Чун зулфи срФшони ту дар тоб ме равад

چون زلف سرفشان تو در تاب می‌رود

Шаб дар паноҳи партав маҳтоб ме равад

شب در پناه پرتو مهتاب می‌رود

Чун абрӯии кмонкши ту тир ме кашад

چون ابروی کمانکش تو تیر می‌کشد

Аз чашми ошиқони ту хуноб ме равад

از چشم عاشقان تو خوناب می‌رود

Бар буии рӯзи васли туу бими ҳиҷри шаб

بر بوی روز وصل تو و بیم هجر شب

Ин сӯии базм ва он сӯй миҳроб ме равад

این سوی بزم و آن سوی محراب می‌رود

Сад ҷодӯӣ Фсон хон афсона ме кунанд

صد جادوی فسان خوان افسانه می‌کنند

То чашми ним масти ту дар хоб ме равад

تا چشم نیم‌مست تو در خواب می‌رود

Ҳар шомгоҳи мавҷи зи шингарфи ашки ман

هر شامگاه موج ز شنگرف اشک من

Бар қуллаҳои қалъа симоб ме равад

بر قله‌های قلعه سیماب می‌رود

Хок дарат дареғ чаҳ дории зи чашми ман

خاک درت دریغ چه داری ز چشم من

Коинҷо ба нархи лўлў хўшоб ме равад

کاینجا به نرخ لولو خوشاب می‌رود

Бар ҷони ман ғами туу умрам аз ғамат

بر جان من غم تو و عمرم از غمت

Чун рег менишинад ва чун об ме равад

چون ریگ می‌نشیند و چون آب می‌رود

Дар даври дарди ҳиҷри туу завқи шеъри ман

در دور درد هجر تو و ذوق شعر من

Кор аз самоъи чанг ва меноб ме равад

کار از سماع چنگ و می ناب می‌رود

Дар гӯши адли соҳиби девони зи назми ту

در گوش عدل صاحب دیوان ز نظم تو

Бар лафзи маҷди қиссаи з ҳар боб ме равад

بر لفظ مجد قصه ز هر باب می‌رود