Гарчи фурухтанд марои кӯри дидагон
گرچه فروختند مرا کور دیدگان
Соҳибдилон ба қимат ҷонам харида анд
صاحبدلان به قیمت جانم خریدهاند
Шеър манаст муъҷизаи рӯзгори ман
شعر من است معجزه روزگار من
Кӯрии ҳосидон ки бидон нагиравида анд
کوری حاسدان که بدان نَگْرَویدهاند
Боғ маъонӣаст замирам вале ҳануз
باغ معانی است ضمیرم ولی هنوز
Гулҳоу лолаҳоаш ҳама ншкФидаҳ анд
گلها و لالههاش همه نَشکُفیدهاند
Он оҳӯон ки нофа машкаст хӯнашон
آن آهوان که نافه مشک است خونشان
Дар марғзори таббат ҷонам чареда анд
در مرغزار تبت جانم چریدهاند
Вони бодҳо ки субҳдами оранди буии дӯст
وآن بادها که صبحدم آرند بوی دوست
Гирди ҳавои гулбуни табъам вазида анд
گرد هوای گلبن طبعم وزیدهاند