Гар ёди ранги рӯят дар бӯстон барояд
گر یاد رنگ رویت در بوستان برآید
Баси наъраҳои булбул каз гулистон барояд
بس نعره های بلبل کز گلستان برآید
То ҷилва ту бинад товуси вор ҳар субҳ
تا جلوه تو بیند طاووس وار هر صبح
Бози сипеди машриқ аз ошён барояд
باز سپید مشرق از آشیان برآید
Рӯят ба танз ҳар шаб чун бар қамари бихандад
رویت به طنز هر شب چون بر قمر بخندد
Аҳсанти моҳу парвин аз осмон барояд
احسنت ماه و پروین از آسمان برآید
Рӯзӣ агар хиромони оӣии зи хонаи берун
روزی اگر خرامان آئی ز خانه بیرون
Баси нозанини хонаи кзхон ва мон барояд
بس نازنین خانه کزخان و مان برآید
Гар ҳамчунин бимонад рӯй париваши ту
گر همچنین بماند روی پریوش تو
Алмстғосу фарёд аз инс ва ҷон барояд
المستغاث و فریاد از انس و جان برآید
Гар шоҳидии хатати бенанд бар биногваш
گر شاهدی خطت بینند بر بناگوش
Воҳсртои ошиқ аз ҳар карон барояд
واحسرتای عاشق از هر کران برآید
Гуфтӣ ба арзи бӯсии рӯзӣ бар ормати ҷон
گفتی به عرض بوسی روزی بر آرمت جان
Фориғ нишин ки бе он худ ройгон барояд
فارغ نشین که بی آن خود رایگان برآید
Турфа буд ки сунбул бар ёсуман бирӯяд
طرفه بود که سنبل بر یاسمن بروید
Нодир буд бунафша каз арғавон барояд
نادر بود بنفشه کز ارغوان برآید
Бо онкӣ умрҳо шуд то аз лабу даҳонат
با آنکه عمرها شد تا از لب و دهانت
Комем бар наомад тарсам ки ҷон барояд
کامیم بر نیامد ترسم که جان برآید
Ман бо ту брнёими вена худмаҳол бошад
من با تو برنیایم وین خودمحال باشد
Мумкин буд ки бо маи кор каттон барояд ?
ممکن بود که با مه کار کتان برآید؟
Бо инчунин фасоҳат дар давлати ҷамолат
با اینچنین فصاحت در دولت جمالت
Набӯд аҷаб ки номам то ҷовдон барояд
نبود عجب که نامم تا جاودان برآید
Гуё сухани ниўшиди хоқонӣ онкӣ гуфта сет
گویا سخن نیوشید خاقانی آنکه گفته ست
Ишқи ту чун даройади сувар аз ҷаҳон барояд
عشق تو چون درآید صور از جهان برآید
Бод ар барад ба табризи ин шеъри ҳамчуи оташ
باد ار برد به تبریز این شعر همچو آتش
Аз хок ӯ зи хиҷлати об равон барояд
از خاک او ز خجلت آب روان برآید