Кҷоӣӣ эй рухи ту навбаҳори боғи ҷамол

کجائی ای رخ تو نوبهار باغ جمال

Кҷоӣӣ эй қади ту сарви бӯстони висол

کجائی ای قد تو سرو بوستان وصال

Кҷоӣӣ эй гули хандони ман дарини сарфасл

کجائی ای گل خندان من دراین سرِ فصل

Ки боз бар гули хандони вазиди боди шимол

که باز بر گل خندان وزید باد شمال

Бибин ки сарви сеӣ аз насим шуд раққос

ببین که سرو سهی از نسیم شد رقاص

Нигари гуҳ фохта шуд дар чаман дигар қўол

نگر گه فاخته شد در چمن دگر قوال

Кунун ки нолаи булбули зи тараф гул бархест

کنون که ناله بلبل ز طرف گل برخاست

Танами зи дарди фироқи тўшди знолаҳ чу на?ил

تنم ز درد فراق تو شد ز ناله چو نال

Беов ҷони зи тани ман бабр ки ҷонати фидо

بیا و جان ز تن من ببر که جانت فدا

Биёу хӯни дил ман бихӯр ки хӯнати ҳалол

بیا و خون دل من بخور که خونت حلال

зи ҷон малул нагардад магар ки бе рухи ту

ز جان ملول نگردد مگر که بی رخ تو

Ба ҷони ту ки дилам бе рахти гирифтаи малол

به جان تو که دلم بی رُخت گرفته ملال

зи фурқати қад чун сарв ту шудам чўкмон

ز فرقت قد چون سرو تو شدم چو کمان

зи ҳасрати лабу дандон ту шудам чу хилол

ز حسرت لب و دندان تو شدم چو خلال

Ба пурсиши дили бемори ман хаёли ту дӯш

به پرسش دل بیمار من خیال تو دوش

Чу дид зори марои хуфта бар умеди хаёл

چو دید زار مرا خفته بر امید خیال

Чу гуфт ҳаст дилати хуш , ба зоряш гуфтам

چو گفت هست دلت خوش، به زاریش گفتم

Ман аз ту давру дарини вақти хўшдлисти маҳол

من از تو دور و دراین وقت خوشدلیست محال

Кунун ки лутфи ҳавои эътидол он дорад

کنون که لطف هوا اعتدال آن دارد

Ки мумкинаст каз ва ҷонвар шавад тимсол

که ممکن است کزو جانور شود تمثال

Ту ҷони ҷони манӣ дар вафо раво набӯд

تو جان جان منی در وفا روا نبود

Ки дар ғам ту расад рӯзи умри ман ба завол

که در غم تو رسد روز عمر من به زوال

зи баҳри ҳифзи бақои чора Эй наме донам

ز بهر حفظ بقا چاره‌ای نمی‌دانم

Агар бимонад ҳиҷрони ту бад-ӣни минвол

اگر بماند هجران تو بدین منوال

Ки мадҳи хусрави пайванд ъмрхўиш кунам

که مدح خسرو پیوند عمر خویش کنم

Ки боди умраш дар хусравии ҳазорон сол

که باد عمرش در خسروی هزاران سال