Чашм тар кун ба фироқи ман мискин эй моҳ

چشم تر کن به فراق من مسکین ای ماه

Ки ҷаҳонро зи сиришками блғи алсили зи моҳ

که جهان را ز سرشکم بلغ السیل ز ماه

Ба видоъи ман бечораи биринҷони қадамӣ

به وداع من بیچاره برنجان قدمی

Ки фидои қидмати боди дилам бе икроҳ

که فدای قدمت باد دلم بی اکراه

Агар аз лутф наҳй гом ба кошонаи ман

اگر از لطف نهی گام به کاشانه من

Расад аз фахри маро бар з бар чархи кулоҳ

رسد از فخر مرا بر ز بر چرخ کلاه

Барда аз ман ғами ҳиҷрони рахти сабри вқрор

برده از من غم هجران رخت صبر وقرار

Зада дар водии дили лашкари ишқати харгоҳ

زده در وادی دل لشکر عشقت خرگاه

Бехатар нест раҳи ишқ ва надонад Чехияанд

بی خطر نیست ره عشق و نداند چکند

Дили девона ки раҳро нашносад аз чоҳ

دل دیوانه که ره را نشناسد از چاه

Нолаи муҳлати надиҳади худ ки кунам бо ту ҳадис

ناله مهلت ندهد خود که کنم با تو حدیث

Ашк нагузорад ки кунам дар ту нигоҳ

اشک نگذارد که کنم در تو نگاه

Тарҷумони ғами ҳҷрости марои чеҳраи зард

ترجمان غم هجراست مرا چهره زرد

Ранги рухсор бар асрор дўрнаст гувоҳ

رنگ رخسار بر اسرار دورن است گواه

Дӯш вақте ки сафар кард ба мағриби хуршед

دوش وقتی که سفر کرد به مغرب خورشید

Чун азин азм сафар ҳастӣ ман шуд огоҳ

چون ازین عزم سفر هستی من شد آگاه

Нафасам баста шуду хӯни зи ду чашмам бикшод

نفسم بسته شد و خون ز دو چشمم بگشاد

Суханами вохрно буд внтқи вошўи қоаҳ

سخنم واخرنا بود ونطق واشو قاه

Лаби гӯянда чу ин роз ба гшм дар гуфт

لب گوینده چو این راز به گشم در گفت

Гуфтам оҳи ин чаҳ бало буд ки омад ногоҳ

گفتم آه این چه بلا بود که آمد ناگاه

Ҷони зи тани срздаҳ май ҷуст чу бероҳон дар

جان ز تن سرزده می جست چو بی راهان در

Дили з бар шефтаи бардошт чу бе саброни оҳ

دل ز بر شیفته برداشت چو بی صبران آه

Дил ҳаме гуфт ману суҳбати тани инат маҳол

دل همی گفت من و صحبت تن اینت محال

Ҷон ҳаме гуфт ману қурбати тани лои вллаҳ

جان همی گفت من و قربت تن لا ولله

Ҷон бакӯшам ки ба умеди ту поӣии бикашад

جان بکوشم که به امید تو پائی بکشد

Чораи ин дили мискини чаканами воўилоаҳ

چاره این دل مسکین چکنم واویلاه

Кӯҳ шуданда ҳиҷри туу коҳи ин дили ман

کوه شد انده هجر تو و کاه این دل من

Вои онро ки ба ночор кашад кӯҳ ба коҳ

وای آن را که به ناچار کشد کوه به کاه

Раҳи саросари зи паии меҳри ту зон ме гарем

ره سراسر ز پی مهر تو زان می گریم

То бирӯяд зи нами дидаи ман меҳри гиёҳ

تا بروید ز نم دیده من مهر گیاه

Охир эй сабри кҷоӣии ту ба фарёдами рас

آخر ای صبر کجائی تو به فریادم رس

Каз паии рӯзи чунин доштамати чандини гоҳ

کز پی روز چنین داشتمت چندین گاه

эй дил эй дил на ту онӣ ки ба шабҳои висол

ای دل ای دل نه تو آنی که به شبهای وصال

Бӯдае ҳамдами он нӯши лаби ҷаъди сиёҳ

بوده ای همدم آن نوش لب جعد سیاه

Ин замони рӯз фироқаст зи ман рӯй мтоб

این زمان روز فراق است ز من روی متاب

Ки ба бад аҳдӣ уфтад науммат дар афвоҳ

که به بد عهدی افتد نامت در افواه

Пушти ман ҳиҷр чу бишикаст ту аҳдам машкан

پشت من هجر چو بشکست تو عهدم مشکن

Нақзи аҳд аз ҳама рӯй айн гуноҳаст гуноҳ

نقض عهد از همه روی عین گناهست گناه

Бо маломатгари ман гӯ ба чаҳ дил сабр кунам

با ملامتگر من گو به چه دل صبر کنم

Бо чунин кори парокандаи воин ҳоли табоҳ

با چنین کار پراکنده واین حال تباه

Дили ҳазимат шудаи ҷон бар сари пои устода

دل هزیمت شده جان بر سر پا استاده

Ёр дар парда ва ман парда дарон барсари роҳ

یار در پرده و من پرده دران برسر راه

Макун эй дӯст ба фарёди дилами раси нафасӣ

مکن ای دوست به فریاد دلم رس نفسی

Ранҷаи шӯ аз паии ин воқеаи аллоҳи аллоҳ

رنجه شو از پی این واقعه الله الله

Бар рухамгар зира қаҳр бабандӣ дар васл

بر رخم گر زره قهر ببندی در وصل

Май барам эй гули хандон ба худои ту паноҳ

می برم ای گل خندان به خدای تو پناه

Қӯти ин ҷон ба яке бӯс бубахш эй ҷонбхш

قوت این جان به یکی بوس ببخش ای جانبخش

Узри ин дил ба дамӣ гарм бихоҳ эй дилхоҳ

عذر این دل به دمی گرم بخواه ای دلخواه

Варна ман рафтам азин роҳи ту донеу худоӣ

ورنه من رفتم ازین راه تو دانی و خدای

Шарҳи ин ҳол дарозаст ва сухан шуд кӯтоҳ

شرح این حال دراز است و سخن شد کوتاه