Нест рӯзӣ ки маро аз ту ҷФоӣӣ нарасад

نیست روزی که مرا از تو جفائی نرسد

Вази ғамат бар дили ман тоза блоӣӣ нарасад

وز غمت بر دل من تازه بلائی نرسد

Нагзарад бар ман длсўхтаҳи рӯзӣ ба ғалат

نگذرد بر من دلسوخته روزی به غلط

Ки дар он рӯзи марои тоза ҷФоӣӣ нарасад

که در آن روز مرا تازه جفائی نرسد

Ин замони исои айёми тўӣии баҳра чаро

این زمان عیسی ایام توئی بهره چرا

Дили бемори маро аз ту дўоӣӣ нарасад

دل بیمار مرا از تو دوائی نرسد

Агар аз сангдилӣ кӯҳ шудӣ аз чаҳ сабаб

اگر از سنگدلی کوه شدی از چه سبب

Барсари кӯии туами ҳўӣӣ ва ҳоӣӣ нарасад

برسر کوی توام هوئی و هائی نرسد

Бар сари кӯии ту ҷон додам ва донам ба яқин

بر سر کوی تو جان دادم و دانم به یقین

Каз сари кӯии туами баҳра вФоӣӣ нарасад

کز سر کوی توام بهره وفائی نرسد

Тоҷи хубоне ва ин сар ки ту дории снмо

تاج خوبانی و این سر که تو داری صنما

Тоҷи васли ту ба ҳар бесар впоӣӣ нарасад

تاج وصل تو به هر بی سر وپائی نرسد

Ба зар ва зӯр бидидам ки биёбам васлат

به زر و زور بدیدم که بیابم وصلت

Ки чунон ганҷ ба ҳар кӣса гшоӣӣ нарасад

که چنان گنج به هر کیسه گشائی نرسد

Гар сари ман бабради ханҷари ишқ ту равост

گر سر من ببرد خنجر عشق تو رواست

Конкаҳ аз сар кунад андеша ба ҷоӣӣ нарасад

کآنکه از سر کند اندیشه به جائی نرسد

Аз қалам кам натавон буд набинӣ ки қалам

از قلم کم نتوان بود نبینی که قلم

То набаранд сарашро ба бқоӣӣ нарасад

تا نبرند سرش را به بقائی نرسد